Κάθε μια ιστορία έχει τα δικά της μηνύματα, από τα οποία ο ακροατής επιλέγει αυτά που έχουν να προσφέρουν κάτι στη δική του ιστορία.
Η ιστορία της Κατερίνας Τσικουρή έχει να δώσει μηνύματα θάρρους, υπομονής, πίστης, αισιοδοξίας, ακόμη και όταν τα προβλήματα δημιουργούν βουνά γύρω μας και δεν μπορούμε να κοιτάξουμε τον ήλιο.
Η νεαρή Κατερίνα βίωσε τον ρατσισμό για πολλά χρόνια, όταν σε μια δύσκολη στιγμή της προεφηβικής της ηλικίας σταμάτησε να μιλά με ευκολία και τραύλιζε. Έπρεπε να μαζέψει τα δικά της ψυχολογικά συντρίμμια, ενώ, παράλληλα, είχε να αντιμετωπίσει την κοροϊδία των συνομηλίκων της και όχι μόνο.
Υπέμεινε αυτό το βασανιστήριο για πολλά χρόνια κλεισμένη στο δικό της καβούκι, μέχρι που βρήκε διέξοδο έκφρασης μέσα από τη δημιουργία. Η τέχνη υπήρξε ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας της μέχρι να καταφέρει σήμερα, στα 25 της χρόνια, να ξεπεράσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με την ομιλία της.
Ο λόγος της ήταν οι ζωγραφιές
Ένα σοκ που υπέστη στην τρυφερή ηλικία των έντεκα μόλις χρόνων τής προκάλεσε τραυλισμό στην ομιλία. «Ο τραυλισμός είναι πάθηση της ψυχής και επηρεάζει την ομιλία πάρα πολύ. Το συνειδητοποίησα σχεδόν αμέσως και προσπάθησα με κάθε τρόπο να το αντιμετωπίσω».
Οι επισκέψεις της σε ψυχολόγους και λογοθεραπευτές δεν έφεραν πολλά αποτελέσματα και ο καιρός περνούσε, φορτώνοντας στην ψυχούλα της ακόμη περισσότερα τραύματα. Το κουδούνι του σχολείου, που σήμαινε καθημερινά την έναρξη των μαθημάτων, κατήντησε καρφί στην καρδιά, εφόσον μέχρι το κουδούνι της λήξης θα μάζευε μαζί με τις γνώσεις και τα κακεντρεχή σχόλια των συμμαθητών της για τον τρόπο που μιλούσε.
«Είχα πάει σε πολλούς ψυχολόγους και λογοθεραπευτές με κανένα αποτέλεσμα δυστυχώς… στο σχολείο με περίπαιζαν για χρόνια ολόκληρα και έφτασα στο σημείο να πιστεύω πως απλώς ήμουν ένα βάρος της κοινωνίας και μια άχρηστη. Έτσι, παρά να μιλώ με τραυλισμό, κατέληξα να μη μιλώ καθόλου. Είχε μέρες που δεν μου έβγαινε ούτε καλημέρα να ξεστομίσω. Η μόνη μου διέξοδος και η πιο ευχάριστη ήταν η τέχνη. Εκεί μπορούσα να "πω" ό,τι ήθελα χωρίς να δώσω εξηγήσεις για κάτι, παρόλο που τις περισσότερες φορές πετούσα τα σχέδιά μου γιατί δεν ήθελα να τα δει κανείς».
«Δεν βρήκα την τέχνη, αυτή με βρήκε…»
Με την ενασχόλησή της με τη ζωγραφική ανακάλυψε ότι όχι μόνο της άρεσε, αλλά είχε και πραγματικό ταλέντο σε αυτό. Σε σημείο που σήμερα στα 25 της χρόνια έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη πολλών εταιρειών, ώστε τοίχοι γνωστών καταστημάτων παγκύπρια να κοσμούνται από το δικό της χέρι. «Η αλήθεια είναι πως δεν αποφάσισα να ασχοληθώ με την τέχνη, αλλά η τέχνη με εμένα. Όταν δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη, κατέφυγα στη ζωγραφική. Τοπία, πράγματα, σκέψεις, όλα απεικονίζονταν με μολύβια και χρώματα σε ένα χαρτί.
Η τέχνη για μένα είναι τρόπος έκφρασης, εκτόνωσης και τροφή για σκέψη. Τα τελευταία δύο χρόνια το πάλεψα ακόμη πιο πεισματικά, έτσι, μέσα από την τέχνη, μέσα από υπνοθεραπεία, αλλά κυρίως με την αγάπη της οικογένειας και των δικών μου ανθρώπων, κατάφερα να ξεπεράσω το πρόβλημα, αλλά και να μάθω να διεκδικώ τα δικά μου θέλω. Η αλήθεια είναι πως μετάνιωσα που δεν μιλούσα τόσα χρόνια, γιατί όταν μίλησα, βρήκα πολλή αγάπη και δεκτικότητα γύρω μου. Σπούδασα διοίκηση γραφείου, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αφήσω αυτό που πραγματικά αγαπούσα. Παράλληλα με τις σπουδές μου, έκανα μαθήματα αερογραφίας και συμμετείχα σε έκθεση το 2011.
Εκεί κατάλαβα για πρώτη φορά πόσο το αγαπώ και πόσο θέλω να δείξω επιτέλους στον κόσμο ποια είμαι μέσα από τα έργα μου. Άρχισα να δημιουργώ πίνακες μόνη και στο σπίτι κλειδωνόμουν με τις ώρες στο δωμάτιό μου για να σχεδιάσω, για να μελετήσω διάφορους καλλιτέχνες στον κόσμο…».
Από το δωμάτιο στον σχεδιασμό καταστημάτων
Αν και στην αρχή βρήκε μια δουλειά σαν γραμματέας, σύντομα αντιλήφθηκε ότι βρισκόταν σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. «Από την πρώτη κιόλας εβδομάδα δεν μου άρεσε, δεν ήταν κάτι δημιουργικό για μένα, έτσι πριν από περίπου δυο χρόνια η εταιρεία Pissis signs και η PHC catercom με πήραν δοκιμαστικά για να σχεδιάσω το λογότυπο της γνωστής αλυσίδας καφετεριών caffe nero.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το άγχος που είχα, αλλά παράλληλα πόσο ευτυχισμένη ήμουν για πρώτη φορά στη ζωή μου, που από το δωμάτιό μου πήγα να σχεδιάσω ένα από τα πιο γνωστά brands στον χώρο του καφέ. Δύο χρόνια μετά και πολλά σχέδια αργότερα, έχω σχεδιάσει παγκύπρια caffe nero, KFC, Taco Bell, Derlicious, Pizza Hut, Burger King, PHC Catercom και λατρεύω αυτό που κάνω και συνεχίζω να το κυνηγώ και με προσωπικές μου δουλειές.
Είμαι η μοναδική στην Κύπρο που σχεδιάζει αυτά τα εστιατόρια και αυτό με κάνει να αισθάνομαι στη δουλειά μου ακόμη πιο μοναδική». Το πινέλο στα χέρια της παίρνει ζωή. «Από έναν κύκλο μπορεί να καταλήξω να ζωγραφίζω τα πάντα. Τα χρώματα ενώνονται και σχηματίζουν νέες αποχρώσεις, που δίνουν ζωή στις εικόνες. Κάθε φορά που αναμειγνύω τα χρώματα της παλέτας, το απολαμβάνω, γιατί κάθε φορά γεννιέται κάτι μοναδικό».
Το πιο μικρό πινέλο στον κόσμο
Η Κατερίνα Τσικουρή είναι η δημιουργός του πιο μικρού χειροποίητου πινέλου στον κόσμο.
«Η ιδέα για το πιο μικρό πινέλο ήρθε σαν φλας. Έψαχνα μια πρόκληση για τον εαυτό μου για να δω μέχρι πού φτάνουν τα όριά μου. Έτσι μου ήρθε η ιδέα να κάνω κάτι σχετικό με την τέχνη. Δοκίμασα πολλές φορές να το φτιάξω, μέχρι που τελικά το πέτυχα. Χρειάστηκα μια οδοντογλυφίδα, λίγο παλιό σίδερο, κόλλα και παλιό πινέλο. Το βιντεογράφησα, έκανα αίτηση στον παγκόσμιο οργανισμό Record Setter και μετά από ένα περίπου μήνα αναμονής, έλαβα την ειδοποίηση πως έγινε αποδεκτό. Από τότε έχω τον τίτλο της δημιουργού του πιο μικρού χειροποίητου πινέλου στον κόσμο». Οι στόχοι της νεαρής Κατερίνας, όμως, δεν τελειώνουν ποτέ.
«Αυτήν τη στιγμή συνεχίζω αυτό που κάνω και λατρεύω, αλλά ένα όνειρό μου είναι να ανοίξω μια σχολή για παιδάκια ή και πιο μεγάλους που αντιμετωπίζουν τραυλισμό ή κάποιο άλλο πρόβλημα έκφρασης μέσω του λόγου, ώστε να εκφράζονται μέσα από την τέχνη. Παράλληλα, να μαθαίνουν πώς να σχεδιάζουν. Θα ήθελα πολύ να βοηθήσω άλλους όπως με βοήθησε εμένα η τέχνη να εκφράζομαι και να είμαι αυτή που είμαι τώρα. Ακόμη, θα ήθελα να ταξιδέψω στον κόσμο, να σχεδιάσω, να γνωρίσω άλλους καλλιτέχνες, να θαυμάσω την τέχνη του δρόμου, να μπω στα μεγαλύτερα μουσεία, να "μιλήσω" μέσα από τα σχέδιά μου σε όλο τον κόσμο».
