Κι' όμως πέρασαν σαράντα ολόκληρα χρόνια. Εκ τότε, διάφοροι πρόεδροι και κυβερνήσεις, διαπραγματεύσεις, συνομιλίες, κοινά ανακοινωθέντα… και όλα καταλήγουν στον ίδιο παρονομαστή… την αδιάλλακτη Τουρκία.

Με αφορμή την έντονη "ανησυχία" που επιδεικνύουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στο ουκρανικό ζήτημα, άδραξα την ευκαιρία να γράψω για το εν λόγω θέμα. Θέλοντας και μη, ο παραλληλισμός με το κυπριακό είναι αναπόφευκτος. Αμφότερες – ΗΠΑ και Ευρώπη, πνέουν τα μένεα κατά της Ρωσίας, επιβάλλοντας της αλλεπάλληλες σοβαρές κυρώσεις.

Σε αντιδιαστολή με τη στάση που επιδεικνύεται στο Ουκρανικό, η "σταθερότητα" της κατάστασης στη Κύπρο, έδωσε στην Ευρώπη το "δικαίωμα" να υποβαθμίσει το πρόβλημα και να συνεχίσει (χωρίς εμπόδια) τη στρατηγική της σχέση με την Τουρκία. Στη πραγματικότητα, το κυπριακό, που αποτελεί πρόβλημα κατοχής και εισβολής, δεν μεταφράζεται σε τίποτα άλλο από ένα ζήτημα, που αφού δεν δημιουργεί οποιεσδήποτε επιπλοκές στην Ευρώπη, δεν υπάρχει και λόγος για άμεση λύση του. Τουναντίον, για κάποια κράτη, η διαιώνιση του προβλήματος, εξυπηρετεί δικά τους συμφέροντα και γι' αυτό τον λόγο δεν πρόκειται να κινηθούν προς τις δικές μας κατευθύνσεις για λύση.

 Έτσι λοιπόν, την ίδια στιγμή που στην Κύπρο οι διαπραγματεύσεις δείχνουν να βρίσκονται σε βαθύ τέλμα, στην επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, παρουσιάζοντας τις θέσεις της Ιταλικής Προεδρίας για την ΕΕ, η Ιταλίδα ΥΠΕΞ κα Φεντερίκα Μογκερίνι, δεν έκαμε ουδέ μία αναφορά στο κυπριακό πρόβλημα και στις εν εξελίξει συνομιλίες παρά μόνο αρκέστηκε να πει ότι το φυσικό αέριο μπορεί να αποτελέσει μια καλή ευκαιρία για τη περιοχή. Το εν λόγω γεγονός αποδεικνύει την επιδεικτική περιθωριοποίηση του προβλήματος.

Σε παρόμοια περίπτωση, θέλοντας να διαχωρίσει τη κατάσταση στην Ουκρανία με τη Κύπρο,  δια στόματος της Μάρι Χαρφ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ  τόνισε, "Είναι γελοίο. Δεν είδα αεροσκάφη να καταρρίπτονται πάνω από την Κύπρο. Είναι εντελώς διαφορετικό." Και κάπου εδώ ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. 

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν για να υπάρξει πραγματική κινητικότητα στο κυπριακό; Ποιο συνταρακτικό γεγονός είναι αυτό που θα "συγκινήσει" την διεθνή κοινότητα και θα προκαλέσει την ανάγκη για λύση του προβλήματος; Θα αποτελέσει τέτοιο γεγονός η προσδοκώμενη εξόρυξη του φυσικού αερίου;  Τα ερωτήματα πολλά, μα ένα είναι σίγουρο - το κυπριακό πρόβλημα δεν θα υφίσταται και για τα επόμενα άλλα σαράντα χρόνια. Μεθοδευμένα μας οδηγούν προς την "έξοδo" και η αναζήτηση άλλων μέσων πολιτικής διαπραγμάτευσης αποτελεί μονόδρομο.   

* Νομικός