Εκλογές ήταν και πέρασαν. Εκλογές που όχι μόνο δεν έστειλαν τα μηνύματα που έπρεπε να στείλουν αλλά έδωσαν το δικαίωμα σ ε ανθρώπους που μέχρι χτες θεωρούνταν και χαρακτηρίζονταν ως ανεπιθύμητοι να εκλάβουν τα εκλογικά αποτελέσματα ως επιβράβευση για την πολιτική και τις θέσεις που ακολουθούν. Δυστυχώς αυτές οι εκλογές ήρθαν να επιβεβαιώσουν πως οι Κύπριοι προτιμούν να παραμείνουν κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους επιρρίπτοντας σε άλλους την ευθύνη για ανατροπή της σημερινής κατάστασης αλλά και να δείξουν για ακόμη μια φορά πως ως λαός έχουμε μνήμη χρυσόψαρου.

 Προσωπικά μέσα από αυτό το άρθρο θα ήθελα να εκφράσω , ως ένα νεαρό άτομο που ανήκει στο μέλλον αυτού του τόπου, τον έντονο μου προβληματισμό αλλά και την αγανάκτησή μου  για την τεράστια αποχή που καταγράφτηκε κυρίως από τα νεαρά άτομα. Ζούμε δυστυχώς σε μια εποχή, μετά κυρίως από τα γεγονότα του Μάρτη, όπου οι νέοι δεν έχουν το δικαίωμα αλλά ούτε και τη δύναμη να ονειρευτούν. Ο κόσμος που μας είχαν δείξει οι γονείς μας, η χρυσή εποχή της Κύπρου που χτίστηκε με απίστευτο κόπο και μόχθο από όλους μετά την εισβολή, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος  χωρίς εμείς να φέρουμε οποιαδήποτε ευθύνη. Και πώς αντέδρασε η νεολαία της Κύπρου σε αυτά τα γεγονότα στις εκλογές της 25^ης του Μάη?  Αντί να δείξει με την ψήφο της ότι έχει βαρεθεί το κατεστημένο, αντί να τους τιμωρήσει ασκώντας το εκλογικό της δικαίωμα, επέλεξε να καθίσει στις καφετέριες, να πάει στις παραλίες και απλά να συνεχίσει το καθημερινό παράπονο για την κατάντια της Κύπρου. Σίγουρα, η απογοήτευση είναι μεγάλη, ο θυμός έχει ξεχειλίσει και όπως είναι απόλυτα λογικό επήλθε η απαξίωση προς την κοινωνία και τους θεσμούς της. Οι εκλογές αυτές όμως, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δείξουμε σαν νέοι την αντίδραση μας, να δείξουμε σε όλους αυτούς που χρόνια τώρα μας κυβερνούν πως τους σιχαθήκαμε, πως έχουμε το δικαίωμα για μια αλλαγή, πως έχουμε το δικαίωμα καλύτερης και πιο ειλικρινούς αντιπροσώπευσης. Ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τους τιμωρήσουμε που καθημερινά μας κλέβουν, που καθημερινά μας κοροϊδεύουν, που μας έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα της ελπίδας και αυτό θα γινόταν μόνο αν τα ποσοστά τους μειώνονταν, μόνο αν πάθαιναν πατατράκ με τα αποτελέσματα. Αντί αυτού όμως, εσύ που δεν ψήφισες επέλεξες να δώσεις την ευκαιρία να ξαναβγούν στο γυαλί, που τόσο πολύ λατρεύουν, και να κάνουν δηλώσεις ικανοποίησης και δήθεν ετοιμότητας να συνεχίσουν τον ‘αγώνα’ για τη σωτηρία της Κύπρου.

 Θεωρώ απαράδεκτο πραγματικά νέοι, μορφωμένοι οι οποίοι είναι αυτή τη στιγμή άνεργοι χωρίς καμία προοπτική να ασχοληθούν με αυτό που έχουν σπουδάσει να μην έχουν ασκήσει το εκλογικό τους δικαίωμα. Πώς γίνεται να φωνάζεις, να διαμαρτύρεσαι και όταν έρθει η ώρα να πράξεις κάτι εσύ να επιλέγεις τον εύκολο δρόμο της σιωπής? Πώς γίνεται να αφήνεις την μειονότητα αυτού του τόπου να καθορίζει το μέλλον σου? Πώς γίνεται να τους αφήνεις να πιστεύουν πως τους στηρίζεις? Κάποτε ο Αϊνστάιν είχε πει ‘Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί από αυτούς που κάνουν το κακό αλλά από αυτούς που παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα’ και δυστυχώς αυτή του η φράση βρίσκει στην Κύπρο την απόλυτη της εφαρμογή. Για αυτό και εγώ την επόμενη φορά που θα ακούσω οποιονδήποτε, νέο κυρίως, να παραπονεθεί θα του απαντήσω πως είναι άξιος τη μοίρας του. Θα του πω να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη, να κοιτάξει στα μάτια τον εαυτό του και να τον ρωτήσει τι προσπάθεια έκανε  για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Την απάντηση όμως νομίζω πως ήδη την ξέρει και αυτό είναι το πιο τραγικό.

Καληνύχτα Κύπρος….

Ευφημία Κανάρη