Στις 14 Μαρτίου του 1957 απαγχονίστηκε ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

Φέτος συμπληρώθηκαν 64 χρόνια από τον απαγχονισμό του και στο Πρωτοσέλιδο μίλησε η αδελφή του Παλληκαρίδη, Μαρούλλα Βρυωνίδου.

Αρχικά η κα Βρυωνίδου, είπε, «Για εμάς δεν έχουν περάσει 64 χρόνια, είναι πάντα μαζί μας και πιστεύω ότι η θυσία του Ευαγόρα και των άλλων παιδιών δεν έχουν πάει χαμένες».

«Τα παιδιά αυτά πολέμησαν για μια ιδέα, τώρα αν στην πορεία οδηγηθήκαμε αλλού δεν έχει σημασία. Τα παιδιά αυτά έδωσαν την ζωή τους για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα» είπε.

Επιπλέον συμπλήρωσε λέγοντας, «Βρίσκαμε παντού τα ποιήματα του, στο γραφείο του, εκεί που διάβαζε, στα τετράδια του, σε ότι χαρτί άδειο έβρισκε».

Αναφερόμενη στις τελευταίες μέρες πριν τον απαγχονισμό, είπε τα εξής,

«Όποτε υπήρχε επισκεπτήριο πηγαίναμε και τον βλέπαμε, την τελευταία ημέρα 13 του Μάρτη, μας είχαν αφήσει δύο φορές οι Άγγλοι να τον επισκεφθούμε. Ζητήσαμε να μας ανοίξουν την πόρτα για να τον αγκαλιάσουμε, να το χαιρετήσουμε αλλά η απάντηση ήταν αρνητική».

«Ο Ευαγόρας φαινόταν τόσο έτοιμος για αυτό που θα ακολουθούσε που δεν μας επέτρεπε εμάς η δική του η στάση να λιποψυχήσουμε εκείνη την ώρα. Ακόμη και η μητέρα συγκρατήθηκε όσο μπορούσε να μην κλάψει, να μην φωνάξει».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στα ποιήματα του Παλληκαρίδη τονίζοντας πως πολλά από τα ποιήματα του αφορούσαν δύο κοπέλες, η μια κοπέλα ήταν η Λία Χατζηαδάμου Βότση που ήταν πολύ καλή του φίλη. Για την άλλη κοπέλα έτρεφε αισθήματα αλλά η ίδια αποφάσισε να μην αποκαλυφθεί ποτέ.

«Αν ζούσε ο Ευαγόρας σήμερα θα ήταν 83 χρονών παππούς, ίσως με εγγόνια. Μου είναι δύσκολο να τον φανταστώ σαν παππού, για εμένα είναι ένα 19χρονο αγόρι όλο ζωντάνια, έτσι έχει μείνει στη μνήμη και στην σκέψη μου».