Αξίζει να αναφερθεί ότι επί του συνόλου των εγγεγραμμένων αυτή τη στιγμή η βουλή αντιπροσωπεύει μόνο το 54%, ενώ το υπόλοιπο 46% είτε απείχε ή έριξε λευκό/άκυρο, είτε δεν εισήλθε στη βουλή. Από εκεί και πέρα, επτά σημεία αναδεικνύονται από την ενδιαφέρουσα διαδικασία εκλογής του/της προέδρου της βουλής. 

Αρχικά, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο ΔΗΣΥ τη δεδομένη στιγμή βρίσκει τον τρόπο να αναδιπλώνεται και να δημιουργεί συνθήκες νίκης, ταυτόχρονα ξέρει να «αντέχει» στην πίεση. Αυτό έχει ισχύσει και στις εκλογές της 24ης Μάϊου αλλά και στην εκλογή προέδρου της βουλής.

Δεύτερο, έχει διαφανεί ότι έλαβαν χώρα έντονες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, μάλιστα μεταξύ κομμάτων τα οποία προεκλογικά είτε είχαν αντίθετες απόψεις για διάφορα θέματα είτε προέβαλαν το πρόσχημα του λαϊκισμού, της μη-λειτουργικότητας της βουλής, ή της άγνοιας κάποιων κομμάτων, ώστε να παροτρύνουν το εκλογικό σώμα να κάνει άλλες επιλογές. Κάποιος θα πει ότι αυτό επιβάλει η δημοκρατία και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να λειτουργήσουν τα πράγματα, πράγμα πολύ ορθό, κάτι όμως που σημαίνει ότι το προεκλογικό επιχείρημα για «μη λειτουργικότητα» της βουλής καταρρίπτεται, την ίδια ώρα που δικαιώνονται όσοι έλεγαν ότι μια χαρά θα διαβουλεύεται και θα λειτουργεί η βουλή προς όφελος του πολίτη.

Το τρίτο είναι ότι τα νέα σχήματα ΑΛΜΑ και ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και οι 4 έδρες που κατέχει το κάθε ένα, υπό την νέα σύνθεση της βουλής, είναι ικανά να επηρεάζουν και να κρίνουν αποτελέσματα.

To τέταρτο είναι το ΕΛΑΜ θα αποτελέσει σημαντικό παίκτη στη βουλή με ρυθμιστικό ρόλο. Εάν για παράδειγμα η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ψήφιζε Νικόλα Παπαδόπουλο στη διαδικασία εκλογής προέδρου της βουλής και με βάση τη θέση του ΕΛΑΜ ότι δεν θα ψήφιζε Αννίτα Δημητρίου, κάτι που τηρήθηκε, τότε το ΕΛΑΜ θα ψήφιζε Νικόλα Παπαδόπουλο ο οποίος θα πήγαινε στον Β γύρο με 20 ψήφους, θα έμενε εκτός η Αννίτα Δημητρίου και ο Νικόλας Παπαδόπουλος θα εκλεγόταν πρόεδρος της βουλής. Άρα το ΕΛΑΜ θα μπορούσε να είχε κρίνει το αποτέλεσμα.

Το πέμπτο είναι ότι, παρόλο που έγιναν κάποιες προσπάθειες, το ΑΚΕΛ ακόμα μία φορά δεν κατάφερε να κάνει εκείνα τα ανοίγματα, τουλάχιστο σε επίπεδο βουλής, τα οποία θα του επέτρεπαν να βγει από την απομόνωση στην οποία βρίσκεται εδώ και καιρό. Αυτό προφανώς ωθεί τη βουλή σε μια δεξιόστροφη τροχιά.

 Έκτο, διαβάζοντας κάποιος το αποτέλεσμα και παρόλο που προεκλογικά υπήρχε στην περιρρέουσα το ενδεχόμενο ο ΔΗΣΥ να έδιδε την προεδρία της βουλής στο ΔΗΚΟ ώστε τα δύο κόμματα να συμμαχούσαν στις προεδρικές του 2028, το σενάριο αυτό ενδεχομένως να παίρνει παράταση και θα εξαρτηθεί από διάφορους παράγοντες. Πάντως, εάν το ΔΗΚΟ παραμείνει στην κυβέρνηση αυτό συνεπάγεται ότι ο ΔΗΣΥ θα κατέλθει το 2028 ίσως με δικό του υποψήφιο αλλά ενδεχομένως χωρίς σύμμαχο στον 1ο γύρο. Αυτό προφανώς θα έδιδε ένα σωσίβιο σωτηρίας στον Νίκο Χριστοδουλίδη.

Έβδομο, δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι στον Β γύρο το ΔΗΚΟ έχει κρίνει το αποτέλεσμα, κάτι που αναδεικνύει και τον ρυθμιστικό του ρόλο. Ως ο μακροβιότερος αρχηγός κόμματος στη βουλή ο Νικόλας Παπαδόπουλος ενδεχομένως και να αδικείται.

Δρ Νάσιος Ορεινός, Αναπληρωτής Καθηγητής Έρευνας/Εκλογικός αναλυτής