Ως πλεονέκτημα προτάσσει την πολυσυλλεκτικότητα του κομματικού του συνδυασμού ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, όπως και κάποιοι άλλοι υποψήφιοι συνδυασμών.

Από πού κι ως πού και με ποια έννοια είναι πλεονέκτημα, δεν μας λένε.
Είναι πλεονέκτημα, επειδή τους δίνει την ευχέρεια να απευθύνονται σε διαφορετικές και ετερόκλητες ομάδες ανθρώπων; Σε διαλλακτικούς και διεκδικητικούς;... Σε ακραιφνείς και σε επαναπροσεγγιστές;... Σε ελληνοκεντρικούς και κυπροκεντρικούς... Σε μνημονιακούς και σε αντιμνημονιακούς;...  Σε δικαίους και σε αδίκους…  Δηλαδή... τρέξε κόσμε διάλεξε... απ' όλα έχει το πανέρι;

Κατά τη γνώμη μου, αυτό που διαφημίζουν ως πολυσυλλεκτικότητα είναι μια θεμελιώδης  αδυναμία και ένα σοβαρό μειονέκτημα σ' ένα συνδυασμό υποψηφίων. Όχι μόνο στο θεωρητικό επίπεδο, όσο –και κυρίως– στο πρακτικό. Γιατί, ενώ ο ψηφοφόρος επιλέγει ένα συγκεκριμένο υποψήφιο, για ό,τι αντιπροσωπεύει, πιστεύει και προωθεί, είναι πολύ πιθανό να του προκύψει ένας άλλος υποψήφιος, του ιδίου μεν συνδυασμού, αλλά με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, φιλοσοφία και προθέσεις.

Αναφέρω ένα παράδειγμα: Πολλοί συναγερμικοί ενδεχομένως θα ήθελαν να επιλέξουν και να ψηφίσουν την Ελένη Θεοχάρους, για τις θέσεις, την αγωνιστικότητα και τη διεκδικητική της πολιτική γραμμή, αλλά στο τέλος της ημέρας, μπορεί να τους προκύψει η Ρένα Χόπλαρου ή ο Χρίστος Στυλιανίδης, οι απόψεις των οποίων στο Κυπριακό απέχουν από τη γη ως τον ουρανό απ' εκείνες τις Ελένης Θεοχάρους –χωρίς να χρειάζονται χαρακτηρισμοί. Όλοι ξέρουμε ότι το εκλογικό μας σύστημα και επιτρέπει και προνοεί αυτό το ενδεχόμενο. Αφού αι ψήφοι που δίνονται σ' έναν υποψήφιο, αν δεν τον εκλέξουν, μεταφέρονται σε κάποιον άλλον.
Το ίδιο ισχύει για όλους τους συνδυασμούς περιλαμβανομένων και των μη κομματικών. Π.χ., μπορεί κάποιος να εκτιμά τον Μάριο Ευρυβιάδη του "Συνδυασμού της Ελπίδας", για τις προωθημένες του θέσεις, την ευρυμάθειά του, τη γνώση και ικανότητά του να αναλύει τα ιστορικά γεγονότα, αλλά δίνοντάς του την ψήφο του ποτέ δεν ξέρει πού θα καταλήξει. Και μπορεί εσύ να ψήφισες τον Μάριο Ευρυβιάδη, αλλά η ψήφος σου να εκλέξει τον Γιάγκο Μικελλίδη, με την αθυροστομία του, τις ασυνάρτητες απόψεις και τις ακατάληπτες πολιτικές θέσεις.

Αλλ’ υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, που είναι οι υποψήφιοι και η ευθύνη τους. Πώς μπορεί ένας υποψήφιος με συγκεκριμένες, αρχές, απόψεις και πιστεύω να συμμετέχει σ’ έναν ετερόκλητο και ανομοιογενή συνδυασμό μαζί με συνυποψηφίους που διακηρύττουν εντελώς αντίθετες απόψεις από τις δικές του; Πού πάνε οι αρχές του; Δεν τον ενοχλεί αυτή η ασυνάρτητη σύναξη σε κοινό παρονομαστή συνδυασμού; Και δεν αισθάνθηκε κανένας την ανάγκη να ξεκαθαρίσει τη θέση του με μια διευκρινιστική δήλωση.

Είναι γι' αυτό το λόγο, που οι μεν διαφημίζοντες την πολυσυλλεκτικότητα των συνδυασμών τους, είναι προτιμότερο να κάμουν δεύτερες σκέψεις ως προς την ωφελιμότητα της, οι δε επιλέγοντες να ψηφίσουν ένα τέτοιο πολυσυλλεκτικό συνδυασμό, καλύτερα να το ξανασκεφτούν.

* Ο Ντίνος Ηλιάδης είναι δημοσιογράφος