Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που μια μόνο φράση αποκαλύπτει περισσότερα από όσα μπορούν να εξηγήσουν εκατοντάδες ανακοινώσεις ή αμέτρητες πολιτικές αναλύσεις.

Η ορκωμοσία των νέων υπουργών μετά τον ανασχηματισμό ήταν μία από αυτές τις στιγμές.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αναφερόμενος στον υπουργό Αλέξη Βαφεάδη, δεν στάθηκε στο έργο του, στις μεταρρυθμίσεις που προώθησε ή στην αποτελεσματικότητα της θητείας του. Επέλεξε να τον τιμήσει διαφορετικά. Είπε ότι είναι από τους λίγους ανθρώπους που θα σταθούν μπροστά του για να δεχθούν τη σφαίρα.

Πολλοί άκουσαν τη φράση και την αντιμετώπισαν ως μια υπερβολική έκφραση εκτίμησης προς έναν στενό συνεργάτη.

Δεν είναι όμως εκεί το ουσιαστικό.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένας υπουργός θα στεκόταν μπροστά στον Πρόεδρο.

Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος οφείλει να στέκεται μπροστά για τους πολίτες.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής.

Σε μια δημοκρατία, ο υπουργός δεν υπάρχει για να προστατεύει πολιτικά τον Πρόεδρο. Ούτε ο Πρόεδρος υπάρχει για να αναζητά ανθρώπους που θα απορροφήσουν το πολιτικό κόστος αντί γι' αυτόν.

Ο Πρόεδρος είναι εκείνος που οφείλει να βγαίνει πρώτος μπροστά όταν οι αποφάσεις δοκιμάζονται.

Είναι εκείνος που αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη όταν υπάρχουν αποτυχίες.

Είναι εκείνος που προστατεύει τους συνεργάτες του όταν εργάζονται με εντιμότητα και υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.

Και πάνω απ' όλα, είναι εκείνος που οφείλει να στέκεται μπροστά από τους πολίτες του.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της ηγεσίας.

Η ιστορία δεν θυμάται τους ηγέτες επειδή περιβάλλονταν από ανθρώπους με προσωπική αφοσίωση. Τους θυμάται επειδή ανέλαβαν οι ίδιοι το βάρος των αποφάσεών τους.

Επειδή δεν αναζήτησαν ασπίδες.

Έγιναν οι ίδιοι ασπίδα για την κοινωνία που τους εμπιστεύθηκε.

Η συγκεκριμένη φράση, ανεξάρτητα από την πρόθεση με την οποία ειπώθηκε, αποκαλύπτει έναν τρόπο αντίληψης της εξουσίας.

Μια αντίληψη στην οποία η προσωπική αφοσίωση προς τον ηγέτη προβάλλεται ως κορυφαία πολιτική αρετή.

Όμως στη δημοκρατία η ύψιστη αρετή δεν είναι η αφοσίωση σε ένα πρόσωπο.

Είναι η αφοσίωση στην πατρίδα, στους θεσμούς, στο Σύνταγμα και στους πολίτες.

Οι υπουργοί δεν ορκίζονται πίστη στον Πρόεδρο.

Ορκίζονται να υπηρετούν την Κυπριακή Δημοκρατία.

Και ο Πρόεδρος δεν εκλέγεται για να αναζητά ανθρώπους που θα τον προστατεύσουν πολιτικά.

Εκλέγεται για να προστατεύει ο ίδιος τους πολίτες και να αναλαμβάνει χωρίς δισταγμό την ευθύνη των επιλογών του.

Ίσως, τελικά, αυτή η μία φράση να εξηγεί περισσότερα για τη φιλοσοφία άσκησης της εξουσίας από όσα εξήγησαν τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης.

Γιατί οι λέξεις δεν είναι ποτέ τυχαίες.

Ιδιαίτερα όταν προφέρονται από έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Και ακόμη περισσότερο όταν, μέσα σε λίγες μόνο λέξεις, αποκαλύπτουν ποιος βρίσκεται πραγματικά στο επίκεντρο της πολιτικής αντίληψης.

Η εξουσία ή ο πολίτης?

Εκεί κρίνονται οι ηγέτες.

Όχι από το πόσοι θα σταθούν μπροστά τους, αλλά από το πόσες φορές οι ίδιοι στάθηκαν μπροστά .