Ιούλης και φέτος- Ο μήνας όπου οι μνήμες επιστρέφουν ακόμα πιο έντονες, καταγράφοντας έναν ακόμα χρόνο συνεχιζόμενης Τουρκικής κατοχής. Μια ακόμα υπόμνηση για ότι κρατά την ελπίδα ζωντανή, την ευθύνη μας για την προοπτική της απελευθέρωσης που πρέπει να συντηρείται και να ανανεώνεται σταθερά.

52 χρόνια είναι σίγουρα πολλά, αλλά όχι αρκετά για να διαγράψουν την πίστη της επιστροφής, την προσήλωση στο αξιακό «δεν ξεχνώ», την έμπνευση από το ιστορικό παρελθόν που καταθέτει το παρόν και προδιαγράφει το μέλλον. Η απογοήτευση αποτελεί συναίσθημα το οποίο αποτυπώνει αυτά που δεν κερδήθηκαν, συναίσθημα όμως είναι και η χαρά για κάθε νέα προοπτική που μπορεί να δημιουργείται και η οποία θα πρέπει να αξιοποιείται δεόντως.

Οι επέτειοι, ακόμα και οι θλιβερές όπως είναι αυτή που παραπέμπει στην Τουρκική εισβολή και στη συνεχιζόμενη κατοχή, αποτελούν σημείο αναφοράς για επαρκή στόχευση, αντισταθμιστικά προς τις όποιες επαιτικές ψευδαισθήσεις.

Η μοιρολατρική προσέγγιση που παραπέμπει στο «κάθε πέρσι και καλύτερα», δεν μπορεί να αποτελεί σημείο αναφοράς ή άλλοθι μιας υποχωρητικής ή και παραδοτικής πολιτικής στάσης. Αναντίλεκτα, η κάθε επόμενη χρονιά μπορεί να παρουσιάζει εκείνα τα σημαντικά στοιχεία που θα πρέπει να τύχουν αξιοποίησης μεγιστοποιώντας τις δυνατότητες, που σε συνάρτηση με το «συμμαχικό αμοιβαίο όφελος» να οδηγήσουν στις ικανές συνθήκες για τα «σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά». Η θέση και ο ρόλος της Ελλάδας, σαφώς και θα πρέπει να διευκρινιστεί σε ότι αφορά τις Ελληνοτουρκικές αλλά και τις Ελλαδοτουρκικές θεωρήσεις.

Αναντίλεκτα, η επιτυχής διεκπεραίωση της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει δημιουργήσει μία θετικότερη προδιάθεση για την Κυπριακή Δημοκρατία, παρά το γεγονός πως, δεν υπήρξε δυνατότητα προώθησης πολιτικών που θα δημιουργούσαν μεγαλύτερη πίεση προς την Τουρκία, σε σχέση με τη δυνατότητα πρόσβασης σε Ευρωπαϊκά κονδύλια.

Παράλληλα, καταγράφεται ως αρνητική εξέλιξη, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, η οποία όχι μόνο δεν δημιούργησε θετικές συνθήκες για προώθηση της επανέναρξης του διαλόγου για το Κυπριακό, αλλά κατέγραψε και αρνητικές εξελίξεις, όπως είναι η άρνηση της διασύνδεσης των Ευρωτουρκικών θεμάτων με το ίδιο το Κυπριακό. Δυστυχώς, οι δηλώσεις του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, προδιαγράφουν πρόθεση αναβάθμισης του ρόλου που αποδίδεται στην Τουρκία, στην ευρύτερη

περιοχή, σε βαθμό που οδήγησε στην έντονη αντίδραση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού.

Μοχλοί πίεσης σαφώς και υπάρχουν, όπως είναι για παράδειγμα, η άρνηση της πρόσβασης της Τουρκίας στο πρόγραμμα «SAFE- Δράση για την Ασφάλεια στην Ευρώπη». Επιπρόσθετα, ο διορισμός του Εκτελεστικού Αντιπροέδρου της Επιτροπής ως Ειδικός Απεσταλμένος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό, αποτελεί θετική εξέλιξη, μακριά βέβαια από διθυραμβικές κορώνες υπέρμετρου ενθουσιασμού.

Αυτό που ίσως να προέχει αυτή τη στιγμή, είναι η αξιολόγηση των όσων έχουν δει το φως της δημοσιότητας ως επιλογή της Ολγκίν για «ευέλικτη μορφή λύσης». Μπλόφα, καταγραφή αντιδράσεων και αντιστάσεων, ατεκμηρίωτο δημοσίευμα ή μήπως κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο;

Σε αυτή τη θλιβερή επέτειο, 52 χρόνια μετά η στόχευση θα πρέπει να είναι βαθύτερη αξιολογώντας τις δυνατότητες, τις αδυναμίες, τις προοπτικές και τους κινδύνους, προτού δημιουργηθεί η προοπτική της επανέναρξης των συνομιλιών. Μακριά από φαντάσματα του παρελθόντος, δαιμονοποιήσεις, αφορισμούς και αλαζονικές προσεγγίσεις.