Η μερική αναδίπλωση Τραμπ, ο οποίος με νέο του Tweet υποστήριξε πως οι δημοκρατικοί και Ομπάμα φταίνε για τις κακές σχέσεις με τη Ρωσία, όπως επίσης και οι δηλώσεις περί αυτοσυγκράτησης του Πούτιν, δίνουν ελπίδες για ανατροπή του σκηνικού.
Αποδεικνύοντας παράλληλα πόσο βρόμικο είναι το παιχνίδι που παίζεται στη διπλωματική σκακιέρα από τους ισχυρούς της γης.
Πώς, όμως, μπορεί να ανατραπεί το σκηνικό όταν οι ηγέτες των δύο χωρών δηλώνουν πως η σύγκρουση είναι θέμα ημερών; Με το γνωστό μπρα ντε φερ στο πάρε δώσε που γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες της διπλωματίας.Το δεδομένο, όπως φαίνεται, αποκωδικοποιώντας στάσεις και δεδομένα, είναι ένα. Ο διαμελισμός της Συρίας και τα οφέλη που θα αποκομίσουν όσοι προλάβουν να εγκαθιδρύσουν εαυτόν.
Το ζητούμενο είναι ποιοι επωφθαλμιούν εδάφη. Αν δούμε το χάρτη της Συρίας είναι ξεκάθαρο πως η Τουρκία θέλει τη Βόρεια Συρία, το Ιράκ επίσης φαίνεται να διεκδικεί από την πίτα. Όμως και το Ιράν, έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον.
Μάλιστα θεωρείται από τους ειδικούς ότι αυτή θα είναι η αιτία που θα τα σπάσει με την Τουρκία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα υποχωρήσουν από τη Συρία, θέλοντας να ελέγχουν το Ιράν. Η δε Ρωσία, από εκεί ελέγχει την Τουρκία, αλλά και τον Λίβανο και το Ιράν.Και βεβαίως κάπου στο εσωτερικό θα δοθεί και ένα κομμάτι για τους Κούρδους.
Σε κάθε περίπτωση η ανάληψη δράσης επιβάλλεται. Υπάρχει η λεγόμενη Ευθύνη Προστασίας από την εποχή της Ρουάντα, όπου η Δύση παρακολουθούσε άπραγη πώς σφαγιάζονταν πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Η επέμβαση είναι λοιπόν θεμιτή όταν υπάρχουν και οι ανάλογες αποδείξεις.
Στην παρούσα φάση, αν και το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει παραλύσει, η στρατιωτική επέμβαση θα δικαιολογούσε στις συνειδήσεις των πολιτών του κόσμου, την αλλαγή του χάρτη της Συρίας. Ως αναγκαία εξέλιξη δηλαδή και όχι αρπαγή.
Ούτε η Ρωσία, ούτε και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ρισκάρουν συντριβή τους επί του εδάφους, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι ο χαμένος θα χάσει και την διεθνή επιρροή του.
Προφανώς και η μια θα σεβαστεί, τα όρια της άλλης. Γι ' αυτό λοιπόν η Κύπρος, αλλά και η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου γενικότερα, δεν κινδυνεύει από τα πυρά, γιατί απλά καμιά πλευρά θα θέλει να προκαλέσει νέο παγκόσμιο πόλεμο.
