Μια από τις θεωρίες του Αριστοτέλη αφορά στο ότι ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό. Η θεωρεία αυτή εμφανίζεται ευρέως, κυρίως τον 19ο αιώνα, αφού η εμφάνιση οργανωμένων πλέον ιδεολογικών πολιτικών σχηματισμών, άρχισαν να ενσαρκώνουν τα στοιχεία της έμμεσης δημοκρατίας σε στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, μέσω των δράσεων και πρακτικών τους.

Αρκεί να ανατρέξουμε στην αρχαία Αθήνα όπου μετά την τυραννίδα μονιμοποιήθηκαν δυο πολιτικοί σχηματισμοί, το ολιγαρχικό κόμμα και το δημοκρατικό κόμμα. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι, είχαν την ανάγκη να συνασπιστούν κάτω από ένα ενιαίο πολιτικό σχηματισμό προκειμένου να αναπτύξουν την δική τους ιδεολογία περί ευημερίας του κράτους τους. Και έτσι έπρεπε.

Συνεπώς η ανάγκη ύπαρξης κομματικών σχηματισμών και συνεπακόλουθα η ένταξη εντός αυτού του σχηματισμού, δεν πρέπει να αποτελεί μίασμα, αλλά επωφελής ενέργεια όταν φυσικά το υπόβαθρο είναι η εξυπηρέτηση και η ευημερία της ευρύτερης κοινωνίας.

Ως αναφέρεται στο βιβλίο «Οργάνωση και Λειτουργία του κράτους», του Α. Δημητρόπουλου, τα πολιτικά κόµµατα είναι διαρκείς, ελεύθερες, µη αυτοτελείς ενώσεις ενεργών πολιτών, µε πλήρη και δημοκρατική οργάνωση, που επιδιώκουν μέσα στο συνταγματικό πλαίσιο ως φορείς της λαϊκής θέλησης, συµµετοχή στη διακυβέρνηση του κράτους, µε σκοπό την εξυπηρέτηση γενικού συμφέροντος, όπως προσδιορίζεται από την πολιτική τους τοποθέτηση. Ο παραπάνω ορισμός αποδίδει τη νομική έννοια των πολιτικών κοµµάτων, η οποία έχει τυπική (corpus) και ουσιαστική (animus) διάσταση.

Γίνεται ευκόλως αντιληπτό ότι αυτό που κατέχει εξέχουσα σημασία στην ανάγκη ύπαρξης πολιτικών κομμάτων είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του συνόλου των πολιτών ενός κράτους και όχι συγκεκριμένων ομάδων, στη βάση ιδεολογικών και άλλων κριτήριων. Δέον στο σημείο αυτό να αναφέρουμε πως τα κόμματα, πρέπει να λειτουργούν ως μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί και κατ’ επέκταση, οι αξιωματούχοι των κομμάτων να προσβλέπουν και να λειτουργούν με ανιδιοτέλεια κατά την εκτέλεση των όποιων καθηκόντων τους.

Από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα οι πολίτες συνάντησαν αρκετούς πολιτικούς σχηματισμούς εντός των οποίων αναδύθηκαν διάφορες πολίτικές προσωπικότητες. Μεταξύ αυτών των προσωπικοτήτων είχαν διακρίνει αρκετούς οι οποίοι λειτουργούσαν σύμφωνα με τα ανωτέρω ιδανικά, εξού και μέχρι σήμερα τους μνημονεύουν και τους επικαλούνται.

Από την άλλη όμως, αναδύθηκαν πολίτικά πρόσωπα τα οποία εκτροχιάστηκαν από την γραμμή της ανιδιοτέλειας και χρησιμοποίησαν είτε τα πολιτικά τους αξιώματα είτε τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκαν, προς όφελος τους με αποτέλεσμα την κατάχρηση της λαϊκής εντολής.

Αυτό που διαχρονικά και ιστορικά παρατηρείται είναι πως σε περιόδους βαθιάς ύφεσης στις οικονομίες των κρατών αλλά και σε περιόδους ευρείας κλίμακας πολίτικών σκανδάλων, εμφανίζονται κόμματα ή σχηματισμοί οι οποίοι επιχειρούν, και καταφέρνουν, να κεφαλαιοποιούν την αγανάκτηση, τον θυμό καθώς και την απαξίωση των πολιτών προς απόκτηση πολιτικής ισχύος. Αυτό επιτυγχάνετε με ακόμα μια αρχαία μέθοδο, αυτής της πολιτικής προπαγάνδας, η οποία αρκείται στην εκσφενδόνιση εύηχων συνθημάτων χωρίς καμία ουσία και περιεχόμενο. Η ιστορία απέδειξε πως τέτοιοι σχηματισμοί όταν ριζώσουν εντός της πολιτικής σκηνής, όχι μόνο δεν επιλύουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία τη δεδομένη στιγμή, αλλά τα συντηρεί προκειμένου τη διατήρηση της «ανάγκης» ύπαρξής τους αφού εντός αυτών των σχηματισμών, οι εκφραστές των, στο σύνολό τους, αποτελούνται από

άτομα τα όποια έχουν μοναδικό υπόβαθρο την εξυπηρέτηση των δικών τους και μόνο συμφερόντων, είτε αυτά απαντώνται στην ιδεολογία τους είτε στην προσωπικότητά τους.

Συνεπώς, τα κόμματα είναι αναγκαία για τη λειτουργία ενός δημοκρατικού κράτους, όταν αυτά λειτουργούν με τις αρχές ως παρατέθηκαν ανωτέρω. Τα κόμματα είναι τα κύτταρα της δημοκρατίας και ως έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται από τους πολίτες.

Αυτό που επιβάλλεται, έτσι ώστε να λειτουργούν οι κομματικοί σχηματισμοί ορθολογικά, είναι μέσα από αυτούς, οι πολίτες να εντοπίζουν τις προσωπικότητες οι οποίες ενσαρκώνουν την φιλοσοφία και την ειλικρινή πρόθεση, προς το κοινό συμφέρον, είτε βρίσκονται στην διακυβέρνηση είτε όχι.

Καταληκτικά, όπως υπήρξαν έντιμα πολίτικά πρόσωπα στο πέρασμα των ετών εντός κομματικών σχηματισμών έτσι και σήμερα εξακολουθούν να ευρίσκονται. Οι πολίτες οφείλουν, παρά να αρκούνται στην εύκολη λύση και/ή απάντηση, ότι δηλαδή τα κόμματα και οι πολιτικοί είναι μίασμα, να αναβαθμίσουν την πολιτική τους αξιολόγηση, καθότι αυτοί που τους κυβερνούν και εκπροσωπούν, επι της ουσίας αντανακλούν την προσωπικότητα τους. Μόνο έτσι οι πολίτες θα καταφέρουν να περιορίσουν τον εκτροχιασμό της κοινωνικής ευημερίας και να επαναφέρουν τους κομματικούς σχηματισμούς στη σωστή βάση στην οποία θα έπρεπε να λειτουργούν.

Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου

Δημοκρατικού Κόμματος