Προς : Κα Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Με λύπη μου αναγκάζομαι να σας αναφέρω δεκάδες εγκληματικά λάθη, παραλήψεις και αδικήματα που γίνονται σε ότι αφορά την εργασία-εργοδότηση στον ιδιωτικό τομέα.

Αρχικά να αναφέρω ότι είμαι πτυχιούχος Ψυχολογίας, και όχι μόνον, προσπαθώ με τον καιρό να το ξεχάσω ότι κάποτε είχα όνειρα και ελπίδες, και να δεχτώ την πραγματικότητα ως έχει.

Με τα προσόντα που έχω μπορούσα να δουλέψω ανάμεσα σ’ άλλα και ως πωλήτρια. Από πέρσι που ξεκίνησα σε γνωστό πολυκατάστημα, αντιλήφθηκα ότι όχι μόνον υπάρχει εκμετάλλευση των εργαζομένων, αλλά αυτό γίνεται και με τις δικές σας ευλογίες εφόσον ενθαρρύνατε τους καταστηματάρχες να εργάζονται νυχθημερόν –προφασιζόμενη ότι τάχα θέλετε να μειώσετε την ανεργία- αλλά αντ’ αυτού, όχι μόνο αποτύχατε αλλά πατήσατε πάνω σε αγώνες και θυσίες που έχουν γίνει από τους εργαζομένους για να ζουν πιο ανθρώπινα. Και εννοώ φυσικά το οκτάωρο, και τους ανθρώπινους όρους εργασίας.

Συγκεκριμένα στο πρώτο κατάστημα στο οποίο δούλευα ως πωλήτρια, δεν τηρείτο το οκτάωρο, και όχι μόνο. Δεν ήταν αναρτημένη η πινακίδα με τις ώρες λειτουργίας του καταστήματος με αποτέλεσμα να περνά μια και πλέον ώρα την οποία φυσικά δεν πληρωνόμουν.  Ήμουν αναγκασμένη να εργάζομαι και Κυριακές, και αργίες με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βλέπω όσο θέλω και όσο πρέπει τα παιδιά μου, τον σύζυγό μου, το σπίτι μου.

Σε ότι αφορά την δική μου περίπτωση σήμερα, έχω να σας αναφέρω ότι εργάζομαι ως πωλήτρια σε γνωστό κατάστημα το οποίο όπως είπα και πριν δεν έχει αναρτημένο το ωράριο λειτουργίας του καταστήματος. Ανάμεσα σ’ άλλα εκτός από το ταμείο, πρέπει να γεμίζω ράφια, να ξεφορτώνω διάφορα κιβώτια καθημερινά, και να καθαρίζω το κατάστημα. Εργάζομαι οκτώμισι ώρες ημερησίως, με μισή ώρα διάλειμμα, έξι ημέρες την εβδομάδα και έχω μια ημέρα ρεπό τον μήνα. Οι ώρες λειτουργίας μας είναι οκτώ με τεσσερισήμισι, η πρωινή βάρδια, και έντεκα και μισή με οκτώ το βράδυ η απογευματινή βάρδια. Και αυτή η διαδικασία γίνεται εναλλάξ.

Επίσης, στον ιδιωτικό τομέα, δεν μπορεί κανένας πλέον να παραπονεθεί για τίποτα. Δηλαδή υπάρχει μια κατάπνιξη όλων των παραπόνων που έχει ο εργαζόμενος, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε ένα πλάσμα δυστυχισμένο το οποίο δεν μπορεί να αποδώσει όσο θα ήθελε στην εργασία του.

Από την μια κάποιος ο οποίος σήμερα εργάζεται, θα έπρεπε να είναι χαρούμενος εφόσον δεν ανήκει στην κατηγορία των ανέργων οι οποίοι δεινοπαθούν και δυστυχούν, από την άλλη δεν υπάρχει ούτε σεβασμός, ούτε δικαιοσύνη, ούτε ανθρωπιά πουθενά.

Υπάρχει κακομεταχείριση των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα σε ότι αφορά τα εργασιακά δικαιώματα, την συμπεριφορά και γενικότερα τους όρους εργασίας.

Οι πλείστοι εργαζόμενοι αυτή την στιγμή είναι άτομα τα οποία έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση, και γνώσεις οι οποίες μένουν ανεκμετάλλευτες. Δυστυχώς όχι μόνον πρέπει κάποιος που ανήκει στην παραπάνω ομάδα να χωνέψει ότι άδικα θυσίασε και κοπίασε για να μορφωθεί –αφού κανένας δεν το εκτιμά- αλλά να δέχεται τις όποιες ιδιοτροπίες και καπρίτσια του κάθε κακομαθημένου εργοδότη ο οποίος δεν υπολογίζει τίποτε άλλο παρά μόνο τα λεφτά και πως θα τα αυξήσει.

Αναφορικά με τους μισθούς όπου αμείβονται οι εργαζόμενοι, αξίζει να σημειωθεί ότι, ο κατώτατος μισθός που είναι περίπου 850 ευρώ, όχι μόνο δεν δίνεται, αλλά και δεν φτάνει.

Μια τετραμελής οικογένεια χωρίς χρέος, δεν μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς με 850 ευρώ. Διότι με εκείνα τα λεφτά θα πρέπει να πληρωθεί ρεύμα, νερό, τηλέφωνα, νηπιαγωγεία, γιατροί, ασφάλειες, καύσιμα, φαγώσιμα, και κοινωνικές υποχρεώσεις όπως γάμοι, βαφτίσεις κλπ.

Σκεφτείτε σε τι δυσμενή θέση βρίσκονται οι οικογένειες οι οποίες έχουν και δάνεια.

Επίσης η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο αφού κανένας εργαζόμενος δεν μπορεί να καταγγείλει τον οποιοδήποτε εργοδότη από φόβο μήπως απολυθεί, ή γίνει η αιτία να απολυθεί άλλος συνάδελφός του.

Άρα οι πλείστοι εργαζόμενοι σήμερα στην Κύπρο έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αδικηθεί από τους κατά καιρούς εργοδότες τους με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να μένουν ατιμώρητοι, αδιόρθωτοι και να θησαυρίζουν σε βάρος των εργαζομένων.

Γνωρίζω ότι από μόνη μου δεν μπορώ να κάνω πολλά όμως δεν μπορούσα άλλο να μένω αδρανής. Νιώθω ότι έστω με αυτή την επιστολή να καταφέρω να γνωστοποιήσω και να σας ευαισθητοποιήσω για το πώς είναι η κατάσταση με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει.

Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Έλενα Ιωαννίδου - πολίτης