Η θέση ενός εκπαιδευτικού για το νέο σύστημα διορισμών και τη διαμαρτυρία της 8ης Οκτωβρίου Γράφω αυτές τις γραμμές όχι ως εκπρόσωπος κάποιας παράταξης, ούτε ως συνδικαλιστής. Γράφω ως εκπαιδευτικός. Ως ένας από τους ανθρώπους που κάθε μέρα μπαίνουν στην τάξη, διδάσκουν, αξιολογούνται, επιμορφώνονται, στηρίζουν μαθητές και σχολεία και προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους όσο καλύτερα μπορούν. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω. Γιατί αυτή η συζήτηση δεν αφορά μόνο τους αορίστου χρόνου. Δεν αφορά μόνο τους συμβασιούχους. Δεν αφορά μόνο τους αντικαταστάτες. Δεν αφορά μόνο τους διορισίμους.

Αφορά όλους τους εκπαιδευτικούς. Η νέα πρόταση του Υπουργείου προβλέπει τη δημιουργία κλειστού μητρώου στο οποίο θα παραμένουν εκπαιδευτικοί αορίστου χρόνου, συμβασιούχοι και αντικαταστάτες, ενώ οι διορισμοί προβλέπεται να γίνονται από το μητρώο και από τον κατάλογο διορισίμων. Η ίδια πρόταση συνδέει τη μονιμοποίηση με εξέταση. Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να σταματήσουμε για λίγο και να δούμε τον άνθρωπο πίσω από κάθε κατηγορία. Ποιος είναι ο αορίστου; Είναι ο εκπαιδευτικός που μπορεί να υπηρετεί εδώ και πολλά χρόνια στο δημόσιο σχολείο και, παρ’ όλα αυτά, να γνωρίζει ότι η λέξη «αορίστου» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η εργασιακή του ασφάλεια είναι απόλυτη. Μπορεί να είναι αορίστου χρόνου και να φοβάται τον πλεονασμό. 

Μπορεί να έχει χρόνια υπηρεσίας και να αναρωτιέται τι θα συμβεί αν αλλάξουν οι ανάγκες. Μπορεί να έχει δώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής του στο δημόσιο σχολείο και να αισθάνεται ότι το μέλλον του εξακολουθεί να έχει έναν αστερίσκο. Αορίστου χρόνου. Ωραία λέξη. Ακούγεται σαν ασφάλεια. Αλλά η ασφάλεια πρέπει να είναι πραγματική. Και ποιος είναι ο συμβασιούχος; Είναι ο άνθρωπος που κάθε χρόνο περιμένει. Περιμένει αν θα υπάρξει θέση. Περιμένει αν θα κληθεί. Περιμένει πού θα τοποθετηθεί. Περιμένει αν την επόμενη χρονιά θα συνεχίσει να εργάζεται. Και πολλές φορές οργανώνει ολόκληρη τη ζωή του γύρω από μια δουλειά που δεν ξέρει αν θα έχει. Δεν είναι λιγότερο εκπαιδευτικός επειδή δεν έχει μόνιμο διορισμό. Μπαίνει στην ίδια τάξη. Έχει τους ίδιους μαθητές. Έχει τις ίδιες ευθύνες. Αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα. Και όταν χτυπά το κουδούνι, κανένας μαθητής δεν ρωτά τον εκπαιδευτικό αν είναι αορίστου ή συμβασιούχος. Βλέπει έναν καθηγητή. Έναν δάσκαλο. Έναν άνθρωπο που βρίσκεται εκεί για να τον βοηθήσει να μάθει. Και ο αντικαταστάτης; Ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο δύσκολες πραγματικότητες του εκπαιδευτικού συστήματος. Ο άνθρωπος που καλείται να καλύψει ένα κενό. Να μπει σε μια τάξη που δεν γνωρίζει. Να αναλάβει μαθητές που δεν έχει ξαναδεί. Να προσαρμοστεί γρήγορα. Να αναλάβει ευθύνη. Και πολλές φορές να μην ξέρει πόσο θα διαρκέσει η εργασία του. Μία εβδομάδα; Έναν μήνα; 

Μερικούς μήνες; Μέχρι το τέλος της χρονιάς; Και μετά; Ξανά αναμονή. Ξανά αγωνία. Ξανά η ίδια ερώτηση: «Θα έχω δουλειά του χρόνου;» Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι δεύτερης κατηγορίας εκπαιδευτικοί. Δεν είναι «βοηθητικό προσωπικό». Δεν είναι αναλώσιμοι. Είναι μέρος του δημόσιου σχολείου. Και υπάρχουν και οι διορίσιμοι Υπάρχουν και οι άνθρωποι που έδωσαν εξετάσεις. Που διάβασαν. Που προσπάθησαν. Που πέτυχαν. Που περιμένουν τον διορισμό τους. Κι αυτοί έχουν δικαίωμα να περιμένουν μια δίκαιη διαδικασία. Δεν είναι αντίπαλοί μας. Δεν είναι ο εχθρός μας. Δεν πρέπει να τους παρουσιάσουμε ως τέτοιους. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ο νέος συνάδελφος που περιμένει να μπει στην εκπαίδευση. Το πρόβλημα είναι ένα σύστημα που πρέπει να βρει τον τρόπο να ανοίγει την πόρτα στους νέους χωρίς να κλείνει την πόρτα στους ανθρώπους που ήδη υπηρετούν. Αυτό είναι το δύσκολο. Και αυτό είναι που περιμένουμε να λύσει η Πολιτεία. Δεν θέλω να διαλέξω ανάμεσα στον έναν και στον άλλον Δεν θέλω να μου ζητήσει κανείς να διαλέξω. Να διαλέξω τον αορίστου απέναντι στον συμβασιούχο. Τον συμβασιούχο απέναντι στον αντικαταστάτη. Τον αντικαταστάτη απέναντι στον διορίσιμο. Τον παλιό απέναντι στον νέο. Γιατί τότε θα έχουμε χάσει την ουσία. Είμαστε όλοι εκπαιδευτικοί. Και αν αρχίσουμε να μετράμε την αξία του συναδέλφου ανάλογα με το καθεστώς εργοδότησής του, τότε έχουμε ήδη κάνει το λάθος που καταγγέλλουμε. Ο εκπαιδευτικός δεν είναι η ταμπέλα που έχει δίπλα στο όνομά του. Είναι η δουλειά που κάνει. Η τάξη στην οποία μπαίνει. Τα παιδιά που διδάσκει.

Η ευθύνη που αναλαμβάνει. Τα χρόνια που προσφέρει. Αυτός είναι ο λόγος που η 8η Οκτωβρίου αφορά όλους Η διαμαρτυρία της 8ης Οκτωβρίου δεν πρέπει να γίνει διαμαρτυρία μιας κατηγορίας εκπαιδευτικών. Πρέπει να είναι η φωνή ενός ολόκληρου εκπαιδευτικού κόσμου που ζητά ένα σύστημα δίκαιο, λειτουργικό και ανθρώπινο. Η ίδια η ΟΕΛΜΕΚ έχει τονίσει ότι η συζήτηση για το νέο σύστημα διορισμών αφορά όλους και ότι η κινητοποίηση αφορά την εργασιακή ασφάλεια του εκπαιδευτικού κόσμου. Και αυτό είναι το μήνυμα που θα ήθελα να κρατήσουμε. Δεν πάμε εκεί επειδή όλοι συμφωνούμε σε όλα. Δεν πάμε εκεί επειδή έχουμε όλοι το ίδιο εργασιακό καθεστώς. Πάμε γιατί, παρά τις διαφορές μας, υπάρχει κάτι που μας ενώνει: Είμαστε εκπαιδευτικοί. Δεν ζητάμε να κλείσει η πόρτα στους νέους Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά.

Ούτε θέλουμε να αποκλειστεί ο νέος εκπαιδευτικός. Ούτε θέλουμε να αδικηθεί ο διορίσιμος. Ούτε θέλουμε να μείνει κάποιος για πάντα έξω από το επάγγελμα. Αλλά ούτε μπορεί ένας άνθρωπος που εργάστηκε για χρόνια στο δημόσιο σχολείο να αντιμετωπίζεται σαν να εμφανίστηκε χθες. Η εμπειρία πρέπει να έχει αξία. Η υπηρεσία πρέπει να έχει αξία. Η προσφορά πρέπει να έχει αξία. Και η Πολιτεία πρέπει να βρει μια λύση που να τα συνδυάζει όλα αυτά. Γιατί κανένας δεν είναι πραγματικά μόνος Ίσως σήμερα ένας συμβασιούχος να φοβάται περισσότερο από έναν αορίστου. Ίσως ένας αντικαταστάτης να φοβάται περισσότερο από έναν συμβασιούχο. Ίσως ένας διορίσιμος να βλέπει το μέλλον του διαφορετικά από όλους τους προηγούμενους. Αλλά η ανασφάλεια δεν σταματά σε μία κατηγορία. Σήμερα μπορεί να αφορά τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα σου. Αύριο μπορεί να αφορά εσένα. Και γι’ αυτό δεν θέλω να δω εκπαιδευτικούς να κοιτάζονται μεταξύ τους ως αντιπάλους. Δεν είμαστε αντίπαλοι. Είμαστε συνάδελφοι. Και αυτό πρέπει να θυμηθούμε τώρα περισσότερο από ποτέ. Στις 8 Οκτωβρίου 

Θα είμαι εκεί. Ως εκπαιδευτικός. Μαζί με τον αορίστου. Μαζί με τον συμβασιούχο. Μαζί με τον αντικαταστάτη. Μαζί με τον διορίσιμο. Όχι επειδή συμφωνούμε σε όλα. Αλλά επειδή πιστεύω ότι όλοι δικαιούμαστε ένα σύστημα που να αντιμετωπίζει τον εκπαιδευτικό με αξιοπρέπεια. Δεν θέλω η αορίστου χρόνου εργασία να σημαίνει αορίστου χρόνου αγωνία. Δεν θέλω ο συμβασιούχος να ζει κάθε χρόνο με την ίδια ερώτηση. Δεν θέλω ο αντικαταστάτης να αισθάνεται ότι είναι ένας προσωρινός αριθμός. Δεν θέλω ο διορίσιμος να αισθάνεται ότι η πόρτα είναι κλειστή. Θέλω ένα σύστημα που να μπορεί να δίνει προοπτική σε όλους. Γιατί πίσω από τον αορίστου υπάρχει ένας άνθρωπος. Πίσω από τον συμβασιούχο υπάρχει ένας άνθρωπος. Πίσω από τον αντικαταστάτη υπάρχει ένας άνθρωπος. Πίσω από τον διορίσιμο υπάρχει ένας άνθρωπος. Και πίσω από όλους αυτούς υπάρχει κάτι μεγαλύτερο: Το δημόσιο σχολείο. Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, το σύστημα να μας πείσει ότι πρέπει να πολεμήσουμε ο ένας τον άλλον.

Ας ζητήσουμε να βρεθεί λύση που να μην αφήνει κανέναν εκπαιδευτικό πίσω. 8 Οκτωβρίου. Όλοι εκεί. Όχι ως κατηγορίες. Όχι ως αριθμοί. Όχι ως αντίπαλοι. Ως εκπαιδευτικοί. Και αυτή ίσως είναι η πιο σημαντική λέξη που πρέπει να θυμηθούμε σήμερα: Εμείς.