«Από την ιστορία των Ελλήνων συμπεραίνεται ότι, αν οι Ελληνες δεν αλληλοσπαράζονταν θα κατακτούσαν την υφήλιον».

Αρχικαγκελλάριος Γερμανίας Βίσμαρκ

Η αλήθεια και μόνο η αλήθεια.

Ιστορικοδικαστική ερευνα.

Μέσα από σύντομη στρατιωτική, ιστορική, πολιτική και νομική ανάλυση.

Ηταν επανάσταση;

Στις 8.30 το πρωϊ της 15ης Ιουλίου 1974 εντός της δημοφιλέστατης καθημερινής εκπομπής του ΡΙΚ «εμείς και ο κόσμος μας», η ραδιοπαρουσιάστρια Μαίρη Κοντογιάννη ανακοίνωσε: «Επενέβη σήμερον η Εθνική Φρουρά για να σταματήσει τον αδελφοκτόνο πόλεμο μεταξύ των Ελλήνων» με συνεχείς επικαιροποιημένες ενημερώσεις όπως: «Πάσα αντίσταση εις την νήσον έχει εκλείψει» και «Ο Μακάριος είναι ήδη νεκρός». 

Στρατιωτικός νόμος:

Οι κανόνες του στρατιωτικού νόμου επεβλήθησαν από την Εθνική Φρουρά με απαγόρευση κυκλοφορίας. Μόνο τα στρατιωτικά τα οχήματα μπορούσαν να κυκλοφορούν ανά την επικράτεια της Κύπρου.

Η πολεμική επιχείρηση. Μέσα και προσωπικό.

Την στρατιωτική ενέργεια του πραξικοπήματος διενήργησαν οι δυνάμεις ασφαλείας της Κυπριακής δημοκρατίας, δηλαδή η Ε/Φ.

• Ειδικά κατά του προεδρικού και Αρχιεπισκοπής κυρίως έδρασε: Η 23η ΕΜΑ, με άρματα μάχης (παρά τα α-στρατιωτικά, τα οποία λέγονται ήταν τα καλύτερα της εποχής) τύπου Τ.34.

• Κατά του ΡΙΚ και του αρχηγείου αστυνομίας κυρίως έδρασε η 31η Μ.Κ. και η 33η Μ.Κ.(απώλεια διοικητού, υποδιοικητού) με υποστηρικτικά επίγεια πυρά από δύο τετράκαννα αντιαρεπορικά της 195ην Μ.Ε.Α/ΑΠ. • Αεροδρόμιο Λευκωσίας : Ελ.δυ.Κ. .

• Ισχυρά τμήματα πεζικού, πυροβολικού, τεθωρακισμένα οχήματα μάχης Τ.Ο.ΜΑ τύπου «Marmor Harikton» της 21ης ΕΑΝ, ερπυστριοφόρα τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού τύπου TS της 21 ΕΑΝ, καθώς και ισχυρά και ταχύτατα Σοβιετικά τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (σχεδόν καινούργια του 1964) τύπου BTR 152V1 διπλού μαχητικού ρόλου(συγχρόνως ως Τ.Ο.Μ.Π και ως Τ.Ο.Μ.Α.) της δύναμης του 286ΜΤΠ πλην ενταγμένα υπό διοίκηση στις ίλες εφόδου της 21ηςΕΑΝ και της 23ης ΕΜΑ, διετέθησαν για δράση κατά διαφόρων άλλων ουσιώδους σημασίας στόχων/ζωτικών σημείων, όπως αρχή τηλεπικοινωνιών, αστυνομικές διευθύνσεις και τοπικοί ανά την Κύπρο αστυνομικοί σταθμοί.

Η Πάφος ούσα (για την εποχή) «μακριά» και με δεδομένο τα προσκόμματα προς τις δυνάμεις της Ε/Φ από τις Βρεττανικές βάσεις Επισκοπής για ρυμούλκηση πυροβόλων προς την Πάφο, αποτέλεσε μή καταληφθέντα στόχο/εστία αντίστασης. Ετσι η επέμβαση της Ε/Φ εγένετο δια θαλάσσης.

Δόθηκε διαταγή στην ήδη από τον Αύγουστο του 1964 μπαρουτοκαπνισμένη κανονιοφόρο του πολεμικού ναυτικού «Λεβέντης», εξοπλισμένη με πέντε μεγάλου διαμετρήματος πυροβόλα, να αποπλεύσει από την ναυτική βάση Τρικώμου/Αμμοχώστου και να μεταβεί στην Πάφου για να βομβαρδίσει με ναυτικά πυρά επιλεγμένους στόχους, με επικέντρωση της προσπάθειας των πυροβόλων την Μητρόπολη Πάφου.

Νομικός προσδιορισμός ταυτότητας του πραξικοπήματος μέσα από τον ρόλο και την ιδιότητα των εντολέων και του προσωπικού εκτέλεσης, καθώς και των υλικών και πολεμικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν.

Δύο όψεις.

1.) Διαταγή

Ελλαδική ταυτότητα

• Η (ανώτατη) διαταγή για την στρατιωτική επιχείρηση ήταν Ελλαδικής προελεύσεως. Την διαταγή αυτή έδωσε ο «αόρατος δικτάτορας» Δημήτριος Ιωαννίδης από την Αθήνα.

2.) Εκτέλεση Κυπριακή ταυτότητα

• το προσωπικό, δηλαδή οι στρατιώτες που έβαλλαν κατά του προεδρικού και κατά των άλλων στόχων έφεραν στολή και διακριτικά της Ε/Φ.

• Όλα τα μέσα εκτέλεσης του πραξικοπήματος δηλαδή τα άρματα μάχης, τεθωρακισμένα, πολυβόλα και πυροβόλα έφεραν πινακίδες Ε/Φ.

Το πραξικόπημα εκτέλεσαν οι νόμιμες στρατιωτικές δυνάμεις της Κύπρου.

α) Η Ε/Φ ήταν η νόμιμη στρατιωτική δύναμη ασφαλείας της δημοκρατίας της Κύπρου με βάση τον νόμο Ν.20/1964, επείγον απότοκο του «δικαίου της ανάγκης».

β) Η διαταγή εκτέλεσης του πραξικοπήματος προς τις ένοπλες δυνάμεις της Κύπρου εδόθη από την ηγεσία της Ε/Φ, και ασφαλώς η ηγεσία της Ε/Φ ήταν νόμιμη. Αν και με την επάνοδο του στρατηγού Ντενίση στην Αθήνα, ανέλαβε αρχηγός Ε/Φ, ο επιτελάρχης ταξίαρχος Μιχαήλ Γιωργίτσης (εις αντικατάσταση του στρατηγού Ντενίση), μέχρι και την 15ην Ιουλίου δεν ετέθη θέμα νομιμότητας της ανάληψης της ηγεσίας της Ε/Φ από τον Γιωργίτση.

γ) Δεν έχει καμία νομική σημασία το ότι την διαταγή έδωσε ο Ελλαδίτης ανώτατος αξιωματικός ταξίαρχος Γιωργίτσης, αλλά και ούτε και το γεγονός ότι ως επιχειρησιακός αρχηγός και έχοντας το γενικό πρόσταγμα του όλου εγχειρήματος εξετέλεσε την διαταγή, ο επίσης Ελλαδίτης, ανώτερος αξιωματικός συνταγματάρχης πεζικού Κωνσταντίνος Κομπόκης.

δ) Ο αρχηγός Ε/Φ ταξίαρχος Μιχαήλ Γιωργίτσης, ο συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Κομπόκης όπως και όλοι οι Ελληνες αξιωματικοί όταν αφικνούντο στην Κύπρο (πλην της Ελ.δυ.Κ.) λάμβαναν επίσημα Κυπριακά «χαρτιά» δηλαδή τους προσεδίδετο η Κυπριακή νομική οντότητα.

ε) Αν τεθεί η ένσταση ότι τα «χαρτιά» αυτά ήταν ψεύτικα, άρα δεν ίσχυαν, τότε η κατάληξη αυτή θα είναι άτοπο και παράλογο αντινομικό συμπέρασμα.

Αν αυτό θεωρηθεί ορθό και ισχύσει νομικά, (ότι τα «χαρτιά» αυτά ήταν ψεύτικα) τότε δεν μπορεί να ισχύει ο περί Εθνικής Φρουράς νόμος, δεν μπορεί να διέθετε νομική ισχύ, ως υπάρχουσα εν ζωή η κορυφή της πυραμίδας της ιεραρχίας της Ε/Φ. Κατ΄επέκταση δεν μπορεί να ίσχυαν οι διαταγές της Ε/Φ αφού διοικητικά προήρχοντο από «αχυράνθρωπους», νομικά ανύπαρκτους ως κατόχους «ψεύτικων χαρτιών», και κατ΄επέκταση πως αναγνωρίζετο το υπουργείο (εσωτερικών) και άμυνας, ως ασκών νόμιμη διοίκηση/πολιτική εξουσία προς την ανύπαρκτη αυτή κατάσταση; Αρα οδηγούμαστε σε εφιαλτικό αδιέξοδο και πλέον στην τραγωδία, ότι ναι και η στρατιωτική δύναμη ασφαλείας της Κύπρου ήταν νομικά ανύπαρκτη, άρα και η ίδια η δημοκρατία και το υπουργείο άμυνας ήταν ανύπαρκτες νομικά οντότητες ( να ένα πολύ καλό επιχείρημα για τους «απέναντι». Αρα; Αρα καταληκτικά φτάνουμε στο εφιαλτικό συμπέρασμα ότι το κράτος μας - όλο το κρατικό μας οικοδόμημα – αυτό- αναιρείται. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Όχι δεν είναι έτσι, δεν είναι καθόλου έτσι και δεν μπορεί να αυτοαναιρείται και αυτοκαταλύεται το επιτεύγματος ύψιστο της λευτεριάς αγαθό που ο λαός μας κατέκτησε το 1960 με τις άπειρες θυσίες και τα ποτάμια αίματος του επικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. κατά της στυγνότατης λαομίσητης αποικιοκρατικής κατοχικής δουλοπαροικίας των Εγγλέζων, κατορθώνοντας ο λαός μας να μην καταγράφεται στις «i.c.» πλέον ως British Subject (Βρεττανικό αντικείμενο, υπήκοος -που «υπακούει»- /υποκείμενος/υποτελής. Ναι «British Subject», έτσι έγραφαν οι Εγγλέζικες ταυτότητες μέχρι ο γίγαντας λαός μας να καταφέρει να συστήσει κράτος στο νησί μας μετά από 769 χρόνια αφού η τελευταία υπαγωγή του σε κρατική οντότητα ήταν ως Βυζαντινή επαρχία επί αυτοκράτωρος Ανδρόνικου και την οποία Βυζαντινή/κρατική οντότητα κατέλυσε ληστρικά το 1191 ο Ριχάρδος, αφιχθείς από Αγγλία(οι Εγγλέζοι εισέβαλαν στην Κύπρο το 1191 και πάλι μετά από 687 χρόνια το 1878) για να τιμωρήσει άκουσον - άκουσον τον εξάδελφο του Ανδρόνικου τον …κακό Ισαάκιο Κομνηνό.

Επειδή όλα συνδέονται: μα αν ήταν όντως κακός ο Ισαάκιος μήπως ο αυτοκράτωρ Αντρόνικος παρακάλεσε με υπεραστικό τηλεφώνημα από Κωνστατινούπολη Αγγλία, τον Ριχάρδο να έρθει επειγόντως επειγόντως Κύπρο να κάνει τον αστυνομικό και να «θυμώσει» στον Ισαάκιο Κομνηνό και δεν θα έστελλε τα πλοία του δύο ώρες ταξίδι ήταν, να βάλει τάξη, αφού η Σελέφκια Μικράς Ασίας 48 χιλιόμετρα απέχει από την Κερύνεια;

Στέκει σε καμία λογική - έστω και κάτω του μέσου όρου - να έρθει ο Ριχάρδος από 6.000 χιλιόμετρα μακριά απρόσκλητος -τί τον έκοφτε;- να βάλει σε τάξη τον τότε κακό διοικητή του Βυζαντινού «θέματος» της Κύπρου; Απλά ο άνθρωπος ήταν περαστικός ως σταυροφόρος για την λεηλασία των βασιλείων της Ανατολής λεηλατώντας και αρπάζοντας στο πέρασμα του. Υποτιμούν (ακόμη και τινές οι ιστορικοί) την νοημοσύνης μας;

Λένε ότι η ιστορία γράφεται και από τις λεπτομέρειες. Ας δούμε συνεπώς μερικές λεπτομέρειες οι οποίες κατά την κρίση μας θα ωφελήσουν τον σκοπό της (προκαλούσας αφάνταστο πόνο) παρούσης ιστορικοδικαστικής έρευνας.

Προκαταρκτικά. Επί μέρους γεγονότα/ενέργειες περί το πραξικόπημα:

1.  Με όσα καταφέραμε να συλλέξουμε από τους πρωταγωνιστές και από τις δύο πλευρές και με καλή βοήθεια την πάροδο του χρόνου ως καταλαγιάζουσα το μίσος και ως απαλύνουσα τον πόνο(άρα μπορεί να είμαστε μεν απομακρυσμένοι χρονικά, όμως είμαστε πιό κοντά στην αλήθεια) παρά τα όσα αντιπαραθετικά και εξ εκατέρωθεν των αντιμαχομένων πλευρών ελέχθησαν ευρύτατα τότε περί σκοτωμών κατά χιλιάδες «από αδελφός τον αδελφό», δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν ήταν χιλιάδες οι νεκροί, δεν έγινε κάτι τέτοιο σε τόση έκταση και σε τέτοιο τρομακτικό επίπεδο αντεκδίκησης, ούτε και οι όποιες απώλειες ζωών ανάγονται αναγκαστικά όλες σε επίπεδο σωρευμένων εγκλημάτων του κοινού ποινικού δικαίου. Τα πλείστα όσα έγιναν συνέβησαν σε αντιπαράθεση και σε σύγκρουση μάχης, μέσα σε εξ αντιπαρατάξεως πολεμικό (έστω εμφύλιο) αγώνα. Είναι στους άγραφους νόμους κανόνες της κάθε πολεμικής αναμέτρησης, αλλά και στους βασικούς κανόνες της λογικής και τους ενστίκτου του πιό απλού ανθρώπου: - ή σε σκοτώνω ή με σκοτώνεις - καμία απολύτως δυσκολία στην λήψη αυτής της απόφασης.

2.  Αστικές μυθοπλασίες και τις οποίες στην πάροδο και την απόσταση του χρόνου τις συντηρεί η άγνοια, αλλά και η στήριξη μέσα από διαδόσεις, φήμες και κυρίως σκοπιμότητες, δεν είναι καθ’ημάς εν πλήρει εκτάσει αληθείς -τουλάχιστον όπως παρουσιάζονται. Με λίγα λόγια δεν είναι σε τέτοιο βαθμό αληθείς. Απλά εξακολουθούν να διχάζουν τους ανθρώπους μας και να τους ωθούν αντί να βλέπουν μπροστά προς της την λευτεριά της πατρίδας να βλέπουν πίσω στο σκοτάδι της εθνικής οπισθοδρόμησης ένεκα της παρεμβολής του μίσους. Δεν θέλουμε – κανείς δεν θέλει κάτι τέτοιο.

3. Κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να νικήσει την αλήθεια. Το μεγάλο ψέμα για την «ελίτ» μονάδα του πεζικού ως το μοναδικό (τότε) μηχανοκίνητο τάγμα πεζικού της Εθνικής Φρουράς: το 286 Μ.Τ.Π. παρά τα όσα εντελώς λανθασμένα και ψευδή ελέχθησαν δεν ενεπλάκη στο πραξικόπημα παραμένοντας στο Γ.Σ.Π. Δεν κτύπησε κανένα προεδρικό και καμιά Αρχιεπισκοπή.

Αντιθέτως το 286ο Μ.Τ.Π. ήταν το ηρωϊκό τάγμα του μηχανοκίνητου πεζικού μας το οποίο με την Τιτάνια δύναμη των ψυχών των στρατιωτών του και τον τεράστια όγκο πυρός των πολυβόλων των τεθωρακισμένων του, κράτησε την γραμμή μας στον Καραβά και την Λάπηθο από την 23η Ιουλίου 1974 σε όλη την χρονική περίοδο της εκεχειρίας.

4. Οι αξιωματικοί και αστυνομικοί του σταθμού Αγίου Αντωνίου, Λεμεσού διετάχθησαν όντως εξευτελιστικότατα από την Εθνική Φρουρά με την κατάληψη του αστυνομικού σταθμού Αη Γιάννη να περπατήσουν με διαπόμπευση μέσα στους δρόμους της Λεμεσού με τα χέρια στην ανάταση, για να καταλήξουν στην αστυνομική διεύθυνση Λεμεσού(όπου θα ετίθεντο υπό κράτηση) Θλιβερό.

5. Την 15η Ιουλίου το πρωϊ και ενώ ευρίσκετο σε εξέλιξη το πραξικόπημα, ο εξ Ελλάδος λοχαγός Ζερβός, ευρισκόμενος μέσα στο κτίριο της τότε τετάρτης ανωτέρας τακτικής διοίκησης(σημερινή «Ανωτέρα» στην Λεμεσό), εκτελέστηκε επί τόπου και εν ψυχρώ, όταν σε κάποια στιγμή βγήκε έξω από την ανωτέρα (μάλλον από περιέργεια) και βρισκόταν στο πεζοδρόμιο. 6. Θρήνος για τα παιδιά: Στην Αρχιεπισκοπή συνέβη η τραγωδία - η 32η Μ.Κ. Μια ομάδα καταδρομέων της 32ης Μ.Κ. με τακτική μάχης όντως στρατιωτικά απαράδεκτη, ήτοι λανθασμένα κινούμενη επιθετικά (εμφανώς και χωρίς την κατάλληλη τακτική προπομπών ή ανιχνευτών/ κάλυψης/διασποράς κ.λ.π.) προς την Αρχιεπισκοπή, ευρισκόμενη μέσα σε έναν Καναδέζικο όχημα (πρώην φορέα αντιαεροπορικών πυραύλων) το οποίο ήταν μετασκευασμένο σε τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού τύπου TS, έγινε παρανάλωμα τους πυρός με αντιαρματική ρουκέττα από αντιαρματικό εκτοξευτή RPG 7΄΄, με εξαϋλωση της ομάδας των στρατιωτών. Στην πορεία ο εξ Ελλάδος αντισυνταγματάρχης τεθωρακισμένων Γρηγόριος Λαμπρινός διοικητής της 23 ΕΜΑ επικεφαλής 7 αρμάτων μάχης τύπου Τ.34/85 της 23 ΕΜΑ επιτέθηκε και κατέλαβε την Αρχιεπισκοπή με απώλεια τρία αρμάτων. Με την κατάληψη της Αρχιεπισκοπής από την 23η ΕΜΑ ο διοικητής Λαμπρινός τιμωρώντας τους συλληφθέντες «Μακαριακούς» αστυνομικούς τους διέταξε όλους (αχρείαστο) να παραταχτούν και να απαγγείλουν το Εθνικό ύμνο.

7. Ξέχασαν το απόλυτο στρατιωτικό ρητό/δόγμα «ποτέ μην υποτιμά τον εχθρό». Στο αρχηγείο αστυνομίας /εφεδρικού αστυνομίας οι καταδρομείς «ξέχασαν» στην ορμή τους την επιθετική τακτική «πυρ και κίνηση». Η μή εφαρμογή της απλούστερης αλλά της σημαντικότερης τακτικής μάχης κατά τον επιθετικό αγώνα επίπεδου ομάδας /λόχου πεζικού δηλ. το «πυρ και κίνηση», είχε ως αποτέλεσμα όταν οι καταδρομείς συνάντησαν σχετική αντίσταση από την αστυνομία να ανακοπούν, έχοντας αδικαιολόγητες απώλειες και τραυματισμούς οπλιτών και αξιωματικών διοικητού και υποδιοικητού. Οι καταδρομείς τότε ζήτησαν υποστήριξη πυροβολικού από την εγγύτατα ευρισκόμενη 195η  ΜΕΑ/ΑΠ μοίρα εγγύς αντιαεροπορικής προστασίας(Αθαλάσσα). Η «195»απέστειλε ταχύτατα στο σημείο δύο στοιχεία τετράκαννων ανατιαεροπορικών «Brauning» 0,50’’ εφαρμοσμένα πάνω σε φορτηγά «Μπέτφορτ». Τα τετράκαννα με τα συνολικά 8 βαρέα «πενηντάρκα» 0.50΄΄(ίντζας) πολυβόλα τους τα οποία εξετέλεσαν επίγειες βολές εξουδετέρωσαν ισοπεδωτικά κάθε αντίσταση της αστυνομίας αφού διέλυσαν τα πάντα, καθιστώντας μάταιη κάθε περεταίρω αντίσταση της αστυνομίας με απώλειες από πλευράς αστυνομίας. Ακολούθησε λεηλασία και εκτεταμένη λαφυραγωγία των αποθηκών της αστυνομίας με αποκόμιση πλουσιότατων υλικών και αγαθών πάσης φύσεως από τους στρατιώτες της μοίρας.

Όλα όμως έχουν μια αιτία και μία πηγή προέλευσης. Γιατί έγινε το πραξικόπημα; Ας πάμε λίγο πίσω: Ολα ξεκίνησαν στις 2 Ιουλίου 1974. Την ημέρα εκείνη ο Μακάριος απέστειλε στον πρόεδρο της Ελληνικής κυβέρνησης, στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη επιστολή η οποία υπό τις δυσκολότατες τότε μεταξύ Ελλάδος - Κύπρου σχέσεις (άρα κρίσιμες εθνικές περιστάσεις) θεωρούμε ότι δεν ήταν γραμμένη με την καλύτερη διατύπωση της διπλωματικής γλώσσας πόσο μάλλον μεταξύ δύο ομοεθνών αδελφών χωρών. Η πολυσέλιδη αυτή επιστολή με δύο λόγια καλούσε τον στρατηγό Γκιζίκη να επαναπατρίσει/αποσύρει αμέσως από την Κύπρο 600 εξ Ελλάδος αξιωματικούς οι οποίοι στελέχωναν την Ε/Φ.

Η επιστολή αυτή φρονούμε ότι δεν ήταν υπό τις τότε στιγμές η καλύτερη ενέργεια. Από το βιβλίο του Χρίστου Σάββα «Η Τρίτη γραμμή των Ελλήνων» σελίδα 82, διαβάζουμε ένα σχετικό απόσπασμα:

«…Θα μπορούσε να ήταν προσεκτικότερος (εννοείται ο Μακάριος) ώστε να μήν «προκαλέσει» την τρέλλα τους.(Χουντικούς) Κατά την γνώμη μας κάλλιστα θα μπορούσε με το πρώτο αεροπλάνο σε μιάμιση ώρα να βρεθεί στην Αθήνα ώστε νηφάλια να συζητήσει με το εθνικό κέντρο έστω και αν η μοίρα έδωσε, στο τιμόνι του εθνικού σκάφους, να βρίσκονται οι χουντικοί. Το παν ήταν να βρεθεί λύση στην διαφορά Ελλάδος Κύπρου για το καλό του έθνους.»

Τα προβλήματα ήταν πολλά και ο Μακάριος όφειλε να τα συνυπολογίσει όλα και οι κινήσεις του ασφαλώς θα έπρεπε ως εκ τούτου να ήταν ανάλογες, ένας λόγος περισσότερο επειδή ήταν ιερωμένος:

-   Οι συνθήκες που διήρχετο τότε το έθνος των Ελλήνων με τους «απέναντι» επίσης δεν ήταν οι καλύτερες και συνεχώς οξύνοντο μετά την ανεύρεση από την Ελλάδα μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και την εξόρυξη των Ελληνικών πετρελαίων του «Πρίνου» στην Θάσο. Ορατή ένταση. Όμως η Ελλάς ήταν ΕΤΟΙΜΗ:

Ποτέ η Ελλάς δεν ήταν ισχυρότερη στρατιωτικά, ούσα πανέτοιμη να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της ιστορίας με τις επίγειες της δυνάμεις πανίσχυρες, άρτια συγκροτημένες, σε τακτικό επίπεδο άριστα οργανωμένες και εξοπλισμένες με τα καλύτερα όπλα της εποχής και με απόλυτη ψυχική, ποιοτική και υλική υπεροπλία στην θάλασσα και στον αέρα, έναντι του γείτονα.

Όλα τα σύγχρονα, τα ισχυρότερα και τα ποιοτικότερα όπλα και οπλικά συστήματα της εποχής παγκοσμίως τα κατείχε η Ελλάς. Στρατοί πολλών χωρών είχαν παράδειγμα τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Ελληνικό πολεμικό ναυτικό 1974 - Το πολεμικό ναυτικό της Ελλάδας κυριαρχούσε στο μέγα της θαλάσσης κράτος του Αιγαίου. Τούρκικη ναυτική παρουσία ουσιαστικά ήταν ανύπαρκτη, αφού από το 1912/13 όταν υπέστη δύο συντριπτικότατες ήττες από το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό (με χρονική απόσταση μόνο 20 μέρες) δηλ. στις ναυμαχίες της Ελλης στις 16 Δεκεμβρίου 1912 και της Λήμνου στις 5 Ιανουαρίου 1913, έκτοτε τα Τούρκικα πολεμικά πλοία κρύφτηκαν «όπως - όπως» στα Δαρδανέλια μέχρι το 1923. Μετά το 1923 τόλμησαν να «κατεβούν» Αιγαίο, όμως τουλάχιστον κατά δύο μονάδες - ποτέ μοναχικό Τούρκικο πλοίο δεν τόλμησε να εισέλθει στην θάλασσα του πατέρα του Θησέα, «Αιγέα». Κατά μόνας Τούρκικο πολεμικό πλοίο εισήρχετο στο Αιγαίο μόνο μετά το 1974. Το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο, είχε εγκαταστήσει σε ζωτικά σημεία του Αιγαίου πελάγους μόνιμες περιπολίες και οι ναυτικές/αεροναυτικές ασκήσεις, οι οποίες τέθηκαν σε ανώτατο επίπεδο πολεμικής ετοιμότητας στις 17 Ιουλίου 1974. Αποκορύφωμα -στις 19 Ιουλίου 1974 με το σήμα αρχηγού ναυτικού Α.Ν 191315 διετάχθη επαύξηση των ασκήσεων σε πολεμικές περιπολίες στο θαλάσσιο στενό Καρπάθου – Ρόδου, ώστε τα υποβρύχια να είναι έτοιμα αν χρειαστεί να σπεύσουν στην Κύπρο με απόλυτη κορύφωση της πολεμικής ετοιμότητας την διαταγή/σήμα Α.Ν.201518/7 του αρχηγού ΓΕΝ(Γενικού επιτελείου Ναυτικού) στις 20 Ιουλίου 1974 προς τα υποβρύχια «Γλαύκος», «Νηρεύς» και *«Τρίτων» να σπεύσουν στην Κύπρο, τα οποία την στιγμή εκείνη διεξήγαγαν πολεμικές περιπολίες. ΟΔ. ΕΠΙΧ. 68. = ΟΔ.ηγίες ΕΠΙΧ.ηρήσεων του 1968. Αυτό το οποίο σήμερα ονομάζουμε «δόγμα ενιαίου αμυντικού χώρου» και όχι «ενιαίο δόγμα» αμυντικού χώρου, είναι η ψυχικής και υλικής ενότητας στρατηγική επιχειρησιακή αμυντική συνεργασία Ελλάδος Κύπρου, σε έναν ενιαίο στρατηγικό χώρο από τον Εβρο μέχρι την Κύπρο δεν είναι εθνική κίνηση των «μεταπολιτευτών».

Το σύστημα επιμελώς μας το αποκρύπτει όμως κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να νικήσει την αλήθεια: το δόγμα ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδος Κύπρου γεννήθηκε και «μονομερώς» δημιουργήθηκε από την Ελλάδα το 1968 (και για να πληρώσει το στρατιωτικό κενό της Κύπρου μετά την εκδίωξη της Μεραρχίας «Μενέλαος» από τις δυνάμεις του κακού), με βάση τις ΟΔΕΠΙΧ 68 και υλοποιούμενο στην πράξη και πάλι «μονομερώς» από την Ελλάδα για την στρατιωτική κάλυψη και πλήρη υποστήριξη της Κύπρου σε τυχόν κρίση:

Εξ αέρος κάλυψη της Κύπρου από την Ελλάδα:

❖ με 18 πολεμικά αεροσκάφη διώξεως - βομβαρδισμού τύπου «Φάντομ» τα καλύτερα αεροπλάνα με τους καλύτερους χειριστές παγκοσμίως. Να σημειωθεί ότι τότε μόνο η Αμερική και η Ελλάς διέθεταν Φάντομ.

Εκ θαλάσσης κάλυψη της Κύπρου από την Ελλάδα:

❖ με ταχύτατη αποστολή(συνεχώς τελούσα υπό στρατιωτική τακτική επικαιροποίηση) στην Κύπρο σε περίπτωση πολέμου ενός υποβρυχίου «τσέπης» (* * * τώρα -17 Ιουλίου 1974-απεστάλησαν τρία υποβρύχια, όχι ένα). Το υποβρύχιο αυτό τύπου «209» είχε αυτονομία δράσης 13.000 = δηλ. εξορμώντας από την Κρήτη θα μπορούσε να κάνει πολεμικό ταξίδι προς την Κύπρο με επιστροφή, πάνω από δεκατρείς φορές έν αναδύσει και οκτώ φορές εν καταδύσει χωρίς ανεφοδιασμό. Τα υποβρύχια αυτά είχαν 2 τομείς επιτηρήσεως Βόρεια και Βορειοανατολικά της Κύπρου καθώς και 5 τομείς περιπολίας Βόρεια, Ανατολικά και Νότια παράλια Κύπρου –για να μην μας περιπαίζει Καραμανλής ότι η Κύπρος «κείται μακράν». ❖ με δύο ισχυρές τορπιλακάτους τύπου «Νάστυ», αναπτύσσουσες τελική ταχύτητα 35 κόμβους ανά ώρα (64 χιλ/ώρα) φέρουσες συνολικά τέσσερεις τορπίλλες εκάστη, καθώς και δύο πυροβόλα, ένα των 20’’χιλ. στην πλώρη και ένα των 40’’ χιλ. στην πρύμνη.

Η Ελλάς ήταν πανέτοιμη να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της ιστορίας. Η μή /υλοποίηση/ μή αποστολή/ανάκληση πλοίων και αεροπλάνων στην Κύπρο το 1974 έγινε όχι από την μεγάλη ιδέα της Ελλάδας μας, αλλά από τους προδότες αρχηγούς ναυτικού και αεροπορίας Αραπάκη και Μπονάνο κατόπιν εντολών της παρέας του προδότη Καραμανλή = εξ ού και οι μοναδικοί στρατιωτικοί της ανωτάτης επιτελικής ιεραρχίας οι οποίοι δεν εδιώχθησαν από το μεταπολιτευτικό καθεστώς. Απλή απόδειξη της αλήθειας: α) Ο Αραπάκης διέταξε επί Ιωαννίδη (προ Καραμανλή) την αποστολή των καταδρομέων στην Κύπρο την νύκτα της 20ης Ιουλίου με 18 «άοπλα»(ήταν μεταγωγικά) αεροπλάνα. Τί έγινε μετά, ποιός τον «διέταξε» να μην στείλει τα ισχυρότατα πολεμικά αεροπλάνα για μια …δουλειά των 5 λεπτών στην ακτή του Πέντε Μίλι Κύπρου;

β) Ο Μπονάνος διέταξε επί Ιωάννιδη (προ Καραμανλή) τις πολεμικές περιπολίες του ναυτικού στο στενό Καρπάθου – Ρόδου, καθώς και την αποστολή των υποβρυχίων. Γιατί άραγε ανακάλεσε τα υποβρύχια τα οποία βρίσκονταν έξω από την Πάφο;

Στην Κύπρο η εσωτερική διαμάχη και ο αλληλοσπαραγμός στην Κύπρο σε τρομακτικό επίπεδο χρήσης όπλων, ενόπλων συγκρούσεων μεταξύ «Μακαριακών» και «Γριβικών» ήταν στην ιστορικά χειρότερη και πλέον επικίνδυνη της έξαρση.

-  Οι ενδοεθνικές σχέσεις Ελλάδος - Κύπρου ήταν απόλυτα τεταμένες. Από το πιο πάνω βιβλίο, σελίδα 80 λαμβάνουμε ένα μικρό απόσπασμα:

«Της εισβολής του 1974 προηγήθηκε το πραξικόπημα της Χούντας στις 8.30 το πρωϊ στις 15 Ιουλίου 1974. Οι πικρές ρίζες της θανάσιμης έχθρας της

Χούντας πρός την κυβέρνηση της Κύπρου είχαν ηλικία έξι ετών με προεξάρχουσα αιτία την απόπειρα δολοφονίας του αρχηγού του εν Ελλάδι στρατιωτικού καθεστώτος Γεώργιου Παπαδόπουλου όταν στις 13 Αυγούστου 1968 ο Αλέξανδρος Παναγούλης αποπειράθηκε, πυροδοτώντας δύο βόμβες, να σκοτώσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο στο 31ο χιλιόμετρο της οδού

Αθηνών - Σουνίου. Ο Παναγούλης αμέσως μετά το αποτυχημένο εγχείρημα του συνελήφθη και ομολόγησε, κατά το πόρισμα της χούντας, ότι προέβη στην πράξη αυτή με την βοήθεια του τότε υπουργού εσωτερικών και αμύνης της κυβέρνησης της Κύπρου Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, ο δε Μακάριος, κατά το ίδιο πόρισμα, μερίμνησε να δοθούν σ΄αυτόν από τις Κυπριακές αρχές ταξιδιωτικά έγγραφα. Ετσι ο υπουργός Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, ένα πολύ σημαντικό στέλεχος της Ε.Ο.Κ.Α., ένας φλογερός και μαχητικότατος αγωνιστής στον υπέροχο και τιτάνιο για την ελευθερία της Κύπρου αγώνα, κατόπιν εντονότατης πίεσης της Χούντας προς τον Μακάριο, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Θανάσιμα χολωμένη λοιπόν και απίστευτα οργισμένη η Χούντα από το γεγονός αυτό «κήρυξε τον πόλεμο» κατά της Κύπρου. Ακολούθησαν οι δύο αντεκδικητικές δολοφονικές επιχειρήσεις κατά της ζωής του Μακαρίου όμως και οι δύο αποτυχημένες – (1. Κατάρριψη στην αρχιεπισκοπή του ελικοπτέρου το οποίο θα μετέφερε τον Μακάριο στην μονή Κύκκου, 2. βομβιστική επίθεση κατά του αυτοκινήτου του Μακαρίου στον Αγιο Σέργιο Αμμοχώστου). Αποκορύφωμα των εχθρικών αντεκδικητικών ενεργειών της χούντας προς τον Μακάριο ήταν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Ναι - ουσιώδης επίσης αιτία της έντασης/εχθρότητας των δύο κυβερνήσεων ήταν και αυτή: οι σφοδρότατες μεταξύ τους διαφωνίες που είχαν αφορμή την ισοπεδωτική επέμβαση της Ε/Φ στην Κοφίνου τον Νιόβρη του 1967 και συντριβή του εκεί παράνομου Τουρκοκυπριακού θύλακα αλλά και τα ακριβή και αληθή αίτια της παρεπόμενης προς τα γεγονότα αυτά αποχώρησης της Ελληνικής μεραρχίας «Μενέλαος» από την Κύπρο.

Ποιό όμως το στρατιωτικό νόημα της επιστολής Μακαρίου; (στρατιωτική και ηθική διάσταση) Στρατιωτική διάσταση. Το αίτημα του Μακαρίου για ανάκληση 600 Ελλαδιτών αξιωματικών από την Ε/Φ, αν υλοποιείτο τότε η Ε/Φ θα «έκλειε», αφού οι αξιωματικοί που την στελέχωναν ήταν γύρω στους 650 με 700, άρα θα απέμεναν για την διοίκηση της περίπου 50 έως 100 Κύπριοι αξιωματικοί, όμως με βαθμούς και πείρα που ήταν αδύνατο να διοικηθεί η Ε/Φ, δηλαδή σε κλίμακες (ιεραρχίας) από τον ανθυπολοχαγό μέχρι τον λοχαγό, καθώς και πεντέξι ταγματάρχες, και έναν ή δύο αντισυνταγματάρχες (ο εις εξ αυτών ο ήρωας Χρίστος Φώτης ο οποίος έπεσε ηρωικώς μαχόμενος στην πρώτη γραμμή του πυρός ως απλός στρατιώτης) και χωρίς ούτε και έναν ανώτατο αξιωματικό. Αρα χωρίς καν διοικητές ταγμάτων/ μοιρών/ διοικήσεων/συγκροτημάτων/ανωτέρων τακτικών διοικήσεων/στελέχωση γενικού επιτελείου Εθνική Φρουρά τί στρατός θα ήταν; – εφιαλτικά παράλογα πράγματα.

Αναγκαία σημείωση: ασφαλώς και δεν υποτιμούμε την προσφορά των Ελλήνων Κυπρίων αξιωματικών, αλλά αντιθέτως την εκτιμούμε τα μάλα, όμως «έτερον εκάτερον». Ο γράφων για ακόμη περισσότερη υποστήριξη της αλήθειας καταθέτει την δική του ταπεινή μαρτυρία ως προς τους Κύπριους αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς(αν και όταν υπηρετούσε στην Ε/Φ, οι αξιωματικοί ήταν στην πλειοψηφία εξ Ελλάδος) φέρνοντας στην σκέψη του τους εξαιρετικούς για την φιλοπατρία, για το ήθος, για την στρατιωτική γνώση και για διοικητική ικανότητα του ηγήτορα, τον αείμνηστο λοχαγό του, τον υπολοχαγό πεζικού (τότε) Μιχαήλ Πολύκαρπο(Πουλούκκο) εκ Βασίλειας και βεβαίως τον διοικητή του τάγματος του στο 212 Τ.Π. τον ταγματάρχη πεζικού (τότε) Χαράλαμπο Λόττα εκ Λευκωσίας.

Αυτό το οποίο θέλουμε να καταδείξουμε είναι ότι η στελέχωση και διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων πρέπει να είναι όντως στελέχωση και όντως διοίκηση και σε καμία περίπτωση χωρούν πειραματισμοί ανάγκης και τσαρλατανισμοί.

Η άμυνα της πατρίδας δεν μπορεί -σε καμία περίπτωση- να στηρίζεται σε μή ατσάλινες βάσεις. Εξ άλλου από στρατιωτικής/σχεδιασμού/διοικητικής πλευράς, είναι απαράδεκτο και εγκληματικό να ξηλωθεί και να κατεδαφιστεί ακαριαία το οικοδόμημα της πυραμίδας της ιεραρχικής διοίκησης με ολικό εξοβελισμό του ανθρώπινου δυναμικού, αφού αυτό θα επιφέρει την κατάρρευση του διοικητικού συστήματος του πύργου εντός του οποίου βρίσκεται όλο ψυχικό περιεχόμενο της οργανικής δύναμης ενός στρατεύματος. Εξ άλλου υπήρχε σοβαρότατη ηθική πτυχή, αν μερικοί αξιωματικοί, όντως είχαν κάποιες ιδέες που δεν άρεσαν, μήπως θα έπρεπε να ακυρωθεί ισοπεδωτικά η ιδέα της μητέρας πατρίδας Ελλάδος και η προσφορά των παιδιών της στον αγώνα της Κύπρου; Ερώτημα μέσω της ιστορίας κατατίθεται στο βιβλίο του Χρίστου Σάββα « Η

Τρίτη γραμμή των Ελλήνων»: « Ηταν και οι 600 Ελλαδίτες αξιωματικοί από τον ανώτατο/ανώτατους στην ηγεσία της Ε/Φ μέχρι τον τελευταίο νεαρό ανθυπολοχαγό, όλοι ένοχοι χουντικοί επιδιώκοντας να κάνουν κακό στην Κύπρο;» Θεωρούμε λοιπόν ότι ασφαλώς και δεν θα έπρεπε να εξευτελιστούν με εκδίωξη (ευγενικότερες και ηπιότερες λέξεις «επαναπατρισμός», «απόσυρση») όλοι οι εξ Ελλάδος αξιωματικοί οι οποίοι δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους με αυτοθυσία στελέχωναν τις τάξεις της Ε/Φ και εμψύχωναν τους στρατιώτες τους. Ηταν ασέβεια προς - τους χιλιάδες Ελλαδίτες αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες ( οι οπλίτες επί το πλείστον στελέχωναν μονάδες πυροβολικού και τεθωρακισμένων) που υπηρετούσαν το 1974 εντός της δύναμης της Ε/Φ, - τους χίλιους διακόσιους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες της ΕΛ.ΔΥ.Κ. που ήλθαν στην Κύπρο το 1960 και τους οποίους όταν σε επίπεδο «ζωής και θανάτου» τους χρειαστήκαμε, ναι πολέμησαν για μας την Τουρκανταρσία τον Δεκέμβρη του 1963 αστραπιαία εξουδετερώνοντας την Τουρδύκ και σώζοντας την Λευκωσία από τους Τούρκους, - στις δέκα χιλιάδες άντρες της Μεραρχίας «Μ» (Μενέλαος) οι οποίοι ήλθαν στην Κύπρο, όταν τους είχαμε απόλυτη-απόλυτη ανάγκη για την επιβίωση μας το 1964, όλοι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια και μακριά από τις οικογένειες τους, πρόθυμοι όλοι να δώσουν την ζωή τους για μας, ναι ήταν οι ένοπλοι υπερασπιστές και οι ένοπλοι ιστορικοί εγγυητές της Κύπρου μέχρι τον καταραμένο Νιόβρη του 1967 που δυστυχώς για το έθνος εξεδιώχθησαν από τις ανθελληνικές δυνάμεις του κακού. Να σημειωθεί μάλιστα ότι στο πρώτο στάδιο της άφιξης τους(1964) οι στρατιώτες της μεραρχίας «Μενέλαος», πέρασαν τον τρομερά βροχερό και σκληρό χειμώνα του 1964 σε φρικτές συνθήκες οι πλείστοι μέσα στα τσαντήρια, αφού δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις και οι υποδομές στρατωνισμού τους.

- η απόσυρση των Ελλήνων αξιωματικών ήταν επίσης αδικία και ασέβεια προς στις ψυχές των ηρωϊκών παιδιών της Ελλάδος, του Ταγματάρχη Πουλίου και του λοχαγού Καποτά οι οποίοι κατακρεουργήθηκαν από εγκληματικούς παραστρατιωτικούς Τουρκοκύπριους όταν χάνοντας τον προσανατολισμό τους μπήκαν κατά λάθος σε παράνομο Τ/Κ θύλακα. - ύψιστη αδικία μνήμης ήταν και για τις καθαγιασμένες ψυχές των αθάνατων θαλασσομάχων αειναυτών της λευτεριάς του πολεμικού ναυτικού της Εθνικής Φρουράς , του σημαιοφόρου ύπαρχου ΣΕΑ/Μ Παναγιώτη Χρυσούλη εξ Ελλάδος του υποκελευστή Α΄ μηχανικού Ν. Πανάγου εξ Ελλάδος του υποκελευστή Α΄ πυροβολητή Σ. Αγαθού εξ Ελλάδος του ναύτη αρμενιστή Ν. Καπαδούκα εξ Ελλάδος του ναύτη νοσοκόμου Μ. Νιάφα εξ Ελλάδος και του ναύτη μηχανικού Π. Θεοδωράτου εξ Ελλάδος. Ολοι εξ Ελλάδος της λευτεριάς αειναύτες, νέα παιδιά που δεν χάρηκαν ακόμη την ζωή τους στο κατάστρωμα του ενός από τα οκτώ πολεμικά του Κυπριακού πολεμικού ναυτικού, όρθιοι σε στάση προσοχής κατά μέτωπο χαιρετώντας, πάνω στα πυροβόλα της θρυλικής κανονιοφόρου «Φαέθων» βρίσκονται στην νερένια αγκαλιά της θάλασσας του Ξερού από τις 8 Αυγούστου 1964. Είναι απολυτρωμένα περιχαρείς, περιχαρέστατοι αφού κατέληξα στην αθανασία εντός του μεγαλοπρεπέστατου του Ποσειδώνα πανθέου, διότι απλά όταν ευρίσκοντο στην βιολογική τους ζωή έκαναν αυτό που πρέπει- έκαναν το ναυτικό τους καθήκον. Περιχαρείς όμως οι αειναύτες μέχρι τις 2 Ιουλίου 1974: τώρα 37 μόνο μέρες πριν ολοκληρωθούν 10 χρόνια από την μέρα της μετάβαση τους στην αθανασία ένοιωσαν το χειρότερο αίσθημα: την αχαριστία.

Απόλυτα αναγκαία Ιστορική σημείωση:

Η απωλεσθείσα από όχι Τούρκικα αλλά από …συμμαχικά πυρά κανονιοφόρος «Φαέθων» μαζί με την κανονιοφόρο «Αρίων» (μετονομασθείσα «Λεβέντης») και μόνο με την παρουσία τους στα νερά της Τηλλυρίας στις 8 Αυγούστου του 1964 ανύψωσαν στα επουράνια το ηθικό των Ελλήνων μαχητών της Εθνικής Φρουράς, οι οποίοι σε μερικές μόνο ώρες(σε μια νύκτα) μαχόμενοι στα βουνά της Τηλλυρίας εξουδετέρωσαν αστραπιαία τον ευρύτερο παράνομο θύλακα Τηλλυρίας. Ο Φαέθων και Αρίων κανονιοβόλησαν από θαλάσσης ισοπεδωτικά τον πρόχειρο στασιαστικό λιμένα του θύλακα Κοκκίνων, βομβάρδισαν εκθεμελιωτικά τις αποθήκες των πυρομαχικών της Μασούρας και στην πορεία σαν νέοι Κανάρηδες, νέοι Τομπάζηδες, νέοι Μιαούληδες και νέοι Πιπίνοι, ηρωϊκά υπερασπιζόμενοι την θάλασσα μας μετείχαν στην αεροναυμαχία της Τηλλυρίας. Ολοι οι ως άνω εξ Ελλάδος αειναύτες, εν πλώ αποφάσισαν και εν πλώ έδωσαν την νεανική ζωή τους στις 8 Αυγούστου 1964 ως ταπεινή, όμως ύψιστη πλέουσα θυσία υποστήριξης και εκδήλωσης πνευματικής «υποταγής» μέσα από νερένιο εναγκαλισμό προς το «μέγα της θαλάσσης κράτος».

Διοίκηση στρατεύματος

Αρχηγός Εθνικής Φρουράς. Αντιστράτηγος Γεώργιος Ντενίσης. Ο αρχηγός Ε/Φ αντιστράτηγος Ντενίσης, αμέσως μετά την επιστολή Μακαρίου προς Γκιζίκη, εκλήθη επειγόντως στην Αθήνα για σύσκεψη με την Χουντική ηγεσία. Οταν αρνήθηκε/δεν συμφώνησε με την διενέργεια πραξικοπήματος κρατήθηκε στην Αθήνα με αλλαγή σχεδίων: να αναλάβει χρέη αρχηγού Ε/Φ ο επιτελάρχης ταξίαρχος Μιχαήλ Γιωργίτσης και να εκτελέσει αυτός ως διοικητής των ενόπλων δυνάμεων Κύπρου το πραξικόπημα.

Ο σκύλλος της ΕΣΑ, δίνει την διαταγή για το πραξικόπημα. Ο αρχηγός της Χούντας ταξίαρχος τεθωρακισμένων Δημήτριος Ιωαννίδης, μάλλως «σκύλλος της Ε.Σ.Α.» (έλκει την ονομασία αυτή από το ότι διετέλεσε ως πολύ σκληρός διοικητής της στρατιωτικής αστυνομίας) αντιδρώντας στην πράξη του Μακαρίου να αποστείλει στις 2 Ιουλίου 1974 στον πρόεδρο της Ελληνικής κυβέρνησης στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη επιστολή με την οποία του ζητούσε να ανακαλέσει 600 Ελλαδίτες αξιωματικούς από τις τάξεις της Ε/Φ αφού … κράτησε στην Αθήνα τον αρχηγό Ε/Φ στρατηγό Ντενίση και τοποθετώντας στην θέση του τον μέχρι τότε ανώτατο επιτελή ταξίαρχο Μιχαήλ Γιωργίτση και μετά από σύσκεψη που είχε στην Αθήνα με - τον αρχηγό του Α.Ε.Δ (Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων) αντιστράτηγος Γρηγόριο Μπονάνο, - τον υποστράτηγο Παύλο Παπαδάκη, - τον ταξίαρχο Μιχαήλ Γιωργίτση, - τον συνταγματάρχη πεζικού Κωνσταντίνο Κομπόκη διοικητή καταδρομών Κύπρου, διέταξε ανατροπή του Μακαρίου. Με βάση την διαταγή, επιχειρησιακός αρχηγός ήταν ο διοικητής καταδρομών της Εθνικής Φρουράς συνταγματάρχης πεζικού Κωνσταντίνος Κομπόκης.

Σε κατάθεση του στην εξεταστική επιτροπή της βουλής των Ελλήνων για τον φάκελλο της Κύπρου ο συνταγματάρχης Κομπόκης κατέθεσε ότι ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του αρχηγού της Ελληνικής χούντας ταξιάρχου Ιωαννίδη, αναφέροντας ότι σκοπός της επιχείρησης αυτής ήταν να «διασωθεί η Κύπρος από την αρνητική επιρροή του Μακαρίου» όμως, «ο Μακάριος κατά την επιχείρηση έπρεπε να διασωθεί».

Κριτική ανάλυση της στρατιωτικής επιχείρησης κατά του προεδρικού. Συνδεόμενες διαταγές.

Αντληση γνώσης από την ιστορία: Ο αρχηγός ενόπλων δυνάμεων αντιστράτηγος

Γρηγόριος Μπονάνος στην κατάθεση του στην εξεταστική επιτροπή ήταν

σχεδόν ειρωνικός: «σοβαρά, αν θέλαμε να σκοτώσουμε τον Μακάριο δεν θα

μπορούσαμε να το κάνουμε;»

 

Η επίθεση κατά του προεδρικού μεγάρου κατέδειξε (εκ πρώτης όψεως)

τρομακτικό/βλακώδες λάθος επιχειρησιακής εκτέλεσης. Αν και η επίθεση

παρουσίασε κάποιο υψηλό βαθμό ρεαλισμού η επιχειρησιακή πραγματικότητα

κατέδειξε αντικειμενική αδυναμία εμφανώς χαμηλότερη ως προς την επίτευξη

του σκοπού που αναμενόταν ότι λογικά επεδίωκε. Ηταν σαν μια πλημμελώς

εκτελεσθείσα άσκηση άπειρων νεοσυλλέκτων στο Κ.Ε.Ν. και σε τέτοιες

περιπτώσεις ωρυόμενος ο λοχαγός διατάζει επανάληψη της άσκησης. Πώς

άραγε μπορεί να εξηγηθεί από στρατιωτικής πλευράς το γεγονός ότι τα

πεζοπόρα τμήματα και τα άρματα μάχης, τα οποία κτύπησαν το προεδρικό δεν

το περικύκλωσαν, αλλά αντ’ αυτού πραγματοποίησαν τακτική κίνηση σε σχήμα

«πετάλλου»; Ετσι η επιχείρηση εξελίχτηκε ως ένα παιδαριώδες λάθος, σε

τέτοιο κραυγαλέο βαθμό, που ασφαλώς δεν επιτεύχθηκε/ακυρώθηκε ο

αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης που ήταν(υποτίθεται) η φυσική

εξόντωση του Μακαρίου.

 

Αν και το προεδρικό σχεδόν ισοπεδώθηκε (εκτός από τα Εγγλέζικα κακόμορφα

πέτρινα λιονταράκια πάνω από την κεντρική είσοδο, μέχρι και σήμερα

υβριστικά σύμβολα κακής υπενθύμισης προς τον λαό μας της φρικτής κατοχής

της Εγγλέζικης αποικιοκρατίας) ο Μακάριος βγήκε χωρίς μεγάλο πρόβλημα

από την πίσω πόρτα της Δυτικής πλευράς του προεδρικού και στην συνέχεια

μέσα από την κοίτη ενός ξερού ποταμού πέρασε στην απέναντι όχθη. Εκεί

επιβιβάσθηκε σε ένα τυχαία διερχόμενο ιδιωτικό αυτοκίνητο μάρκας

«Βόξολ», υπ’ αρ.εγγρ. GV 868 με οδηγό έναν νεαρό από την Λάπηθο. Ετσι

κατάφερε να διαφύγει συνοδευόμενος από έναν αδελφότεκνο του αξιωματικό

του Κυπριακού στρατού και δύο ανώτατους αξιωματικούς της αστυνομίας.

 

Ηταν όμως έτσι τα πράγματα;

Ηταν όντως βλακώδες στρατιωτικό λάθος; Ηταν ανόητοι οι εκτελεστές;

Κανείς, ποτέ δεν μπόρεσε να νικήσει την αλήθεια:

 

Όχι, δεν ήταν «λάθος» και δεν ήταν ανόητοι οι εκτελεστές και αυτά

τα…τεχνικά που λέχτηκαν για μπέρδεμα και αναστάτωση του σεναρίου, διότι

άργησαν λέει να έρθουν στην προκαθορισμένη ώρα τα τανκς είναι παραμύθια,

αφού οι λοκατζιήδες επιτέθηκαν με την υποστήριξη των τανκς, άρα έστω και

αν πραγματικά άργησαν τα τανκς, απλά τα περίμεναν και κινήθηκαν όλοι

μαζί: οι λοκατζήδες της 32 Μ.Κ. και οι μαυροσκούφηδες της 23ης ΕΜΑ

εξετέλεσαν κανονικά το έργο τους.

 

Ο συνταγματάρχης Κομπόκης, με ανεγνωρισμένη πολεμική πείρα και τιμητικά

διακριθείς στον πόλεμο της Κορέας, αλλά και οι επικεφαλείς αξιωματικοί

των επιτιθέμενων δυνάμεων δεν ήταν τυχαίοι, ούτε και στρατιωτικά

άσχετοι.

Συνεπώς αν επεδίωκαν πραγματικά να σκοτώσουν το Μακάριο θα έπρεπε – και

μπορεί να μας το επιβεβαιώσει και ένα παιδί του δημοτικού – να κάνουν

κυκλωτική επιθετική ενέργεια και όχι «πεταλλοειδή» κατά του προεδρικού.

Λαμβάνοντας υπ’όψιν

- αυτά τα «επί του εδάφους» στρατιωτικά δεδομένα, - και καθοδηγούμενοι

ως προς την αξιολόγηση τους με φιλτραριστικό οδηγό την ιστορική μέθοδο

του Αριστοτέλη ο οποίος μας δίδαξε την επαληθευτική διασταύρωση των

ιστορικών γεγονότων με τον έλεγχο μέσα από την απλή λογική (και όχι να

δεχόμαστε παθητικά το τί μας λένε ή ότι γράφεται στα βιβλία της

ιστορίας), με πιό απλά λόγια να κάνουμε τον στοιχειώδη συλλογισμό αν

αυτό που μας λένε ή αυτό που διαβάζουμε «στέκει» στην λογική η δική μας

κρίση, μας κατευθύνει μέσα από καταληκτικό ιστορικοδικανικό συλλογισμό

να αποδεχτούμε την θέση ότι: ναι, στα καταρτισθέντα επιτελικά σχέδια

εκτέλεσης του πραξικοπήματος υπήρξε όντως διαταγή η οποία και

επιχειρησιακά εφαρμόστηκε ότι: «ο Μακάριος κατά την επιχείρηση έπρεπε να

διασωθεί».

 

Δεν ήταν όμως η διαταγή που αφορούσε τον Μακάριο: Επίσημη στρατιωτική

διαταγή από την Εθνική Φρουρά: «δεν θα χυθεί αδελφικό αίμα».

 

Από το βιβλίο του Χρίστου Σάββα η «Τρίτη γραμμή των Ελλήνων» αντλούμε

στοιχεία.

 

«Επικεφαλής της επιχείρησης εκτέλεσης του πραξικοπήματος ήταν ο εξ

Ελλάδος διοικητής καταδρομών Κύπρου συνταγματάρχης των Λ.Ο.Κ. Κομπόκης

παλιός πολεμιστής της Κορέας.

Στους αξιωματικούς των μονάδων της Ε/Φ που θα εκτελούσαν το πραξικόπημα

οι ταγοί διοχέτευσαν την διαταγή να αποφευχθεί η αιματοχυσία. Απόσπασμα

από την κατάθεση του ηρωϊκού δεκανέα καταδρομών του 33ου λόχου της 33ης

μοίρας καταδρομών, Γιώργου Εμμανουήλ από την Βασίλεια Κερύνειας η οποία

ακολουθεί στις επόμενες σελίδες είναι πάρα πολύ διαφωτιστική: «Το πρωϊ

της 15ης Ιουλίου μας διέταξε ο λοχαγός του λόχου μας Ροκάς να

καταλάβουμε το Ρ.Ι.Κ. δίδοντας μας τις εξής λακωνικές οδηγίες:

«Πυροβολούμε στον αέρα, δεν θα χυθεί αδελφικό αίμα.»

 

Η αξιόπιστη μαρτυρία του ως άνω ομαδάρχη καταδρομέα της θρυλικής 33ης

μοίρας καταδρομών - τιμή του γράφοντος που είναι συγχωριανός του - σε

συνδυασμό με ταυτόσημες επιβεβαιωτικές μαρτυρίες πλείστων άλλων

καταδρομέων της 31ης , 32ης και 33ης μοίρας, οδηγεί χωρίς κανένα

δισταγμό την παρούσα ιστορικοδικαστική έρευνα στην ασφαλή κατάληξη ότι

ναι, παρά τον εμφύλιο χαρακτήρα των στρατιωτικών συγκρούσεων στις 15

Ιουλίου 1974 υπήρξε επίσημη στρατιωτική διαταγή: «πυροβολούμε στον αέρα»

ως η αδελφική πρόνοια εγγύησης ότι: «δεν θα χυθεί αδελφικό αίμα».

 

Απώλειες Ε/Φ κατά το πραξικόπημα. Σε ψυχές: 31 αξιωματικοί,

υπαξιωματικοί και οπλίτες Ε/Φ

5 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί εξ Ελλάδος

 

Σε υλικό: 3 άρματα μάχης Τ.34/85 1 τεθωρακισμένο τύπου «TS» μερικά

στρατιωτικά φορτηγά

τεράστια ποσότητα πυρομαχικών.

 

Αυτά όμως είναι υλικά –

οι ανυπολόγιστες και χειρότερες απώλειες είναι η ζημιά του εμφύλιου

αλληλοσπαραγμού στην ψυχή του έθνους.

 

Εγκατάσταση «πολιτειακής εξουσίας» Νικόλαου Σαμψών.

 

«Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ, Εν ονόματι Θεού και ανθρώπων και κατόπιν

τιμητικής επιλογής μου υπό των

ενόπλων δυνάμεων του λαού μας αναλαμβάνουμεν σήμερον…» έτσι άρχισε το

διάγγελμα του επί τη αναλήψει των καθηκόντων του ο «ντεφάκτο» πρόεδρος

Νικόλαος Σαμψών.

Ο Νίκος Σαμψών ήταν βουλευτής της προοδευτικής παράταξης, εκδότης της

ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδας «Μάχη» και «Θάρρος»(κάθε Δευτέρα) και

φλογερός μάχιμος αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. με πρωταγωνιστικό ρόλο στις

ένοπλες επιχειρήσεις κρούσης κατά των Εγγλέζων. Καταδικάστηκε δύο φορές

σε θάνατο από τα νομικά ανυπόστατα και παράνομα κατοχικά, αποικιοκρατικά

ψευδοδικαστήρια.

 

Μετά το διάγγελμα του ο «ντε φάκτο» πρόεδρος, παρουσίασε την κυβέρνηση

του με το συγκροτηθέν -συνακόλουθα επίσης- «ντε φάκτο» υπουργικό

συμβούλιο:

 

Υπουργός εσωτερικών και αμύνης ο βιομήχανος Παντελής Δημητρίου.

 

Υπουργός εξωτερικών ο βιομήχανος Ντίμης Δημητρίου.

 

Υπουργός εργασίας ο Γιαννάκης Δρουσιώτης.

 

Υπουργός δικαιοσύνης ο δικηγόρος Κώστα Αδαμίδης.

 

Υπουργός γεωργίας ο δικηγόρος Ανδρέας Νεοκλέους.

 

Υπουργός συγκοινωνιών ο δικηγόρος Κυριάκος Σαβεριάδης.

 

Υπουργός παιδείας ο νομικός Παναγιώτης Δημητρίου.

 

Υπουργός υγείας ο γιατρός Οδυσσέας Ιωαννίδης. (Ηταν υπουργός και στην

ανατραπείσα κυβέρνηση Μακαρίου )

 

Υπουργός εμπορίου ο οικονομολόγος Αρης Χατζηγεωργίου.

 

Υφυπουργός παρά των προέδρω ο οδοντίατρος Ανδρέας Παρισινός και

κυβερνητικός εκπρόσωπος ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σπύρος

Παπαγεωργίου.

 

Ερώτημα το οποίο ενδιαφέρει απόλυτα την πατρίδα και την ιστορία.

Ηταν επανάσταση το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και ως εκ τούτου

δημιουργήθηκε επαναστατικό δίκαιο;

 

Αν ήταν όντως επανάσταση, τότε η επανάσταση αυτονόητα γέννησε

επαναστατικό δίκαιο και επομένως προκύπτει ξεκάθαρα ότι το στρατιωτικό

κίνημα της Ε/Φ στις 15 Ιουλίου 1974 δεν ήταν «πραξικόπημα», δηλ. δεν

ήταν παράνομη πράξη κατά της πολιτειακής διακυβέρνησης, αλλά αντιθέτως

ήταν δικαιολογημένη πράξη ως επάναγκες στοιχείο

αποκατάστασης της πολιτειακής νομιμότητας.

 

Εξέταση του θέματος.

Στην απλή της έννοια επανάσταση είναι η βίαιη/διά των όπλων κίνηση

μεταβολής του υφιστάμενου εξουσιαστικού συστήματος από μερίδα του λαού

και κατάληψη της εξουσίας.

Επανάσταση κατά την νομική επιστήμη, την αποκρυσταλλωθείσα νομολογιακή

ερμηνεία, καθώς και κατά την συνδεόμενη επιστήμη, την επιστήμη της

πολιτειολογίας , υπάρχει όταν ένα κράτος διοικείται από όργανα τα οποία

ήλθαν στην εξουσία, πλέον ως η κατάσταση η οποία προήλθε μέσα από εκ

«των πραγμάτων» (de facto) βίαιη μεταβολή/βίαιες ενέργειες, με παράβαση

των νόμων της ανατραπείσας και καταλυθείσας προηγούμενης πολιτειακής

οντότητας.

Η νομική επιστήμη επίσης δέχεται ότι αν η επανάσταση καταφέρει να

επικρατήσει και αναγνωρισθεί από την κοινωνία λαμβάνοντας υποστηρικτική

λαϊκή νομιμοποίηση ως αποδεκτή κατάσταση, τότε γεννάται νέο αγνό, ηθικό,

ιδανικό δίκαιο: το επαναστατικό ή εξ επαναστάσεως δίκαιο το οποίο δίκαιο

ασφαλώς και νομιμοποιεί την νέα εξουσιαστική κατάσταση.

 

Η επανάσταση δεν ταυτίζεται με την «αναρχία» διότι (και μόνον)

χρησιμοποιήθηκε βία των όπλων ή (και μόνο) την εκτέλεσαν «άτακτοι» μή

συγκροτημένοι/μή τακτικά οργανωμένοι σε στράτευμα μαχητές κατά την

προσπάθεια τους για επίτευξη του στόχου της ριζικής ανατροπής και

κατάλυσης της υφιστάμενης εξουσίας. Και αυτό διότι πολύ απλά όταν η

βίαιη αυτή μεταβολή επικρατήσει τότε «αυτόματα» αναδύεται από το καλό,

το νόμιμο και το δίκαιο του αγώνα αυτού το επαναστατικό δίκαιο, άρα το

αποτέλεσμα νομιμοποιείται. Βλέπε επανάσταση του 1821 στην Ελλάδα,

επανάσταση της Ε.Ο.Κ.Α. το 1955, επανάσταση του Κάστρο στην Κούβα το

1959.

Μάλιστα η προκύψασα εξ επαναστάσεως νέα κρατική οντότητα είναι

υποχρεωμένη πλέον να τηρεί τις διεθνείς συμφωνίες και υποχρεώσεις της

προηγούμενης(ανατραπείσας) οντότητας, ενισχυτική μαρτυρία και ορατή

απόδειξη της νομιμότητας την οποία έλαβε.

 

Οι επαναστάσεις είναι συχνό κεφάλαιο της ιστορίας. Αποτελούν σύνηθες

φαινόμενο αντίδρασης και αντίστασης των λαών και των ελεύθερων ανθρώπων,

έναντι των παράνομων και των καταχρηστικών εξουσιαστικών καταστάσεων. Η

ιστορία γράφει ασταμάτητα στα κατάστιχα της: όταν στην πορεία η νέα

κατάσταση ως το προϊόν της επανάστασης, καταφέρει μέσα από την ηθική

αγνότητα, τον πατριωτισμό του σκοπού, και βεβαίως της αλήθειας και του

μεγέθους της ηθικής της αξίας, να γίνει αποδεκτή στα μάτια και στο

πνεύμα της κοινωνίας, τότε με ασφάλεια εκ του κύρους της λαϊκής

«Θεότητας» λαμβάνει νομιμοποίηση. Κατ΄επέκταση αίρεται και εξιλεώνεται

κάθε τυχόν στοιχείο παρανομίας στα μέσα και τρόπους που χρησιμοποιήθηκαν

κατά την διαδικασία της μεταβολής προς επίτευξης του σκοπού.

 

Ιστορικοφιλοσοφικό ερώτημα:

 

μπορούμε να φανταστούμε πόσο κατώτερος του εχέφρωνος και νοήμωνος είδους

του θα ήταν ο άνθρωπος αν ποτέ κατά την ιστορική πορεία του ανθρώπινου

βίου, δεν επιχειρούσε επαναστάσεις; Θα ήταν άραγε «άνθρωπος»;

Αρα: η πατριωτική σκέψη, τα έντιμα κίνητρα και η αγνότητα στην ψυχή του

κάθε επαναστάτη που έχει όραμα την καλυτέρευση της κοινωνίας των

ανθρώπων, αίρουν κάθε στοιχείο παρανομίας και βιαιότητας που έλαβαν χώρα

κατά την προσπάθεια επίτευξης του στόχου, αποσείοντας και αποκλείοντας

έτσι την εφαρμογή των προνοιών και νόμων του κοινού ποινικού δικαίου.

Διότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν ούτε ένοχη διάνοια, ούτε δόλο, ούτε

επιδίωξη του κακού αλλά είχαν μέσα τους μόνο την λαχτάρα του καλού της

πατρίδας.

Βλέπε Αμερικανική, Γαλλική, Ελληνική, Ρωσσική επανάσταση οι οποίες ήταν

(έστω με τίμημα ποτάμια αίματος) απολύτως επιτυχημένες/ επικρατήσασες.

Βλέπε επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1943 στην Αθήνα, έξω από τα

βασιλικά ανάκτορα, στην οποία προϊστατο ο πατριώτης διοικητής ιππικού

του Ελληνικού στρατού, ο συνταγματάρχης Καλλέργης με αίτημα προς τον

βασιλιά Οθωνα την παραχώρηση προς τον Ελληνικό λαό του πολυπόθητου

«υπέρτατου νόμου», (δηλ. του απλού και αυτονόητου νόμου) – παραχώρηση

συντάγματος. Και το αντίθετο: αποτυχούσα, εξουδετερωθείσα ή κατασταλείσα

επαναστατική ενέργεια/κίνημα θεωρείται (ως εκ της ήττας της) πράξη

παρανομίας. Βλέπε επανάσταση του εκ Θράκης Σπάρτακου -επανάσταση των

δούλων κατά της ασυδοσίας των Ρωμαίων η οποία κατεπνίγει. Βλέπε

επανάσταση Ιερού Λόχου το 1821 στο Ιάσιο Μολδοβλαχίας υπό τον μονόχειρα

στρατηγό Αλέξανδρο Υψηλάντη ο οποίος είχε το μεγαλείο από αρχηγός του

μεγαλύτερου στρατού στον κόσμο δηλ. του Ρωσσικού στρατού,

να αυτό-ϋποβιβασθεί σε λοχαγό για να διοικήσει τον ιερό λόχο των

φοιτητών και η οποία επανάσταση κατεπνίγει και εξ αιτίας της προδοσίας

του καπετάνιου Βλαδιμηρέσκου.

 

Βασικές προϋποθέσεις δημιουργίας επαναστατικού δικαίου.

 

α) Το πλέον βασικό: επικράτηση της νέας εξουσιαστικής τάξης.

 

β) Η άσκηση κρατικής /πολιτικής εξουσίας σε επίπεδο συνέχειας της

προηγηθείσης κρατικής εξουσίας.

 

γ) Η διά ζώσης εκπεφρασμένη θέση του λαού περί αποδοχής της νέας

εξουσιαστικής τάξης ή η σιωπηρή αποδοχή ως τεκμήριο αποδοχής.

 

δ) Επισημοποίηση και νομική εγκαθίδρυση της νέας τάξης, μέσα από επί

τούτω ειδική νομοθετική κάλυψη.

 

Βραχύβια πολιτειακή μεταβολή.

 

-   Επανάσταση της Εθνικής φρουράς. Ο Νίκος Σαμψών στο διάγγελμα του επί

    τη αναλήψει της εξουσίας ανέφερε ότι «δεν διαταράχτηκε η

    συνταγματική τάξη από την επανάσταση της Εθνικής Φρουράς».

 

-   ΡΙΚ. «επανάσταση κατά του καθεστώτος του τυράννου». Το ΡΙΚ

    διαλαλούσε ασταμάτητα ότι το πραξικόπημα ήταν «επανάσταση κατά του

    καθεστώτος του τυράννου».

 

Ολοι είμαστε «υπό» και όλοι κρινόμαστε από την ιστορία: ας προσπαθήσουμε

να ερμηνεύσουμε την στρατιωτική κίνηση της Εθνικής Φρουράς στις 15

Ιουλίου 1974.

 

Η μεταβολή αυτή επιτελέστηκε με την ισχύ των όπλων, εναντίον της

κρατικής οντότητας στην οποία ήταν ενταγμένα αυτά τα όπλα. Ασφαλέστατα

θεωρούμε ότι η αυτονόητη πρώτη μας σκέψη πρέπει να είναι η αντίδραση του

λαού προς την κίνηση αυτή.

 

Συνέβησαν πολλά: Μέρος του λαού ενθουσιάστηκε και ζητωκραύγασε για την

(από τον Σαμψών κληθείσα) επανάσταση.

 

Μέρος του λαού πανηγυρίζοντας τάχτηκε στο πλευρό των ενόπλων δυνάμεων

ανεβαίνοντας με παραλήρημα ενθουσιασμού πάνω στα άρματα μάχης για να

ζητωκραυγάσει και να φωτογραφηθεί.

 

Μέρος του λαού δάκρυσε για το πλήρωμα του χρόνου – τώρα θα υλοποιείτο η

υπόσχεση της ιστορίας των Ελλήνων για την Ενωση με την Ελλάδα.

 

Στην τηλεόραση του ΡΙΚ παρουσιάστηκαν άτομα της ΕΟΚΑ Β΄ τα οποία μέχρι

και την 15η Ιουλίου ευρίσκοντο είτε στην φυλακή, είτε υπό κράτηση και τα

οποία έφεραν ορατά σημεία βασανισμού από την αστυνομία.

 

Ο Νίκος Σαμψών κατήγγειλε από τηλεοράσεως τις παρανομίες της αστυνομίας

παρουσιάζοντας άτομα (και συγχωριανούς του γράφοντος) καθώς και τα

αντικείμενα και εργαλεία βασανισμού των μελών της Ε.Ο.Κ.Α Β΄, τα οποία

βρέθηκαν στα χέρια της αστυνομίας.

 

Συγχαρητήρια τηλεγραφήματα (ειδικά) διδασκάλων, καθηγητών, του ΑΠΟΕΛ και

απλών πολιτών εστάλησαν προς την νέα κρατική εξουσία, καθώς και

συγχαρητήρια τηλεγραφήματα τα οποία εστάλησαν ακόμη και από την

αστυνομία.

 

Όλα αυτά όμως θα πρέπει στην πλάστιγγα της ιστορίας να ζυγιστούν σωστά

και στην σκέψη της κοινωνίας μας σωστά να αξιολογηθούν και δίκαια και

αμερόληπτα να κριθούν, ώστε να ευρεθεί η αλήθεια και μόνο η αλήθεια, η

οποία αλήθεια θα είναι καλός οδηγός στο διάβα της πορείας του έθνους

μας.

 

Οτι και αν γίνει αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα, είπε ο Μέγα

Ναπολέων. Ας αναζητήσουμε όμως το απολυτρωτικό αποτέλεσμα.

 

Προσπάθεια για την αλήθεια: ένταξη των πραγματικών γεγονότων στους όρους

υπό στοιχεία α-δ, του ως άνω κεφαλαίου «Βασικές προϋποθέσεις δημιουργίας

επαναστατικού δικαίου», προς για εξαγωγή συμπεράσματος

/πορίσματος μέσα από νομικοϊστορικό συλλογισμό:

 

i)Λόγω της παραίτησης Σαμψών στις 22/7/74 και παράδοσης της εξουσίας (με

βάση τα προηγούμενα πολιτειακά θέσμια στον πρόεδρο της βουλής), αυτό

θεωρούμε ότι ανακόπτει το σημείο έρευνας ως προς το νομικό ζήτημα περί

επαναστάσεως παρεμβάλλεται τεχνικό εμπόδιο στην προσπάθεια ανάλυσης λόγω

«μή προώθησης» του θέματος, εκ μέρους του για οκτώ μέρες «ντε φάκτο»

προέδρου/ανώτατου στελέχους της επικρατήσασας κατάστασης.

 

ii)Ακόμη και σε περίπτωση που αναγνωρίζετο η νέα κατάσταση ως επανάσταση

μέσα από όλες τις νομικές διαδικασίες και όλους τους κανόνες και αρχές

του συνταγματικού και διεθνούς δικαίου από όλα τα κράτη, (και όντως τότε

θα έμενε στην ιστορία ως επανάσταση), όμως,

αφού ο αρχηγός του νέου πολιτειακού καθεστώτος απεμπόλησε και «έδωσε

πίσω» εκείνα τα πολιτειακά και πολιτικά «αγαθά» τα οποία κατά την κρίση

του κατέκτησε, δηλαδή την νέα εγκαθιδρυθείσα

κρατική/διοικητική/εξουσιαστική κατάσταση, και παλι θα αμ κυνηγού τα

«τεχνικά».

 

Παρά τα πιό πάνω επειδή το θέμα διερεύνησης των περί του πραξικοπήματος

της 15ης Ιουλίου» γεγονότων είναι καθήκον προς την πατρίδα και προς την

ιστορία μας, θα συνεχίσουμε την περί τούτου έρευνα έστω και υπό τις ως

άνω αυτές συνθήκες

στην προσπάθεια μας να λάβουμε τους πολυπόθητους της ιστορίας «όλβιους»

καρπούς.

Ας πάρουμε με την σειρά τις ως άνω παραμέτρους προϋποθέσεις α-γ για

δούμε για μια έκαστη το επίπεδο και βαθμό εφαρμογής επί της του εδάφους

των πραγματικοτήτων:

(α) επικράτηση της νέας εξουσιαστικής τάξης.

Αν και η εκφώνηση από την Μαίρη Κοντογιάννη από το ΡΙΚ, στις 8.30 το

πρωί της 15ης Ιουλίου ήταν υπερβολική (για την χρονική εκείνη στιγμή

8.30π.μ.) ότι δηλ. «πάσα αντίσταση εις την νήσον έχει εκλείψει», όμως

στην πορεία επικράτηση υπήρξε.

Μπορεί μέχρι τις 8.30 το πρωί, όντως να υπήρχαν ακόμη εστίες αντιστάσεως

προς την Εθνική Φρουρά, μπορεί η κανονιοφόρος του πολεμικού ναυτικού

«Λεβέντης» ακόμη να έσπευδε ταχέως προς Πάφο, όμως μέχρι και το τέλος

της επόμενης μέρα (αν εξαιρέσουμε την ένοπλη εκστρατευτική «κάθοδο» των

Παφιτών και στην «σφαγή» τους στο Κολόσσι) ναι, πάσα αντίσταση εις την

νήσον είχε εκλείψει. Υπήρξε επικράτηση. Αν και βραχύβια/μικρού χρονικού

διαστήματος λόγω του πολέμου…

 

Ενώ τα «Λαντρόβερ» του στρατού τις δύο πρώτες μέρες(15και 16 Ιουλίου)

πηγαινοέρχοντο με κυριολεκτικά ασταματήτες περιπολίες(για ελέγχους και

για επιβολή της τάξης) τις επόμενες μέρες σχεδόν καμία κίνηση του

στρατού δεν υπήρξε. Η ομαλότητα επανήλθε σε μεγάλο βαθμό. Ο κόσμος ήταν

σε «ανήσυχη» έστω … ηρεμία. Η επικράτηση «καλή ή κακή», αρεστή ή μη ήταν

μια πραγματικότητα: εξ ου

και ο λοχαγός Πανταζής Παντελάκης διοικητής του εφεδρικού σώματος της

αστυνομίας (το «εφεδρικό» ήταν κάτι σαν «προσωπικός στρατός» του

Μακαρίου), μέσω του ΡΙΚ προέβη σε έκκληση προς όλους τους υπό τις

διαταγές του αστυνομικούς: «ως διοικητής του εφεδρικού σώματος ποιώ

έκκληση προς άπαντα τα μέλη του εφεδρικούς σώματος, όπως παραδώσουν τον

οπλισμό των και υπακούσουν εις τα ενόπλους δυνάμεις και εις τον νέον

πρόεδρο».

 

(β) Η άσκηση κρατικής /πολιτικής εξουσίας σε επίπεδο συνέχειας της

προηγηθείσης κρατικής εξουσίας.

 

Υπήρξαν πρακτικά σημεία και ορατά στοιχεία τα οποία ναι, εκδηλώνουν

ζωηρή νομική και διοικητική συνέχεια της κρατικής εξουσίας όπως π.χ. το

«ντεφάκτο» υπουργικό συμβούλιο, οι διορισμοί σε διάφορες πολιτειακές

θέσεις, οι εξαγγελίες/ ενημερώσεις με δυνατή φωνή και αυτοπεποίθηση από

τον Σαμψών

(i) μορφής εσωτερικής πολιτικής περί «αποκατάστασης των φλεγόντων

προβλημάτων» καθώς και δηλώσεις (ii) μορφής εξωτερικής πολιτικής «θα

παραμείνει η Κύπρος αδέσμευτη προσφέρουσα φιλίας εις όλους αλλά

απαιτούσα σεβασμό υφ΄όλων». Λόγω της εντελώς έκρυθμης( της τότε παρούσης

και τότε επελθούσης) κατάστασης δεν διεφάνει σε ανώτατο βαθμό η απόλυτη

εκείνη εικόνα της κρατικής μηχανής. Η ένταση των στιγμών όντως δεν

μπορούσε να προβάλει προς τα έξω και πολλά εντυπωσιακά στοιχεία, τα

οποία θα προέβαλλε ένα «εν ειρήνη» ιδανικό και ανέμελο κρατικό σύστημα.

Παρ’ όλα αυτά υπό τις περιστάσεις, καταδεικνύετο μετάβαση πολιτεύματος,

σε ένα βαθμό εξουσιαστικής συνέχειας.

 

(γ) Η διά ζώσης εκπεφρασμένη θέση του λαού περί αποδοχής της νέας

εξουσιαστικής τάξης ή η σιωπηρή αποδοχή ως τεκμήριο αποδοχής.

 

Κατεγράφη ανωτέρω η λαϊκή ανταπόκριση. Οχι απλά σιωπηρή αποδοχή αλλά διά

ζώσης εκπεφρασμένη άποψη μέρους του λαού: ο ενθουσιασμός και οι

πανηγυρισμοί από πολύ κόσμο από την 15ην Ιουλίου ήταν ασταμάτητοι σε

πόλεις και κυρίως στα χωριά. Χωρίς βέβαια να έχουμε ακριβείς αριθμούς

αλλά η «δια βοής» αποδοχή από μερίδα του κόσμου, καθώς και οι

ενθουσιώδεις ενδείξεις σύνταξης και συμπαράστασης προς την νέα κατάσταση

(π.χ. διά ζώσης και από χιλιάδες τηλεγραφήματα) από ανθρώπους στις

πόλεις και χωριά στα (βλέπε π.χ. μερίδα ανθρώπων χωριού γράφοντος) ήταν

ορατές μαρτυρίες της βούληση του λαού μας.

 

δ) Επισημοποίηση και νομική εγκαθίδρυση της νέας αυτής τάξης, μέσα από

επί τούτω ειδική νομοθετική κάλυψη. Νομικοί όροι - «νομική εγκαθίδρυση

της νέας αυτής τάξης», «ειδική νομοθετική κάλυψη», όροι λεπτοί όμως

απλοί ως προς την κατανόηση, καμία σχέση με όρους σύνθετους και

δύσκολους όπως αυτούς οι οποίοι βασανίζουν τους φοιτητές της νομικής. Ο

χρόνος είχε άλλη άποψη ως προς την υλοποίηση των νομικών αυτών όρων

και επέβαλε την άποψη του: πώς μια βραχύβια ντεφάκτο «εγκαθιδρυθείσα νέα

τάξη» θα μπορούσε να λάβει το τυπικό «φυσικό ένδυμα» και το ουσιαστικό

«εγκαθιδρυτικής δικαιοπραξίας» απαραίτητο νομικό περίβλημα αφού ήταν

εντελώς βραχύβια; Πώς η δημιουργηθείσα αυτή κατάσταση θα θεμελιώνετο

μέσα από «ειδική

νομοθετική κάλυψη» δηλ. με νέους επί τούτω νόμους, μέσα σε ένα χρονικό

διάστημα 8 ημερών εμπολέμου καταστάσεως, το οποίο διάστημα είχε έναρξη

την πρώτη στιγμή της στρατιωτικής κίνησης κατά του προεδρικού και λήξη

την τρίτη μέρα του πολέμου που ακολούθησε; Δεν ξέρουμε και δεν θα

μάθουμε ποτέ αν θα γινόταν ή αν δεν θα γινόταν αυτή η νομοθετική κάλυψη.

 

Εν πάσει περιπτώσει η ιστορία ασφαλώς και δεν γράφεται με το «αν», ούτε

και με το «δεν ξέρουμε» αν θα γινόταν ή όχι το τάδε,

όμως - αυτό δεν σημαίνει ότι παύουμε να σκεφτόμαστε και παύουμε να

εκφραζόμαστε.

 

Θεωρούμε ότι από την στιγμή που ένα ιστορικό θέμα σε σημεία του

πλαισιώνεται με αμφιβολίες ή θέματα που «έμειναν στην μέση», ή στο

περιεχόμενο του βοούν ύποπτα στοιχεία, τότε

αντανακλαστικά η νόηση του κάθε καλόπιστου και έντιμου ανθρώπου

στρέφεται σε περεταίρω σκέψεις και προβληματισμούς.

Τότε είναι καθήκον προς την ιστορία η διερεύνηση, το φιλτράρισμα και η

βαθύτερη ανάλυση των γεγονότων, περιστάσεων, συνθηκών και βεβαίως η

επιμονή προς τους λόγους για τους οποίους τινά γεγονότα (αποδεκτά από

την λογική ενός «μέσου» ανθρώπου) παρέμειναν στο «αν» και στο «δεν». Η

μή προς τούτω διερεύνηση είναι ιστορικό πλημμέλημα.

Μια και μόνο λέξη οφείλει ο «ίστωρ» να την αναλύσει και να την ελέγξει

όταν κριθεί ότι η λέξη αυτή δυνητικά μπορεί να αποκαλύψει την αλήθεια ως

προς τα γεγονότα και να καθορίσει ένα μικρής ή ένα τεράστιας σημασία

απάρτιο της έρευνας.

Όταν σε μια ποινική δίκη ο κατηγορούμενος δεν καταδικαστεί για

συγκεκριμένο αδίκημα λόγω «έλλειψης» στοιχείων ή λόγω «ελλιπών»

στοιχείων, αυτό δεν σημαίνει και καλά ότι δεν διέπραξε το υπό κατηγορία

αδίκημα.

Ακόμη και δικηγόροι, ακόμη και δικαστές κάνουν αυτό ο λάθος: στην

περίπτωση αυτή ο ακριβής (ειδικά προς τούτο) νομικός όρος είναι

«απαλλάσσεται» ο κατηγορούμενος και όχι «αθωώνεται», διότι απλά δεν

είναι αθώος αφού δεν ξέρουμε με απόλυτη ασφάλεια αν διέπραξε ή όχι υπό

εξέταση αδίκημα. Οπως επίσης λάθος και ο πλεοναστικός όρος «αθωώνεται

και απαλλάσσεται» διότι είναι αχρείαστη και πλεοναστική η λέξη

απαλλάσσεται όταν αθωωθεί ο κατηγορούμενος.

 

«Από την ιστορία των Ελλήνων συμπεραίνεται ότι , αν οι Ελληνες δεν

αλληλοσπαράζονταν θα κατακτούσαν την υφήλιον».

ΑρχικαγκελλάριοςΓερμανίαςΒίσμαρκ.

 

Καθ’ημάς, όντες απλοί και ταπεινοί άνθρωποι - η ιστορία των Ελλήνων

είναι φως συμπαντικό, όμως είναι και πόνος.

 

Το όλο θέμα αφορά και ενδιαφέρει την κοινωνία.

ΔΕΝ δοκιμάστηκε η ως άνω κατάσταση από την τεράστια δύναμη του (εύλογου)

χρόνου.

 

Πού θέλουμε να καταλήξουμε; Σε ιστορικοδικανικό αποτέλεσμα της σκέψης

μας.

 

Δεν αποτελεί φιλοδοξία μας, το καθ’ ήμας συμπέρασμα να είναι τοις πάσι

«αρεστό». Μοναδική φιλοδοξία και μεγάλη τιμή του γράφοντος, είναι το

συμπέρασμα αυτό να είναι αρεστό στην «Θεία» αλήθεια και μόνο.

 

Στις 15 Ιουλίου 1974 εγένετο μια βίαιη εκ στρατιωτικής επεμβάσεως

βραχύβια πολιτειακή μεταβολή η οποία διήρκεσε εν ζωή μέχρι και 22

Ιουλίου 1974.

 

Παρά το γεγονός ότι το ως άνω χρονικό διάστημα ήταν τέτοιας σύντομης

διάρκειας, ώστε δεν δόθηκε ευκαιρία συστηματικής φιλτραριστικής

δοκιμασίας, βαθειάς εσωτερικής και εξωτερικής κρίσης καθώς και ηθικής

και εθνικής αξιολόγησης από τον κόσμο της Κύπρου, υπήρξαν όμως εκ πρώτης

όψεως στοιχεία.

 

Η νέα καθεστηκυία τάξη και η προκύψασα αυτή εξουσιαστική πολιτειακή

διοικητική μορφή, ένεκα της βραχυβιότητας της, δεν έλαβε ευκαιρία ικανής

χρονικής πρακτικής επικράτησης, ώστε στα μάτια, στην κρίση και στην ψυχή

όλου του λαού να αναμετρηθεί με την ιστορία και να προσμετρηθεί ομού με

τα γεγονότα που επακολούθησαν ώστε να καταφέρει να δεχτεί την λαϊκή

ετυμηγορία: ναι ή όχι.

Κατά την νομική επιστήμη και επιστήμη της πολιτειολογίας αποτυχούσα ή

καταπνιγείσα επαναστατική ενέργεια/κίνημα θεωρείται (ως εκ της ήττας

της) πράξη παρανομίας όπως η προαναφερθείσα επανάσταση του Σπάρτακου. Το

1974 το πραξικόπημα δεν κατεπνίγει,

δεν κατεστάλει,

δεν εξουδετερώθηκε με οιονδήποτε τρόπο

όμως κατέρρευσε λόγω του πολέμου.

Συνεπώς με την κατάθεση της εξουσίας από τον Νίκο Σαμψών στις 22 Ιουλίου

1974 η νέα κατάσταση θεωρείται τερματισθείσα. Κατά συνέπεια αν η νέα

κατάσταση θεωρηθεί ως παρανομία, έχει αρθεί η παρανομία αφού η

νομιμότητα αποκαταστάσθηκε, αν όμως θεωρηθεί νομιμότητα η παρανομία

επανήλθε. Ας μας καθοδηγήσουν επί τούτου οι «Ιστωρες».

 

Όλα κρίνονται από την ιστορία .

Είμαστε σίγουροι ότι η ιστορία στο διάβα της δεν θα παραλείψει να πάρει

τις αποφάσεις της.

Πολλά στην πορεία της ιστορίας για χρόνια και αιώνες ήταν «έτσι» όμως η

ιστορία στην πορεία είπε όχι και τελικά ήταν «αλλιώς» όπως π.χ. στην

περίπτωση της καταδίκη «των 6» το 1923 για την Μικρασιατική καταστροφή.

Ομως το Ελληνικό δικαστήριο μετά από σχεδόν εκατόν χρόνια είπε

το…«αλλιώς» αποκαθιστώντας τους έξι. Η ιστορία είναι πάντα ζώσα, πάντα ο

απόλυτος κριτής και δεν ξεχνά ποτέ και κανέναν.

 

Καταδίκη του αρχηγού της συσταθείσας πολιτειακής εξουσίας με την

ονομασία «κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας» από ποινικό δικαστήριο. Δίωξη

Νίκου Σαμψών. Λέγεται ότι η ιστορία ελέγχεται και εν τέλει καταγράφεται

από τους εκάστοτε νικητές και από τους επιβληθέντες των καταστάσεων.

Ευρύτατα καταγραφείσα την εποχή εκείνη στην σκέψη και στις αισθήσεις της

κοινωνίας εκδοχή ότι: η δίωξη εκείνη του Σαμψών εγένετο, όταν αυτός

αρνήθηκε να παραδώσει στον Μακάριο τα δεκάδες χιλιάδες συγχαρητήρια

τηλεγραφήματα τα οποία και έλαβε επί τη «αναλήψει» της προεδρίας του.

Είναι γνωστό (ως ιστορικό ντοκουμέντο), ότι ΡΙΚ στο διάστημα 15-19

Ιουλίου 1974 από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως ασταμάτητα διαλαλούσε

γι΄αυτά τα τηλεγραφήματα και με απίστευτη ένταση ειδικά αναφορικά με τα

συγχαρητήρια τηλεγραφήματα «υπερχιλίων εθνικοφρόνων διδασκάλων». Επειδή

η ιστορία είναι το αρχείο γραπτής και άγραφης μνήμης της κοινωνίας.

Και επειδή καταγράφοντας με αλήθεια και με αμεροληψία τα γεγονότα του

παρελθόντος συντάσσει τον πολυτιμότερο «οδικό χάρτη» και τον αρτιότερο

οδηγό καθοδήγησης της κοινωνίας για τα μελλοντικά της βήματα.

Και επειδή η ιστορία επίμονα ζητά μόνο την αλήθεια. Και επειδή το κάθε

άτομο, όντας δημόσιο πρόσωπο, είναι πλέον μέρος, μικρό ή μεγάλο της

ιστορίας, κατ΄επέκταση το άτομο αυτό δεν ανήκει στον εαυτό του, αλλά

ανήκει στην κοινωνία και στην ιστορία και όλα όσα έκανε και δεν έκανε

ανήκουν βεβαίως και αυτά στην κοινωνία και την ιστορία,

συνεπώς η κοινωνία απαιτεί ανάσυρση των τηλεγραφικών αρχείων της Α.ΤΗ.Κ.

της κρίσιμης εκείνης ιστορικής στιγμής.

 

Ζητούμε επομένως το αυτονόητο να μάθουμε την αλήθεια-έστω, από και

«ιστορική περιέργεια».

Ζητώντας να μάθουμε την ιστορική αλήθεια για την πατρίδα μας αυτό δεν

σημαίνει ότι παθητικά και υπομονετικά αναμένουμε τα βιβλία των σχολείων

και τα πανεπιστήμια να γράψουν την ιστορία, πότε και πώς θα την γράψουν.

Αυτό είναι μια πτυχή όμως δεν σημαίνει ότι παύουμε να σκεφτόμαστε και

ότι παύουμε ποτέ να ψάχνουμε, να πονούμε και να αναζητούμε και να

μάθουμε για τα της πατρίδας μας.

Η ιστορία γράφεται με βάση γεγονότα, ντοκουμέντα, έγγραφα, στοιχεία,

αρχεία. Είναι όλα όμως αυτά τα απόλυτα στοιχεία οικοδόμησης της

ιστορίας; Ασφαλώς όχι, είναι απλά ένα μέρος το οποίο μάλιστα ίσως και να

φέρει ενίοτε στοιχεία διαβλητικά ή και παραποιημένες εμβολές προς

εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.

Υπάρχουν όμως και οι άμεσες πηγές της ιστορίας: οι μαρτυρίες αξιόπιστες

βέβαια και οι εξ ακοής (αληθείς) αφηγήσεις.

Ομως την κάθε πηγή της ιστορίας θα πρέπει να την ελέγχουμε

διασταυρώνουμε και φιλτράρουμε με την λογική του Αριστοτέλη: είναι άραγε

λογική αυτή η συγκεκριμένη η ως άνω θέση για τα αίτια δίωξης του Σαμψών;

 

Δεν θεωρούμε τον εαυτό μας συνήγορο του Σαμψών και δή μετά θάνατο. Όμως

με κάθε ταπεινότητα θεωρούμε τον εαυτό μας συνήγορο και υπερασπιστή της

πατρίδας, της αλήθειας και του δικαίου.

Και το «φιλτράρισμα γεγονότων» του Αριστοτέλη θα αναγάγουμε ως οδηγό

στην σκέψη μας:

Ρωτούμε, σοβαρά τώρα ο Μακάριος ενώ στις 7Δεκεμβρίου 1974 έφερε από το

εξωτερικό (όπου ήταν για τέσσερεις και κάτι μήνες) «κλάδο ελαίας» και

ενώ από τον εξώστη της πρεσβείας της Ελλάδας δημοσία έδωσε αμνηστία σε

όλους και για όλα, τώρα σκέφτηκε να διώξει τον Σαμψών; Και γιατί αυτό;

Για ποιό λόγο; Μα δεν μιλήσαμε για κοινωνική γαλήνη, για μή ανάξεση

πληγών, για λήθη και ενότητα;

Καμία πειστική ανακοίνωση δεν εδόθη επισήμως και/ή πολιτική

δήλωση/αιτιολόγηση της κατ΄εξαίρεση αυτής δίωξης αν και πληροφορήσεις

που κυκλοφορούσαν «στο παζάρι» της εποχής, ήταν περί διαφόρων

θεμάτων/ατοπημάτων του Σαμψών ότι δηλαδή έβαλε λέει την εφημερίδα «Μάχη»

στο φέρετρο του στρατηγού Γρίβα κατά την ταφή του(τον Μάρτη του 74), τα

περί ομιλίας/δηλώσεων του (ποιών δηλώσεων;) στο δεύτερο ετήσιο μνημόσυνο

τα στρατηγού, ότι ήταν στην παρέα των «αμετανόητων» κ.α. ελαφρά. Ομως

λογικά και εντίμως σκεπτόμενοι δεν μπορούμε να δεχτούμε και δεν

ταιριάζει με την λογική ενός απλού ανθρώπου η αιτία για «δηλώσεις» και

εφημερίδες στα φέρετρα και επιμονές ως «αμετανόητος». Στο κάτω - κάτω

αμετανόητοι ήταν και άλλοι ούκ όλιγοι της ΕΟΚΑ Β΄ με φανερό ενεργό μέρος

στο πραξικόπημα. Γιατί δεν εδιώχθησαν και αυτοί όλοι ή έστω π.χ. οι

επικεφαλείς; Ναι, ταιριάζει όμως χίλιες φορές και είναι λογικότερο ως

αιτία της ποινικής δίωξης να αποτελεί η αντίδραση Μακαρίου στο μή

εκπληρωθέν αίτημα του προς Σαμψών δεν του παρέδωσε ο Σαμψών τα χιλιάδες

συγχαρητήρια προς αυτόν τηλεγραφήματα και πολλών Μακαριακών μάλιστα,

ώστε να μάθει τους προδότες του!

Και πόσο πολύ σοβαρός -ζωής και θανάτου- θάταν για την σκέψη Μακαρίου ο

λόγος αυτός μιας και ήδη είχε δώσει αμνηστία και συνεπώς ως

(α) αρχηγός κράτους αντιμετώπιζε νομικές ενστάσεις

 

(β) ως συνάμα φέρων τον βαθμό του ανώτατου ιεράρχη του ιερατείου της

νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου άρα αντιμετώπιζε (προπάντων) ηθικά

θρησκευτικά κωλύματα να πράξει ούτω;

Αρα;

 

Αποτέλεσμα: κανείς δεν νίκησε. Κανείς, διότι ο πιό δυνατός από όλους μας

και ο μόνος αθάνατος είναι ο θάνατος: σε 11 μήνες και τρείς μέρες από

την καταδίκη Σαμψών ο Μακάριος απεβίωσε.

 

Τί αποφάσισε όμως η δικαιοσύνη για τον Νίκο Σαμψών.

 

Το κακουργιοδικείο Λευκωσίας στις 31/8/1976 καταδίκασε σε εικοσαετή

φυλάκιση τον «προέδρο» της Κυπριακής δημοκρατίας Νίκο Σαμψών με την

κατηγορία ότι μεταξύ της 15ης Ιουλίου 1974 και της 23ης Ιουλίου 1974 (α)

διεξαγήγαγε εντός του εδάφους της δημοκρατίας της Κύπρου πολεμικές

επιχειρήσεις ; ; ; και (β) κατά νόσφιση εξουσίας ανέλαβε το αξίωμα του

προέδρου της δημοκρατίας. Η απόφαση του κακουργιοδικείου Λευκωσίας στις

31/8/1976 - αν και πρωτοβάθμια - ξεπέρασε την απλή και σε στενή έννοια

νομική διάσταση που λαμβάνει και πρέπει να λαμβάνει με την δημοσίευση

της, η κάθε δικαστική απόφαση, δηλαδή ως επιβεβαιωτική μαρτυρία της

υφιστάμενη νομοθεσίας, αλλά και ως πράξη διάπλασης και εξέλιξης του

δικαίου, αρχή η οποία ισχύει σε όλα τα συστήματα δικαίου.

 

Η απόφαση αυτή αν και πέρασε σχεδόν ασχολίαστη από νομικούς και

απαρατήρητη από ιστορικούς, την εκτιμήσαμε και νομικά και ιστορικά σε

μεγάλο βαθμό και ο γράφων ως «κοντά» στην δικαιοσύνη, αισθάνεται μεγάλη

περηφάνια για το επίπεδο του κακουργιοδικείου και εν γένει της

δικαιοσύνης για συγκεκριμένο σημείο. Εστιάζουμε την νομική μας σκέψη σε

μια πρόταση της απόφασης: στην πρόταση εκείνη όπου οι κακουργιοδίκες

δικαστές είπαν ότι ο Νίκος Σαμψών: «δεν δικάζεται για τα πιστεύω του,

αλλά για τις πράξεις του».

Καταγράψαμε ανωτέρω ότι δεν θεωρούμε τον εαυτό μας δικηγόρο του

Σαμψών(εξ άλλου είχε εξαιρετικό δικηγόρο, τον αείμνηστο Μανώλη

Χριστοφίδη) επειδή όμως ο Σαμψών ανήκει στην ιστορία συνεπώς ως πολίτες

έχουμε για το θέμα αυτό και απόψεις και θέσεις στηριγμένες στην αλήθεια,

τις οποίες υποχρέωση μας αποτελεί να τις καταθέσουμε όχι για «μετριασμό

ποινής» αλλά από καθήκον προς την ιστορία του έθνους:

 

α) Παρά τα όσα καταγράφονται στο ποινικό κατηγορητήριο κατά του Νίκου

Σαμψών ότι: «διεξαγήγαγε εντός του εδάφους της δημοκρατίας της Κύπρου

πολεμικές επιχειρήσεις», εμείς λαμβάνοντας και μόνο το ρήμα

«διεξαγήγαγε» λέμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι

-δεν έριξε ούτε έναν πυροβολισμό κατά το πραξικόπημα,

-δεν ηγήθη ούτε και διέταξε οιαδήποτε στρατιωτική μονάδα της Ε/Φ να

κτυπήσει με όπλα οιονδήποτε Μακαριακό στόχο.

-Δεν ήταν ούτε καν απλός στρατιώτης, ούτε και αξιωματικός της Εθνικής

Φρουράς και δεν ηγείτο π.χ. ουλαμού ή ίλης αρμάτων μάχης που κτυπούσε το

προεδρικό ή άλλους στόχους ούτε βεβαίως και πλήρωμα ήταν σε κανένα Τ.34.

Εκτός και αν ήταν! Αρα η πρώτη κατηγορία για «διεξαγωγή πολεμικών

επιχειρήσεων» καθ’ ημάς εκ των γεγονότων δεν στέκει και μας εκπλήσσει αν

υπάρχει περί τούτου καταδικαστικό δικανικό πόρισμα του κακουργιοδικείου.

 

Η υπόθεση συζητήθηκε επ’ ακροατηρίω για ένα μήνα και με δεδομένο ότι ο

συνήγορος του αείμνηστος Μανώλης Χριστοφίδης ήταν άριστος δικηγόρος, μας

εκπλήσσει αφάνταστα πώς (αν) αποδείχθηκε δικονομικά και πώς

στοιχειοθετήθηκε τέτοιο αδίκημα, αφού ο Σαμψών δεν ήταν στην παρέα των

στρατιωτικών. Οι στρατηγοί και επιτελάρχες του ΓΕΕΦ «βρήκαν» τον Νίκο

Σαμψών και την επομένη μέρα του πραξικοπήματος και τον διόρισε με

ανακούφιση ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς ταξίαρχος Μιχαήλ Γιωργίτσης,

όταν στις εσπευσμένες αναζητήσεις του ΓΕΕΦ, άλλα «ονόματα» αρνήθηκαν να

αναλάβουν την προεδρία της δημοκρατίας. Ο πρόεδρος της βουλής Κληρίδης

(δυνητικά και εκ του συντάγματος αναπληρωτής της προεδρίας) δεν

εντοπίστηκε, ο δε πρόεδρος του ανωτάτου δικαστηρίου Τριανταφυλλίδης

ευρίσκετο στο εξωτερικό. Ομως και από νομικής πλευράς - και αυτό μας

προβληματίζει βασανιστικά - ακόμη και αν λεχθεί ότι ο Σαμψών απεδέχθη

σιωπηρά/εξ επακολούθων ενεργειών του και εκ της συμπεριφοράς του / ως εκ

συμπερασματικού συλλογισμού και/ή εκ των υστέρων υιοθέτησε και/ή άμεσα

παρεχώρησε και/ή έμμεσα προσέδωσε ισχύ νομιμοποίησης με ενέργειες

αναγνώρισης και αποδοχής στις πολεμικές αυτές επιχειρήσεις,

αυτό δεν συνιστά ποινική ευθύνη, «άμεσης διεξαγωγής πολεμικών

επιχειρήσεων», αλλά μόνο κατ’ επίπτωση πολιτική ευθύνη. Και αυτό διότι

με απλά νομικά η στοιχειοθέτηση ποινικής ευθύνης, άρα και επιβολής

ποινικής καταδίκης ακόμη και για μια απλή υπόθεση στο επαρχιακό

δικαστήριο Λεμεσού π.χ. για κλοπή ενός κιβωτίου μήλων ή για μιας

σοκολάτα, απαιτεί το απόλυτο στοιχείο της άμεσης σύνδεσης του

κατηγορούμενου/αμεσότητας σχέσης και συνάφειας του κατηγορούμενου με το

συγκεκριμένο αδίκημα, σε ποινικό βαθμό όχι κατώτερο της άμεσης και

ορατής τοις πράγμασι σύνδεσης και άμεσης φυσικής επαφής/σχέσης/σύνδεσης

και συνάφειας με το συγκεκριμένο αδίκημα.

Όμως ακόμη και αν λεχθεί -υποθετικά- ότι υπήρξε ηθικός αυτουργός(άρα η

αμεσότητα φυσικής «επαφής με το αδίκημα» παύει να απαιτείται) τότε η

δικονομική προσπάθεια κατά του συγκεκριμένου κατηγορούμενου θα πρέπει να

ακολουθήσει την οδό της «ηθικής σύνδεσης» του κατηγορούμενου με το

αδίκημα, όμως απαιτείται ομού με τον ηθικό αυτουργό ο «νούμερο ένα» στο

κατηγορητήριο πρώτος κατηγορούμενος που δεν είναι άλλος από τον φυσικό

αυτουργό. Με πολύ απλά λόγια χωρίς φυσικό αυτουργό δεν υπάρχει η νομική

έννοια του ηθικού αυτουργού.

Κάτι που δεν έγινε(αν έγινε) στο θέμα το οποίο εξετάζουμε. Διότι απλά η

ηθική αυτουργία ανήκει στον αρχηγό ενόπλων δυνάμεων Ελλάδος ταξίαρχο

Δημήτριο Ιωαννίδη και το επιτελείο του. Σημ. μπορεί νομικά

ηθική/(συν)-ηθική συν-αυτουργία να καταλογιστεί και για τους κατώτερους

της παρέας που έλαβαν μέρος στην σύσκεψη στο ΓΕΕΘΑ για έκδοσης της

διαταγής και με την σειρά τους διέσπειραν την διαταγή.

Να σημειώσουμε ακόμη ότι αν επίσης δικονομικά,(δεν έχουμε δει τον

φάκελλο του δικαστηρίου) έγινε τυχόν παραδοχή από πλευράς Σαμψών στην

δίκη αυτή στο κακουργιοδικείο Λευκωσίας αυτό μας εκπλήσσει ακόμη πιό

πολύ.

 

β) Ο Νίκος Σαμψών ήταν θερμότατος αγωνιστής της λευτεριάς στον αγώνα της

ΕΟΚΑ 1955-59. Κατά παράβαση κάθε αρχής δικαίου και της θεμελιώδους αρχής

του φυσικού δικαίου ότι «ουδείς δικάζεται άκων του μή φυσικού δικαστού

του», ο Σαμψών δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο δύο φορές από μή

φυσικό στή και παράνομο δικαστή, δηλαδή από Εγγλέζους ψευδοδικαστές στο

κατοχικό δικαστήριο της δουλείας και αποικιοκρατίας το οποίο έδρευε στην

Λευκωσία. Αν τα δικαστήρια αυτά δεν ήταν παράνομα της δουλείας και

αποικιοκρατίας, τότε τί είναι το αποτέλεσμα του αγώνα της ΕΟΚΑ

 

μέσα από την εκδίωξη των κατοχικών δυνάμεων των Εγγλέζων; Και τί είναι

το δημιούργημα αυτού του αγώνα δηλαδή η δημοκρατία της Κύπρου; Ακυρη

μήπως η δημοκρατία και έγκυροι οι δικαστές από μια «Δυτική» και «Βόρεια»

χώρα, τέσσερεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Κύπρο. Τί γύρευαν οι

Εγγλέζοι στην Κύπρο; Μήπως θεωρούσαν ότι νόμιμα μας «αγόρασαν» από την

Οθωμανική αυτοκρατορία το 1878 και ότι οι άνθρωποι μας με ιστορία 3.000

χρόνων κατ΄ευθείαν απόγονοι των Αχαιών, Αρκάδων και Μυκηναίων Ατρειδών

θα

επευφημούσαν αυτό το παζάρι;

 

γ) Υπεράσπισε ως μαχητής και ως ομαδάρχης την πατρίδα το 1963-4 κατά την

Τουρκοκυπριακή ανταρσία.

 

δ) Σε όλη την διάρκεια του πολέμου ήταν συνεχώς στο γενικό επιτελείο της

Εθνικής Φρουράς.

 

ε) Την πρώτη νύκτα του πολέμου, εκτέλεσε διαταγή του αρχηγείου ενόπλων

δυνάμεων της Ελλάδος Α.Ε.Δ. «για εξάλειψη των εχθρικών προγεφυρωμάτων

εκατέρωθεν της Κυρήνειας». Στρατιωτικά η διαταγή περιείχε (γεωγραφική)

ανακρίβεια επί του εδάφους - μόνο ένα προγεφύρωμα υπήρχε - αυτό Δυτικά

της Κερύνειας κατέχοντας την άκρως στρατιωτικά ασήμαντη έως

εκμηδενισμένη έκταση μήκους τέσσερα έως πέντε χιλιομέτρων και πλάτους

ούτε 500 εκατέρωθεν του δρόμου προς Κερύνεια, ήτοι έκτασης ούτε και

δυόμισι τετραγωνικά χιλιόμετρα επί του εδάφους μας. Το προγεφύρωμα

βαλλόμενο όλη την μέρα της 20ης Ιουλίου από τα «25λιβρα| πυροβόλα της

182ης Μ.Π.Π. τα οποία ήταν ταγμένα στον Αγιο Παύλου Λαπήθου και από δύο

λόχους πεζικού του ηρωϊκού τάγματος της Γλυκιώτισσας το 251ο Τ.Π. υπό

τον νέο Λεωνίδα της Ελληνικής ιστορίας, τον αθάνατο στις καρδιές μας

αντισυνταγματάρχη πεζικού Παύλο Κουρούπη, ήταν

εκμηδενισμένο, δεν υπήρχε, υπήρχαν μόνο χιλιάδες απώλειες στον εχθρό.

Ηταν σχεδόν ανύπαρκτο με επί του ιερού μας εδάφους ποσοστό 0.0002702 επί

του συνόλου της ολικής γεωγραφικής έκτασης των 9.251 τ.χ. της Κύπρου,

ήτοι από το Πέντε Μίλι Καραβά και προς τα Ανατολικά γύρω στα τέσσερα

χιλιόμετρα με επαφή στον Αγιο Γεώργιο, πριν το Τέμπλος.

Ο de-facto επιτελάρχης Σαμψών διέταξε εκτέλεση της διαταγής του ΑΕΔ:

υλοποιήθηκε την πρώτη νύκτα του πολέμου με δύο τάγματα πεζικού - από τα

Δυτικά με το 281 Τ.Π. και το μηχανοκίνητο 286 ΜΤΠ με 18 τεθωρακισμένα

BTR με δύο πολυβόλα επί εκάστου τεθωρακισμένου και με δέκα αντιαρματικά

πυροβόλα άνευ οπισθοδρομήσεως (τύπου ΠΑΟ) υπό τον υπολοχαγό Εμμανουήλ

Συλιγάρδο και με το 316Τ.Ε. , ενώ από τα Ανατολικά με το θρυλικό 251

Τ.Π. και τμήμα καταδρομών. Η ελπίδα των Ελλήνων: η αντεπίθεση

πραγματοποιήθηκε από αυτές τις δυνάμεις γύρω στις 2.00 π.μ. της 21ης

Ιουλίου 1974 υπό την υποστήριξη πυρών πυροβολικού από την 198η Π.Ο.Π. με

τέσσερα Γερμανικά ορειβατικά πυροβόλα 75΄΄ ευρισκόμενη στην περιοχή

«Γομαρίστρα» Λαπήθου και από την 182 Μ.Π.Π. με 12 Εγγλέζικα πυροβόλα

87.6΄΄ τα «25 λιβρα», ευρισκόμενη επίσης στην Λάπηθο σε απόκρημνη

περιοχή στον Αγιο Παύλο.

 

στ) Εβρισε σκληρότατα από το τηλέφωνο (καλά του έκανε) τον Ελλαδίτη

αντισυνταγματάρχη Μιχάλη Πηλίχο, ο οποίος εκτελώντας εντολή των προδοτών

Ευάγγελου Αβέρωφ εκ Μετσόβου και Κωνσταντίνου Καραμανλή εκ Πρώτης

Σερρών, του ζήτησε να αποδεκτεί ως «πρόεδρος» αίτημα για την συνένωση

από τους Τούρκους του ψυχορραγούντος και έτοιμου να

 

καταρρεύσει προγεφυρώματος Πέντε Μίλι Κερύνειας με τον παράνομο Τ/Κ

θύλακα Κιόνελι- Αγύρτας, μέσω της γραμμής της οδικής αρτηρίας από την

πόλη της Κερύνειας μας, του σταδίου Γ.Σ. Πράξανδρος και της ύψιστης

στρατηγικής/στρατιωτικής σημασίας ορεινής διάβασης του Αγίου Ιλαρίωνα-

με κατάληξη την Λευκωσία. Τί να συνενώσει όμως ο εχθρός; Το τίποτα; Να

του δώσουμε και από πάνω ευκαιρία να αναπνεύσει; Δηλαδή «οι νικημένοι

νικητές και τα λιοντάρια σκλάβοι»; Το προγεφύρωμα τελείωσε. Τα γεγονότα

μιλούν από μόνα τους: ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκία Γκιουνές στις

αστείες συνομιλίες της Βιέννης(«συνομιλίες για ποιό πράγμα; έχει

«συζητήσει» μέχρι τώρα κανείς στην ιστορία με τον αντίπαλο εν καιρώ

πολέμου; μας ξεγέλασαν, απλά ήθελαν

χρόνο) ζητούσε χώρο να «αναπνεύσουν» λέει τα εγκλωβισμένα στο Πέντε Μίλι

στρατεύματα του.

Το περιβόητο προγεφύρωμα δεν παρείχε πλέον κανένα επί του εδάφους

υποστηρικτικό πλεονέκτημα στον εχθρό, χίλιοι λόγοι υποστηρίζονται από το

γεγονός ότι τελείωσαν τα «υλικά»(άρματα, πυροβόλα, οχήματα και κυρίως

πυρομαχικά) και το πιό σημαντικό, το προσωπικό: από το 1974 γνωρίζαμε

ότι οι απώλειες του εχθρού σε προσωπικό ήταν γύρω στις 35.000 ( και της

Εθνικής Φρουράς ομού με την Ελ.δυ.Κ. 397 στρατιώτες και αξιωματικοί-

στοιχεία του ΓΕΕΦ) μέχρι να μας «ενημερώσει» κατά τα εγκαίνια του φράκτη

Πανάγρων πριν μερικά χρόνια ο Ερτογάν, ότι οι απώλειες τους τότε ήταν

80.000 νεκροί Τούρκοι στρατιώτες από τα πυρά της Εθνικής Φρουράς. Είναι

τόσο μεγάλη αυτή η αλήθεια που ακούγεται σαν ψέμα, όμως εμείς οι

ταπεινοί «υποτακτικοί» της Θεάς αλήθειας πιστεύουμε ότι ούτε τα ψέματα

όλου του κόσμου δεν μπορούν να καταρρίψουν ακόμη και μια αλήθεια. Οι

επιτελείς στην Τουρκία επεξεργάζοντο το σχέδιο απαγκίστρωσης και

επιστροφή όσων δυνάμεων τους απέμειναν από τα απίστευτα εύστοχα πυρά

πυροβολικού(182Μ.Π.Π. και 198 Π.Ο.Π) και Πεζικού 251Τ.Π. υπό τον Λεωνίδα

αντισυνταγματάρχη πεζικού Παύλο Κουρούπη.

Ο Σαμψών αρνήθηκε την συνένωση του προγεφυρώματος.

Και όμως οι αποβιβασθείσες εχθρικές δυνάμεις με την κατάθεση της

εξουσίας από τον Σαμψών και επί τη αναλήψει της εξουσίας από τον Κληρίδη

συνενώθηκαν με τον θύλακα Κιόνελι Αγύρτα μέσω της διάβασης Αγίου

Ιλαρίωνα. Ας δούμε με τί αστείες «δυνάμεις» συνενώθηκε ο θύλακας και

«γράφηκε» ως πάνω στον εχθρό ως «κέρδος» η έκταση απόβασης και ομού ο

θύλακας Κιόνελι:

με τρία Αμερικάνικα τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού Μ.113 -δεν είχαν

άλλα- ( δηλ. επιπέδου θωράκισης λίγο καλύτερης από ένα σαλούν

αυτοκίνητο, διότι απλά είναι μεταφορικά και όχι μάχιμα) δηλ. όχι με

άρματα μάχης και με είκοσι έως τριάντα στρατιώτες με την προδοτική

διαταγή προς την Εθνική Φρουρά για κατάπαυση του πυρός και την

εξευτελιστική «παράδοση» με αποχώρηση των πυροβόλων της 182 και της 198

από τις πολεμικές θέσεις Λαπήθου προς τα Καλιάνα Σολέας και προ το

Καπούτι Μόρφου αντίστοιχα.

Οι άνθρωποι μας απαιτούν και πρέπει να γνωρίζουν την αλήθεια - για να

μην μας περιπαίζουν δηλαδή οι τινές μεταπολιτευτικοί με τα «δικά» τους,

τα οποάι είναι ακριβώς αντίθετα προς την αλήθεια. Αν δεν εδίδετο άδεια

στον εχθρό μέσα από την κατάπαυση του πυρός να συνενώσει δυνάμεις με τον

θύλακα Κιόνελι δηλαδή αν δεν έπαυαν το πυρ τα «πεδινά» πυροβόλα της

182Μ.Π.Π. και τα «ορεινά» της 198Π.Ο.Π. στην Λάπηθο καθώς της εκ

Νοτιοανατολικών 181 Μ.Π.Π. μοίρας πεδινού πυροβολικού στο Συγχαρί

συνεχίζοντας τα προς τον εχθρό φονικά τους πυρά για ακόμη μια ώρα μέχρι

τις 5.30μ.μ.

 

ο εχθρός αναγκαστικά θα εφάρμοζε(για όσους θα απέμεναν) στην πράξη τους

από την 21 Ιουλίου (ιδιαίτερα μετά τα καταστροφικότατα αποτελέσματα της

εμφύλιας του αεροναυμαχία στην Κισσόνεργα),

σχεδιασμούς του για απαγκίστρωση και επάνοδο στην Μερσίνα. Ο αρχηγός

ναυτικού Κεμάλ Καγιατζιάν με τον συνάδελφο του αεροπορίας Εμίν

Αλκαπαγιάν (και οι δύο Αρμένιοι;) από χτες (21 Ιουλίου) περνούσαν ήδη

τρομακτικά εφιαλτικές στιγμές ειδικά και μετά και την εξευτελιστικότατη

εμφύλια καταστροφική αεροναυμαχία με απώλεια ενός αντιτορπιλλικού (του

«Κοτζιάτεπε») και δύο άλλων τεθέντων εκτός μάχης(το «Φεβζή Τσιακμάκ» και

το «Αντάτεπε»), καθώς και τριών αεροπλάνων από δικά τους πυρά διότι δεν

είχαν μεταξύ τους αεροναυτικά συνθηματικά αναγνώρισης στην «εμφύλια»

αεροναυμαχία της Κισσόνεργας Πάφου. Τα Τούρκικα αυτά πλοία και αεροπλάνα

κατόπιν λέει «πληροφοριών» έψαχναν λέει, 11 Ελληνικά πολεμικά πλοία-

όμως ένα πλοίο ήταν. Το όλο θέμα ξεκίνησε με το Ελληνικό οχηματαγωγό

πολεμικό πλοίο «Λέσβος» το οποίο στην ναυτική του πορεία προς την Ελλάδα

(λόγω αντικαταστάσεως της Ελ.δυ.κ.) κατόπιν διαταγής στις 9.30 π.μ. της

20ης Ιουλίου 1974 από ΓΕΝ Ελλάδος αποβίβασε στην Πάφο τους υπό την

διοίκηση του εξ Αγίας Φύλας Λεμεσού ηρωϊκού λοχαγού πεζικού του

Ελληνικού στρατού Λούη Ιωαννίδη, επιστρέφοντες στην πατρίδα 450

Ελδυκάριους. Οι στρατιώτες αυτοί με τον λοχαγό τους Ιωαννίδη, έμελλε σε

λίγες ώρες να γίνουν ήρωες αφού η ιστορία τους καλούσε να παραμείνουν

στην Κύπρο. Ο διοικητής του τακτικού συγκροτήματος Πάφου, συνταγματάρχης

πεζικού Νίκος Ρώσσης ανέβηκε στο πλοίο ζητώντας από τον αείμνηστο ηρωϊκό

κυβερνήτη του «Λέσβος» τον πλωτάρχη Λευτέρη Χανδρινό υποστηρικτικά πυρά

από τα πυροβόλα του πλοίου του. Στις 4.00μ.μ. ακριβώς

ο ναυτικός ήρωας πλωτάρχης Χανδρινός χωρίς διαταγή από το ΓΕΝ διέταξε

ισοπεδωτικό κανονιοβολισμό με 900 βλήματα από τα 14 πυροβόλα εφτά δίδυμα

αντιαεροπορικά«Μπόφωρ») του παράνομου Τουρκοκυπριακού θύλακα Μούτταλου

Πάφου.

 

Καταληκτικά Ορατά στοιχεία πολιτικής δίωξης.

 

Λαμβάνοντας και συνεκτιμώντας με προσοχή όλα όσα εκτέθησαν ανωτέρω

θεωρούμε ότι η ως άνω δίωξη αν και προωθήθηκε ενώπιον ποινικού

δικαστηρίου, αν και εκδόθηκε καταδικαστική ποινική απόφαση, δεν έχουμε

πειστεί ότι κατείχε όντως αγνά δικαιϊκά και ηθικά στηρίγματα εντελώς

προσηλωμένα στην υψηλή ιδέα της απόδοσης δικαιοσύνης.

Η απόσταση του χρόνου δεν «σβήνει» μόνο, συνάμα γράφει. Παρά την χρονική

πάροδο η οποία ναι, επιφέρει λήθη και εν πολλοίς εξαφανίζει τινά

στοιχεία, όμως η πάροδος αυτή μαγικά παραχωρεί

νηφαλιότητα στους ανθρώπους, κάνοντας τους να σκέφτονται με λιγότερη

ιστορική προκατάληψη, λιγότερο «ιστορικό μίσος» άρα με περισσότερη

αμεροληψία.

Τα στοιχεία πρόσδοσης υλικής δικαιοδοτικής αρμοδιότητας στο ποινικό

δικαστήριο Λευκωσίας το 1976 ήταν ύλη «άϋλη». Η ύλη αυτή ήταν «εύπεπτη»

και πολιτικά καταναλώσιμη. Κατά συνέπεια συμπαρασύροντας καθ΄ημάς και

την δίωξη Σαμψών τον Αύγουστο του 1976 στο ίδιο επίπεδο, δηλ. στο

επίπεδο της πολιτικής δίωξης.

Το θέμα που αναλύουμε αφορά την κοινωνία, αφορά όλους εμάς τους απλούς

πολίτες. Όλα ανήκουν στην κοινωνία.

Ολοι έχουμε λόγο.

Ολοι έχουμε κρίση.

 

Ακόμη και οι ίδιοι οι δικαστές οι οποίοι εκδίδουν μια συγκεκριμένη

απόφαση π.χ. την Α, ναι ως μέλη της κοινωνίας έχουν και «ιδιωτικό» λόγο,

ο οποίος δεν μετράται και δεν ελέγχεται από κανέναν εκτός από τον Θεό

και από τον δικό τους εσωτερικό κόσμο.

 

Πάνω από τα …«πολύπλοκα» δικαστήρια των ανθρώπων – ποινικά, αστικά,

διοικητικά, οικογενειακά, συνταγματικά και πάει λέγοντας, βρίσκονται τα

«φοβερά» εδώλια των δικαστηρίων της ιστορίας. Ασφαλώς και δεν βρίζουμε

τα δικαστήρια των ανθρώπων – αντιθέτως λαμβάνουμε καθοδήγηση από τους

νόμους των ανθρώπων, οι νόμοι οποίοι καθορίζουν κατά κατάταξη τις

ανάλογες δικαστηριακές δικαιοδοσίες. Το θέμα το οποίο αναλύουμε εμπίπτει

δικαιοδοτικά στο δικαστήριο της ιστορίας –αυτό κατέχει την απόλυτη

καθ’ύλην (και πνεύμα) αρμοδιότητα και το εμπιστευόμαστε ως απολύτως

αλάνθαστο.

Στην τότε δυσκολότατη εποχή των ναρκωμένων από τον φρικτό πόνο ανθρώπων

μας του 1976 για την απώλεια της γής των προγόνων τους, η πρόσκαιρη και

επιφανειακή θεαματική εντύπωση την οποία προκάλεσε η ως άνω δίωξη ήταν

απλά θεαματική κίνηση προς πολιτική κατανάλωση. Τί προσέφερε στην

πατρίδα και την ιστορία και πόσο μέρος ιστορικό πόνου καταλάγιασε έστω

και λίγο και πόση γαλήνη μικρή ή μεγάλη δικαίωσης πρόσφερε στις καρδιές

των ανθρώπων μας;

Ας σκεφτούμε ποιούς πραγματικά ήθελε ο λαός μας να τιμωρήσει. Μα δεν

ήταν οι μεταπολιτευτικοί εν Ελλάδι και εν Κύπρω, αυτοί οι οποίοι

πραγματικά ευθύνοντο διότι διέταξαν το 74 τον στρατό μας να παύσει πυρ

δίνοντας στον εχθρό χρόνο 23 ολόκληρων ημερών να προετοιμαστεί για τον

Β΄γύρο; Μα αφού στις ψευδο-συνομιλίες της Γενεύης(Αύγουστο1974 ) ο

υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας κλαίγοντας σαν μωρό παιδί εκλιπαρούσε

τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας Γεώργιο Μαύρο να μην επέμβει η Ελλάς

στην Κύπρο διότι θα καταστραφεί η Τουρκία, ενώ από την άλλη ο προδότης

Καραμανλής μας έλεγε ότι η Κύπρος κείται μακράν. Και αυτό την στιγμή της

ιστορίας που η Ελλάς διέθετε την (για το εδαφικό και πληθυσμιακό

μέγεθος της) την ισχυρότερη θαλάσσια και ναυτική δύναμη παγκοσμίως; Και

πώς ήρθαν από «μακράν» και δη εν καιρώ πολέμου τα 18 μεταγωγικά

αεροπλάνα την νύκτα της 20ης Ιουλίου; Με το ταχυδρομείο; Όμως ακόμη και

αδύναμη να ήταν η Ελλάς -που δεν ήταν- δεν έπρεπε να βοηθήσει την Κύπρο;

Ο Κίμων δεν ήλθε Κύπρο με τα κουπιά και μάλιστα «και νεκρός ενίκα»;

 

Ποιός επομένως τιμωρήθηκε; Κανείς.

 

Από το βιβλίο του Χρίστου Σάββα η «Τρίτη γραμμή των Ελλήνων» σελίδα 658

διαβάζουμε. Νομικά θα έπρεπε τόσο οι εκτελεστές όσο και όλοι αυτοί οι

οποίοι υποστήριξαν ή υιοθέτησαν το πραξικόπημα και με πράξεις κατά της

πατρίδας αποδέχθηκαν τα αποτελέσματα του, ασφαλώς να διωχθούν.

 

Είναι άραγε ο Νίκος Σαμψών ο… υπεράνθρωπος που «τα κανε όλα» και για

όλους και θα έπρεπε συνεπώς να τιμωρηθεί μόνο αυτός εξιλεωτικά για όλους

τους παρανομήσαντες όπως ο Χριστός σταυρώθηκε για τους αμαρτωλούς;

 

Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη για τον λαό μας. Η καταδίκη Σαμψών πλήρωσε το

άλλοθι που έψαχνε η πολιτεία και ουδέν απολύτως ωφέλιμο αποτέλεσμα

προσέφερε στην κοινωνία, στην πατρίδα, στο έθνος των Ελλήνων. Προπάντων

δεν επέφερε στον παραμικρό βαθμό κάθαρση της αρχαίας τραγωδίας.

 

Δικαστικό σφύριγμα λήξης. Η μεταξύ Μακαριακών και Γριβικών(ΕΟΚΑ Β΄΄

ακροδεξιά) διαμάχη τα τελευταία 5 περίπου χρόνια πριν το 74 ήταν

τρομακτική, ενίοτε μάλιστα σε επίπεδο ένοπλης σύγκρουσης. Η πολιτική

ρήξη των πλευρών απόλυτη και βαθύτατη και η αντιπαλότητα τρομακτική.

Χαρακτηριστικές οι εξ εκατέρωθεν ύβρεις οι οποίες μέσα από το θλιβερό

νόημα των επιθέτων ζωγραφίζουν στην σκέψη μας την άκρατη διχόνοια και το

θλιβερό μίσος μεταξύ των δύο πλευρών: προς τον Μακάριο: «Μούσκος»,

«Παποκαίσαρας», «προσωποπαγές καθεστώς του τυρράνου», «Γιός του Αλή από

τα Βρέτσια», «κομμουνιστής», «εγώ είμαι η Κύπρος» - ενώ προς τον Γρίβα:

«Χίτης», «προδότης», «εγκληματίας», «πράκτορας των Εγγλέζων»,

«δολοφόνος», «τσιράκι της Χούντας». Αφάνταστη θλίψη: τί άλλο από

κατασπατάληση εθνικής ενέργειας και δύναμης καθώς και θλιβερής απώλειας

εθνικής ισχύος ήταν όλα αυτά;

Συνεπώς, δική μας θέση, πλέον όλων των ανωτέρω είναι ότι η πλευρά

Μακαρίου μετά την ανατροπή και απώλεια της εξουσίας της για πέντε μήνες

και εικοσιδύο μέρες ήθελε μέσω της καταδικαστικής αυτής δικαστικής

απόφασης, να στείλει το μήνυμα της επιβολής, της ισχυρής και

αδιαμφισβήτητης πλέον πολιτικής/εξουσιαστικής επανεγκαθίδρυσης της, μετά

την ταπεινωτικότατη στρατιωτική πλήξη και τον βαρύτατο τραυματισμό και

ήττα που υπέστη από το πραξικόπημα. Ηταν συνεπώς η συμβολική «ρεβάνς»

κατά της ΕΟΚΑ Β και της παράταξης της Γριβικής άκρας δεξιάς και της ΕΟΚΑ

Β΄ παρά το γεγονός η ΕΟΚΑ Β΄ υφίστατο μέχρι και το 1987.

 

Οι θέσεις των εκτελεστών.

 

Καλό θα ήταν να ακούσουμε και τους εκτελεστές του πραξικοπήματος διότι

ένα γνωμικό λέει:

«Μηδέν δίκην δικάσας, πριν αμφί μύθον ακούσας». (Ποτέ μήν αποφασίσεις με

δίκη, πριν ακούσεις τις θέσεις των πλευρών)

 

Το πραξικόπημα ανατρέποντας την εξουσιαστική κυριαρχία της κυβέρνησης

Μακαρίου, ουσιαστικά επεβλήθη σε όλη την νήσο ως νέα κατάσταση την

15ην - 16ην Ιουλίου, (το πολύ μέχρι το απόγευμα της 17ης Ιουλίου 1974)

όταν ολοκληρώθηκαν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Εθνική Φρουρά κατά

των αντιπάλων. Οι στρατιωτικοί είπαν τα δικά τους δικαιολογητικά για να

υποστηρίξουν την πράξη τους. Είμαστε υπόχρεοι και ως νομικοί και ως

ταπεινοί μελετητές της ιστορίας να τα ακούσουμε.

 

Από το βιβλίο του Χρίστου Σάββα η «Τρίτη γραμμή των Ελλήνων» σελίδα 81

διαβάζουμε. Ο αρχηγός της Χούντας των Αθηνών ταξίαρχος Δημήτριος

Ιωαννίδης στην κατάθεση του, επίσης στην εξεταστική επιτροπή της βουλής

των Ελλήνων για τον φάκελλο της Κύπρου, ανέφερε ότι το πραξικόπημα έγινε

«για να αποφευχθεί η διάλυση της Ε/Φ, η οποία αποτελεί ισχυρότατο

παράγοντα ισορροπίας της μεταξύ της Ελλάδος-Τουρκίας στρατιωτικής

σχέσης».

Να σημειωθεί ότι ο Ιωαννίδης με την αναφορά του αυτή περί «διάλυσης της

Ε/Φ» εννοούσε ως αίτια δύο πράγματα:

 

(α) την πρόθεση της κυβέρνησης Μακαρίου η οποία επισήμως εξεδηλώθει από

τον Ιούνιο του 1974 να μειώσει την θητεία στην Ε/Φ από 24μηνη σε 12μηνη,

 

Για να είμαστε ακόμη πιό έντιμοι έναντι της ιστορία η οποία κρίνει τους

πάντες ας αναλύσουμε την θέση αυτή μέσα από την στρατιωτική σκοπιά με

τις λίγες στρατιωτικές μας γνώσεις:

Ακόμη και ένα παιδί του δημοτικού στην περίπτωση αυτή που εξετάζουμε

μπορεί με ασφάλεια να υπολογίσει συμπερασματικά ότι η μείωση της θητείας

της Ε/Φ στον χρονικό βαθμό των 12 μηνών υπηρεσίας σημαίνει αυτομάτως

μείωση κατά το ήμισυ της μόνιμης της δύναμης:

και με δεδομένο μάλιστα ότι τότε οι στασιαστές Τουρκοκύπριοι ήταν μεν

επί του εδάφους σε έστω ασήμαντη γεωγραφική έκταση σε ποσοστό 6% (η

Ελληνική πλευρά σε απόλυτη κυριαρχία επί του εδάφους σε ποσοστό 92% και

οι Εγγλέζικες βάσεις σε ποσοστό 2%), είχαν όμως συγκροτήσει σχεδόν σε

κάθε χωριό και σε όλες τις πόλεις παραστρατιωτικούς θυλάκους έστω

παθητικού χαρακτήρα/αμυντικής παρα-στρατιωτικής αποστολής. Αν και ήταν

εντελώς αδύνατη η παραμικρή περίπτωση επιθετικού αγώνα εκτός και πέραν

των θυλάκων (λόγω της εξαιρετικά χαμηλής τους ισχύος και της πλήρους

ανυπαρξίας επιμελητείας)εν τούτοις ο κάθε στασιαστικός θύλακας απαιτούσε

αριθμό δυνάμεων της Ε/Φ για περίσφυξη/αποκλεισμό τους, πλέον οι ανάγκες

για αποκλεισμό του κεντρικού θύλακα καθώς και οι επόμενοι στις πόλεις

μεγάλοι θύλακοι, πλέον ο θύλακας Αυδήμου ως κέντρο εκπαιδεύσεως, πλέον ο

ισχυρός θύλακα Λεύκας όπου υπήρχε «εργοστάσιο» επιτοπίου κατασκευής

υποπολυβόλων «Αραβίδων», τύπου «Τόμσον» και «Στεν» καθώς και άλλων

στοιχείων όπλων και πυρομαχικών,

πλέον η ως σώμα ολική επάνδρωση της Εθνικής Φρουράς,

πλέον οι απόλυτες συνεχώς διαμορφούμενες υψηλές απαιτήσεις σε ετοιμότητα

επάκτιων δυνάμεων πεζικού και πυροβολικού και συνακόλουθης εδάφους και

ναυτικής παρατήρησης, πλέον η επάνδρωση παράκτιων ναυτικών δυνάμεων

τορπιλλακάτων και κανονιοφόρων και η εν γένει ανά πάσα στιγμή ετοιμότητα

όλων των στρατιωτικών δυνάμεων για αντιμετώπιση και απόκρουση

εγχειρήματος εχθρικής απόβασης/αεραπόβασης μέσα από το «χωρίς λάθος»

απόλυτα σοφά μελετημένο σχέδιο «Αφροδίτη» με πυρήνα δόγματος : «μάχη επί

των ακτών διά τα ακτάς».

Η πιό απλή ερώτηση: και πώς θα γίνονταν όλα αυτά;

Χωρίς στρατό;

Με τον μισό στρατό; Με τα λόγια;

Η μήπως με τα λυκόπουλα από το προσκοπικό;

Ο «αήττητος εχθρός» σε Κύπρο και Ελλάδα. Η λειψανδρία. Αφού με μείωση

στο μισό της Ε/Φ, δηλαδή από 6.000(;) στρατιώτες(δυστυχώς υπήρχε και

τότε η φυγοστρατία ίσως και χειρότερη) δηλαδή τώρα σε 3.000,

ούτε και οι σκοπιές δεν θα έβγαιναν την νύκτα στις μονάδες της Ε/Φ για

φύλαξη αυτών των ίδιων των στρατιωτικών μονάδων και εγκαταστάσεων. Και

πόσο απείρως μεγαλύτερο θα ήταν το πρόβλημα για την έστω και στο

ελάχιστο επίπεδο ασφαλείας επιχειρησιακή επάνδρωση των κρίσιμων μονάδων

κρούσης πεζικού, καταδρομών, πυροβολικού, ναυτικού

τεθωρακισμένων. Την στιγμές μάλιστα (τότε Ιούνιο 1974) που η επάνδρωση

των όπλων των λόχων, των ταγμάτων και μοιρών ήταν «κάτω», άρα αντίθετα η

θητεία έπρεπε και να αυξηθεί,

πώς θα ήταν δυνατόν επιτέλους να έπεφτε ακόμη αυτό το «κάτω»: αστεία

πράγματα, δηλ. στο μισό; Στο μισό του ήδη μισού αριθμού δηλαδή; Μην

τρελλαθούμε. Μα αυτό είναι το εν τέταρτο. Πήγαν ποτέ σε μονάδες και

φυλάκια (και τότε και σήμερα) τινές εκ των ηγετών μας; Ας μην ανησυχεί

όμως ο

 

αναγνώστης: αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν «πληροφορίες» για τους

απέναντι, διότι ήδη ξέρουν τα «πάντα» για εμάς όπως και εμείς τα «πάντα»

γι’ αυτούς. Και όχι μόνο ξέρουν, αλλά μας υπολογίζουν και μας…τιμούν οι

απέναντι με πολύ περισσότερους αριθμούς διότι ως για αιώνες γείτονες

«διάβασαν» Ελληνική ιστορία και ξέρουν πολύ καλά, ότι ως απόγονοι των

Σπαρτιατών,

εμείς δεν ρωτούμε πόσοι είναι οι εχθροί αλλά «πού εισίν οι εχθροί;» Η

προσωπική εμπειρία του γράφοντος αν και είναι μεταπολεμική στα φυλάκια

της πρώτης γραμμής, όμως περίπου και προπολεμικά έτσι ήταν τα πράγματα:

για την περιοχή γραμμής από Σοπάζ, οδόφραγμα Αμμοχώστου, Αγλαντζιά,

Αθαλάσσα, Αρωνας σχεδόν μέχρι το Γέρι, ναι η τεράστια αυτή γραμμή

εφυλάσσετο από 12 στρατιώτες της 1ης διμοιρίας και της 2ης διμοιρίας του

τάγματος του γράφοντος καθώς και με 3 στρατιώτες στους «τάφους» των

προφυλακών μάχης.

Αρα λοιπόν με την απερίσκεπτη αυτή μείωση θητείας θα έπρεπε να ήταν όλοι

οι στρατιώτες από «Ράμπο» και άνω ώστε να λειτουργήσει η Εθνική Φρουρά.

Όμως πάντα τα εύκολα «πιάνουν τόπο»: όταν ο γράφων φοιτούσε στο Γυμνάσιο

Λαπήθου και όλα τα παιδιά της τάξης συζητούσαμε ασταμάτητα αυτό το θέμα

«χάρηκαμε» διότι όταν θα πηγαίναμε «μέσα», θα υπηρετούσαμε μόνο 12 μήνες

στρατιωτική θητεία αντί για 24 μήνες. Όμως …χαρήκαμε διότι σαν παιδιά

τόσα ξέραμε, τόσα λέγαμε - και τόσα ακούαμε… Και να ήταν μόνο αυτό;

Το ένα φέρνει το άλλο: Για να βρούμε την αλήθεια ας διερωτηθούμε και ας

σκεφτούμε απλοϊκά τί έχει άραγε να φυλάξει ο τότε στρατός και τί η τότε

αστυνομία; Προς κάθε έντιμο πολίτη πατριώτη: ποιός οργανισμός προηγείται

με χίλια και ποιός έπεται;

Σημ: Καμία μομφή προς την σημερινή αστυνομία την οποία ο γράφων εκτιμά

και λόγω επαγγέλματος έχοντας καθημερινή επαφή, βλέποντας και

αναγνωρίζοντας το έργο της.

Παραδείγματα μέσα από τα αληθή γεγονότα: - Ενώ ο στρατός είχε ως

«εθνικό» τυφέκιο, δηλαδή ατομικό όπλο ενός εκάστου στρατιώτη το

Εγγλέζικο Lee Enfild No 4 0,303΄΄(ίντζας) στην γλώσσα των στρατιωτών

«Μαρτίνι» με ξύλινο κοντάκι και ξύλινη χειρολαβή, ισχυρότατο μεν, όμως

με γεμιστήρα πέντε μόνο φυσιγγίων και μή επαναληπτικό. Εντούτοις το

εφεδρικό σώμα της αστυνομίας κατείχε αυτόματα επαναληπτικά

/επαναληπτικότατα υποπολυβόλα/τυφέκια και με γεμιστήρες των είκοσι

φυσιγγίων –μοναδικό μειονέκτημα τους έναντι του Lee Enfild No 4 0,303΄΄

το χαμηλό βεληνεκές ως όπλα εκκαθαρίσεως και όχι ως όπλα μάχης ανοικτού

πεδίου. Συνδεόμενη η γνωστή θλιβερή ιστορία με τα «κατασχεθέντα» στο

αεροδρόμιο αυτόματα «Τσέχικα» από τα ηνωμένα έθνη (αν είναι δυνατόν να

έγινε αυτό αποδεκτό από πλευράς μας). - Ενώ τα αντιαρματικά όπλα της Ε/Φ

ήταν τα κλασσικά, σχετικά παλαιού τύπου και τεχνολογίας, όμως

ικανοποιητικά και πάλι τα αντίθετα συνέβαιναν: αντί ο στρατός να

προηγείται έχοντας την εξέλιξη της τεχνολογίας με το μέρος του, την είχε

και πάλι η αστυνομία η οποία διέθετε Ρωσσικά(Σοβιετικά) RPG 7, 40΄΄(με

τα οποία εβλήθησαν τρία άρματα μάχης Τ.34 της Εθνικής Φρουράς στο

πραξικόπημα). Το RPG 7 το οποίο καθόρισε την πορεία του Αραβοϊσραηλινού

πολέμου στην έρημο του Σινά το 1973 ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα το

απόλυτο ισχυρότατο και αξιόπιστο φορητό αντιαρματικό πυροβόλο άνευ

οπισθοδρομήσεως. Δεν τα βρήκε ο στρατός στο πραξικόπημα και

εξακολουθούσαν από τις δυνάμεις του κακού να είναι κρυμμένα κατά την

διάρκεια του πολέμου. Στις αποθήκες της Αρχιεπισκοπής βρέθηκαν στις 15

Ιουλίου 74 μόνο τα βλήματα των RPG 7 και γι΄αυτό ως επιτακτικότατη

ανάγκη η Ε/Φ κατέχουσα τα βλήματα αυτά κατασκεύασε επιτοπίως τα ως άνω

όπλα με

 

βάση τον σχεδιασμό ικανότατων καθηγητών της τεχνικής σχολής Λεμεσού με

βοήθεια από το εργοστάσιο Νέμιτσα. Μαρτυρία γράφοντος : υπηρετώντας στο

προκεχωρημένο φυλάκιο των προφυλακών μάχης της Γ.Κ.Π. στην Αγλαντζιά και

όταν η κατάσταση εκτραχύνετο χοντρά με τους απέναντι που βρίσκονταν στην

Μια Μηλιά και εδίδετο στην Ε/Φ διαταγή συναγερμού ώστε να λάβουμε θέσεις

μάχης, ο γράφων μέσα σε πρόχειρο όρυγμα, έφερε ένα RPG 7, 40΄΄ όχι

Ρωσσικό, εργοστασιακά και πρωτογενώς κομψά κατασκευασμένο, όμως

πολυτιμότατο της λευτεριάς δώρο «Made in Nemitsas», Κυπριακής κατασκευής

με απλό σωλήνα εντελώς «σιδερένιο», ομού με κιβώτιο 5 αυθεντικών

Ρωσσικών βλημάτων. Ναι η αντιμετώπιση και στην απόβαση και σε όλα τα

πεδία μάχης χρειαζόταν πέντε έξι τέτοια φορητά αντιαρματικά όπλα, ενώ η

ελευθερία της Αμμοχώστου θα εξασφαλίζετο με δυο-τρία. Εθνική θλίψη :

όμως τα όπλα αυτά τότε το 74 ήταν σε λάθος εγκληματικά χέρια. Τέλος.

 

(β) την πρόθεση/απαίτηση της Κυπριακής κυβέρνησης η οποία εκφράστηκε

τελεσιγραφικά με την επιστολή Μακαρίου προς τον πρόεδρο της Ελλάδος

στρατηγό Γκιζίκη λίγες μέρες(13) πρό του πραξικοπήματος για ανάκληση των

600 περίπου Ελλαδιτών αξιωματικών από τις τάξεις της Ε/Φ.

Οι Χουντικοί λοιπόν εξέφρασαν την «αγωνία» ότι ο Μακάριος σκόπευε ως

τελικό προορισμό των σκέψεων και ενεργειών του αυτών να καταργήσει

εντελώς την Ε/Φ με αποτέλεσμα - κατά τους Χουντικούς - «το Νοτιανατολικό

άκρο του Ελληνικού τόξου που περιβάλλει την Τουρκία να αχρηστευτεί».

Μάλιστα τόσο πολύ πίστευαν στις θέσεις αυτές για την Ε/Φ οι Χουντικοί

ώστε στην εξεταστική επιτροπή είπαν ότι: «έστω και αν ακόμη κατελήφθη η

μισή Κύπρος εν τούτοις ναι, υπάρχει η Ε/Φ, άρα το Νοτιοανατολικό άκρο

του Ελληνικού τόξου που περιβάλλει την Τουρκία είναι ζωντανό». Θεωρούμε

ότι δεν χρειάζεται ανάλυση η θέση αυτή όπως στην προηγούμενη θέση.

 

Επίμετρον

 

Τα γεγονότα οδήγησαν σε κλάματα τους Τούρκους για την «διαταραχθείσα»

συνταγματική τάξη…

 

Τα γεγονότα είναι γεγονότα και δεν αλλάζουν: το ότι έγινε πραξικόπημα με

όποια νομική και πολιτική ταυτότητα και αν φέρει, αυτό δεν σημαίνει σε

καμία περίπτωση ότι εμείς οι Ελληνες της Κύπρου ευθυνόμαστε γι΄αυτό και

ακόμη περισσότερο δεν μπορεί εμείς οι ίδιοι να επικαλούμαστε την θέση

ότι περίπου επειδή έγινε το πραξικόπημα «καλά να μας κάνουν οι Τούρκοι».

Αυτή η θέση δεν μπορεί να είναι επιχείρημα όσων μιλούν Ελληνικά - ας το

επικαλούνται οι Τούρκοι.

 

Το πραξικόπημα αν ειδωθεί αυστηρά νομικά/συνταγματικά αλλά και ως βίαια

επελθούσα πολιτειακή μεταβολή, ήταν θέμα καθαρά εσωτερικό μεταξύ ημών

των Ελλήνων της Κύπρου. Το ΡΙΚ δεν σταματούσε λεπτό να λέει για την εκ

του πραξικοπήματος επιβληθείσα κατάσταση και για το νέο καθεστώς ότι:

«το θέμα είναι μεταξύ των Ελλήνων και μόνον». Η (τότε) συνταγματική τάξη

στις 15 Ιουλίου 1974 όντως ανετράπη. Επαναλαμβάνουμε όμως ότι ήταν η

εσωτερική συνταγματική τάξη ημών των Ελλήνων. Οι Τουρκοκύπριοι

αποχώρησαν από τα θέσμια των κρατικών μας δομών και για 11 χρόνια(από το

1963) ζούσαν υπό την δική τους στασιαστική «διοίκηση», επομένως η

Τουρκία δεν είχε κανένα λόγο στην συνταγματική αυτή μεταβολή. Από τον

Δεκέμβριο του 1963 με την βοήθεια της Τουρ.δύ.Κ. οι Τουρκοκύπριοι ήδη

στασίασαν κατά του νομίμου κράτους αντιδρώντας ενόπλως κατά της

συνταγματικής πραγματικότητας της δημοκρατίας της Κύπρου. Είχαν

αποχωρήσει από την διεθνώς ανεγνωρισμένη

(ακόμη και από την Τουρκία η οποία μάλιστα υπέγραψε και τα χαρτιά της

«εγγύησης»/είχε στρατιωτικό «εγγυητικό» απόσπασμα την Τουρυδυκ/είχε

απόσπασμα ; ; ; / είχε και πρεσβεία στην Λευκωσία /είχε πρεσβεία ; ; ; )

επίσημη Κυπριακή πολιτειακή οντότητα και αποτραβήχτηκαν από την ζώσα

πραγματική συνταγματική τάξη της δημοκρατίας της Κύπρου.

Αυτοαπομονώθηκαν και αυτοεγκλωβίστηκαν σε παράνομους παραστρατιωτικούς

θυλάκους σε όλη την νήσο με κατοχή περίπου 6% του εδάφους και εμάχοντο

όποτε εύρισκαν ευκαιρία κατά των νομίμων δυνάμεων της δημοκρατίας.

Εστω όμως υποθετικά, ότι συνετελέσθη η όποια βίαιη συνταγματική ανατροπή

και η όντως επήλθε βίαιη κατάλυση/διάλυση της υφιστάμενης καθεστηκυίας

τάξης. Ηταν αυτό αιτία να αυτό-κληθεί η Τουρκία να επέμβει στην Κύπρο;

Να προστατεύσει λέει τους Τουρκοκύπριους; Τότε γιατί δεν προέβη σε

νόμιμα διαβήματα με βάση το διεθνές δίκαιο μέσω του Ο.Η.Ε, αλλά και με

βάση το «τετραεθνές» συμβατικό μεταξύ Κύπρου, Ελλάδος, Αγγλίας και

Τουρκίας, δίκαιο, αφού οι τέσσερεις αυτές χώρες συνυπέγραψαν την

συνθήκες εγγυήσεως αλλά και με το «τριεθνές» επίσης συμβατικό δίκαιο

συμμαχίας, μεταξύ Κύπρου, Ελλάδος και Τουρκίας αφού οι τρείς αυτές χώρες

συνυπέγραψαν την συνθήκη εγγυήσεως και οι δύο αυτές συμφωνίες συμμαχίας

και εγγυήσεως ήταν απόλυτα συνδεόμενες με τις βασικές συμφωνίες

εγκαθίδρυσης Ζυρίχης - Λονδίνου; Να σημειώσουμε όμως για την ακρίβεια

του λόγου και για ενημέρωση του κόσμου, ότι οι συμφωνίες «εγγυήσεως»

παράρτημα ένα, άρθρο 181 και «συμμαχίας» παράρτημα δύο, άρθρο 181,

 

◼ μετά την παρανομία της Τουρκανταρσίας του 1963,

◼ μετά την παρανομία της κατάληψης εδάφους της δημοκρατίας της Κύπρου

από την Τουρ.δύ.κ. η οποία μαζί με τους ένοπλους Τουρκοκύπριους

στασιαστές συγκρότησε και εγκατέστησε τον παράνομο, παραστρατιωτικό

θύλακα Κιόνελι- Αγύρτας - Αγίου Ιλαρίωνα εκτάσεως γύρω στα 180

τ.χιλιόμετρα δηλαδή γύρω στο σχεδόν 2% του εδάφους της Κύπρου, ◼ και

μετά την κατά συνέπεια των ανωτέρω νομική εκθεμελίωση και διάλυση του

«Τριμερούς στρατηγείου» που προνοούσε το άρθρο 3 της

συνθήκης «συμμαχίας», οι όποιες συμφωνίες τινάχτηκαν στον αέρα

μεταβάλλοντας έτσι μέσα από τον κονιορτό τους την συγκεκριμένη κατάσταση

σε «κενό νόμου».

 

Ας μήν προσπαθεί επομένως η Τουρκία να μας εξαπατήσει με νομικά τερτίπια

ότι ήλθε να σώσει τους Τουρκοκύπριους, διότι ο Ελληνισμός ανά την

ιστορική του πορεία και διαχρονία ήταν πάντα ανώτερος: εκτός πολεμικής

σύγκρουσης σεβόταν και σέβεται ακόμη και τον εχθρό και ποτέ δεν

εγκλημάτησε έστω και κατά του ηττηθέντος εχθρού. Αλλά και αν ακόμη

ήθελαν οι Ελληνες το 1974 να ενοχλήσουν τους Τουρκοκύπριους, αυτό ήταν

πρακτικά σχεδόν απραγματοποίητο αφού ήταν αυτοεγκλωβισμένοι στους

παράνομους θυλάκους τους και αυτό μόνο με ανοικτή πολεμική επιχείρηση θα

μπορούσε να γίνει, κάτι που ούτε και με το επιβληθέν πραξικόπημα ασφαλώς

δεν το έπραξαν. Ηταν πανεύκολο.

• Τα Η.Ε. τότε ήταν πανταχού παρόντα και φανερά με το μέρος των

Τουρκοκυπρίων. ΔΕΝ ανέφεραν την παραμικρή κατά το πραξικόπημα και μετά

από αυτό περίπτωση επίθεσης έστω και κατά ενός Τουρκοκύπριου, έστω και

από ανεύθυνα ή μεμονωμένα άτομα που μιλούσαν Ελληνικά.

• Με την κατάπαυση του πυρός στις 17/8/74, το 60% των Τουρκοκυπρίων

παρέμενε στις ελεύθερες περιοχές. Ούτε το παραμικρό συνέβη κατά των γύρω

στις 76.000 Τουρκοκύπριων (επί συνόλου 105.000 Τουρκοκυπρίων ως προς το

ποσό ελεύθερου εδάφους 60% η απλή μαθηματική εξίσωση μας δίνει τον

αριθμό 105Χ60% = 76.000) στο ελεύθερο έδαφος.

 

Να είμαστε δίκαιοι: οι Τουρκοκύπριοι μέχρι την καταραμένη υπογραφή

Κληρίδη Μακαρίου της κατά συμπαιγνία παράνομη «συμφωνία» περί ανταλλαγής

από το χρονικό σημείο 17/8/74 μέχρι αρχές 1976 για σχεδόν δύο χρόνια ΔΕΝ

ενοχλήθηκε το παραμικρό κανένας Τουρκοκύπριος. Αντιθέτως

ζούσαν μαζί με το Ελληνικό στοιχείο αρμονικότατα και «συγγενικά».

Οι Τουρκοκύπριοι (απλοί άνθρωποι όμως εμάς) με φρικτό πόνο ψυχής και

φρικτά θρηνώντας ως επί αρχαίας τραγωδίας, εξαναγκάζονταν από την αόρατη

ηγεσία τους να μεταβούν από τις ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα εδάφη

μας. Δεν ήθελαν οι άνθρωποι να φύγουν από τα σπίτια τους.

Οπως ακριβώς και εμείς ΔΕΝ θέλαμε να φύγουμε από τα σπίτια μας στην

Βασίλεια Κερύνειας-θρηνήσαμε φεύγοντας.

Πάμπολλες μαρτυρίες από το προσφυγικό χωριό του γράφοντος Επισκοπή

Λεμεσού, μιλούν για τον εξαναγκασμό των Τουρκοκυπρίων να εγκαταλείψουν

τα σπίτια τους. Μιλούν για σπαρακτικότατες σκηνές θρήνου, πόνου και

απίστευτης οδύνης των απλών ανθρώπων που αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν

τις εστίες τους. Το κατά συμπαιγνία εγκληματικά το νόμιμο

 

κράτος μας ΔΕΝ προστάτευσε του ανθρώπους αυτούς-αντιθέτως υπέγραψε

επάρατες Εφιαλτικές συμφωνίες «πώλησης» μας και εγκατάστασης μας (και

για τις δύο πλευρές) σε αντίστοιχα απλά προκαθορισμένα γεωγραφικά μέρη –

οι Βόρειοι – οι Νότιοι.

 

Να σημειώσουμε επίσης προς ενημέρωση όσων δεν το γνωρίζουν, ότι τα Η.Ε.

ήταν η αιτία της καταστροφής μας στον δεύτερο γύρο του πολέμου. Τα Η.Ε.

εκτέλεσαν και την ιστορική απάτη την μεγάλη προδοσία σε βάρος των

Ελλήνων και υπέρ των Τούρκων. Στις 14 Αυγούστου του 1974 τα λευκά

τεθωρακισμένα της ειρήνης με τρία άσπρα Λαντρόβερ προπορευόμενα,

περνώντας μέσα από τα γνώριμα σ΄αυτά κανάλια

(ελεύθεροι διάδρομοι λέει εν καιρώ πολέμου αν είναι δυνατόν…) ασφαλείας

των ναρκοπεδίων της Εθνικής Φρουράς κατέχοντας άδεια να περνούν μέσα από

τα μυστικά και απόρρητα αυτά κανάλια της απόρθητης και εντελώς

ναρκοθετημένη γραμμής της Μιάς Μηλιάς, (άρα τα γνώριζαν) εξαπάτησαν και

εγκλημάτισαν κατά του Ελληνισμού: τα «λευκά» μέσα από τον διάδρομο

ασφαλείας των ναρκοπεδίων τράβηξαν από το χέρι 20 Τούρκικα άρματα τύπου

Μ.48 τα οποία με γελασιό, ανενόχλητα από τις νάρκες και τα αντιαρματικά

πυρά της Ε/Φ πλαγιοκόπησαν και στην πορεία υπερκέρασαν και

υπερφαλάγγισαν τις Ελληνικές δυνάμεις, καταφέρνοντας να μπούν από την

πίσω πόρτα στην Μια Μηλιά και να πολυβολήσουν τους κατοίκους της

περιοχής, οι οποίοι με ενθουσιασμό τα χαιρετούσαν θεωρώντας τα ως άρματα

της Ε/Φ, αφού λογικά το μέρος από το οποίο έρχονταν ήταν στην πλευρά της

δικής μας γραμμής. Στην συνέχεια οι Τούρκοι κτύπησαν εκ των όπισθεν τις

Ελληνικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να διαρραγεί η αμυντική γραμμή.

 

Αλλά και αν ακόμη χάριν της συζήτησης δεχθούμε - με απόλυτη επιφύλαξη

και απόλυτη άρνηση - ότι επενέβη η Τουρκία για «αποκατάσταση της

συνταγματικής τάξης» γιατί δεν αποχώρησε όταν η συνταγματική τάξη όντως

αποκαταστάθηκε; (μας παίρνουν για αφελείς).

Δηλαδή όποτε συμβεί παρανομία στην γειτονιά τρέχει να την ανατρέψει και

να αποκαταστήσει το δίκαιο; Τηρουμένων των αναλογιών και χάριν

παραδείγματος αν π.χ. γίνει πραξικόπημα στην γειτονική Αλβανία ή στην

Βουλγαρία, τότε νομιμοποιείται η Ελλάς να επέμβει στρατιωτικά για να

τρέξει να «σώσει» τις εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες που ζούν στις χώρες

αυτές;

 

Μα αφού γι΄αυτούς κάθε συνταγματική έπαψε να υπάρχει από το 1963 και η

δημοκρατία της Κύπρου ήταν ανύπαρκτη χωρίς να την αναγνωρίζουν ως τον

μοναδικό επίσημο κρατικό φορέα εξουσίας επί του συνολικού εδάφους της

νήσου Κύπρου. Τί παραμύθια λοιπόν μας έλεγε η άλλη πλευρά και οι τότε

εκπρόσωποι μας, νόμιμοι και παράνομοι, ήταν μουγκοί και ανάξιοι και δεν

απαντούσαν με τα γεγονότα και τα επιχειρήματα της αλήθειας στα

μασκαραλίκια αυτά;

 

Καταληκτικά: Επιτέλους ποιά συνταγματική τάξη ήλθε η Τουρκία να

αποκαταστήσει αυτήν που καταλύθηκε τον Δεκέμβρη του 1963 με την ανταρσία

των Τουρκοκυπρίων ή αυτήν του 1974;

 

Μα αφού αυτή του 1963 ήταν κακή πραγματικότητα και απεχώρησαν και ήταν

ήδη ληγμένη . Μα αφού και αυτή του 1974 και πάλι δεν ήταν καλή και δεν

υπήρχε γι΄αυτούς. Την οποία και αυτή δεν ήθελαν και δεν την αναγνώριζαν.

 

Ηρθαν λέει το 74 για αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης. Ποιας τάξης;

Της κακής τάξης; Μα επιτέλους ας αποφασίσουν τί θέλουν: αν όμως όντως

ήταν καλή αυτή η τάξη του 1974 την οποία ήρθαν να αποκαταστήσουν, γιατί

δεν επανήλθαν σ΄αυτήν από το 63 ή αρχές 64 και εντεύθεν ζητώντας

συγγνώμη και να ενταχθούν στους κόλπους της «καλής» πλέον αυτής

συνταγματικής τάξης;

 

Πώς τώρα η «ανύπαρκτη» για αυτούς οντότητα του 1974 απέκτησε χαρακτήρα

«συνταγματικής τάξης»;

 

Τελικές σκέψεις.

- Πρόσωπα, καταστάσεις, γεγονότα, ενέργειες και πράξεις όλα αφορούν την

πατρίδα και την κοινωνία - τίποτε δεν είναι δικό μας όλα ανήκουν και

όλοι ανήκουμε στην πατρίδα και στην κοινωνία, συνάμα όλοι, μα όλοι

έχουμε άποψη για τα κοινά.

 

-   Αναφορά σε πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς απαραίτητη σελίδα

    της ιστορίας και κατεγράφη ασφαλώς με καλή πίστη και κάθε σεβασμό σε

    προσωπικό επίπεδο με αγνή σκέψη κοσμιότητας.. «Πρέπει να σκεφτόμαστε

    όχι ως απόγονοι αλλά ως πρόγονοι». Ναπολέων

 

Χρίστος Σάββα

 

Στρατιωτικός μελετητής Ιστορικός αναλυτής

Συγγραφέας. Δικηγόρος

 

14 Ιουλίου 2026