Στην Άλλη όψη της εφημερίδας «Η Σημερινή» που κυκλοφορεί, ο Γενικός Ελεγκτής της Κυπριακής Δημοκρατίας Οδυσσέας Μιχαηλίδης μιλάει για τη ζωή του.
Η εργασία στο Δημόσιο, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η σχέση του με τη δημοσιότητα και η φυσική ηρεμία ενός ανθρώπου που αυτοχαρακτηρίζεται ως ήρεμος.
«Στο τέλος θα κριθούμε, αλλά όχι μόνο για το τέλος», λέει και διευκρινίζει ότι σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν πολλοί, ο ίδιος δεν επιδιώκει τη δημοσιότητα.
Όπως αφηγείται:
Θεωρώ ότι μικρός ήμουν ένα καλό παιδί, όχι άτακτο. Ήμουν φρόνιμος, δεν πέρασα αυτό που λέμε περίοδο επανάστασης. Σίγουρα στην εφηβεία υπήρξαν φορές που ένιωθα να μη με χωράνε τα ρούχα μου, να βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον περιοριστικό. Και ο πατέρας μου υπήρξε περιοριστικός σε κάποια πράγματα, αλλά πάντα είχε τον τρόπο του. Βλέποντας σήμερα τα γεγονότα, καταλαβαίνω ότι η τότε προσέγγισή του είχε λογική, αλλά το αίμα του εφήβου δεν μπορούσε να την καταλάβει. Είναι αυτό που λέμε «θα γίνεις πατέρας και θα καταλάβεις». Τελικά έγινα πατέρας τριών παιδιών και καταλαβαίνω. Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι μια πολύ μεγάλη υπόθεση, είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή.
Ήμουν πάρα πολύ καλός μαθητής, αλλά όχι ο καλύτερος της τάξης. Μέχρι τη δευτέρα Λυκείου ήμουν από τους πρώτους, αλλά στην τρίτη λυκείου είχα χαλαρώσει λίγο. Έβγαλα έναν πολύ καλό γενικό βαθμό, πάνω από 19, αλλά δεν ήμουν μέσα στους πέντε πρώτους, η απόδοσή μου είχε πέσει. Από την άλλη, όταν τελείωσα τις σπουδές στο Πολυτεχνείο, είχα τον καλύτερο βαθμό από όλους τους φοιτητές του έτους, Κύπριους και Ελλαδίτες. Ο μέσος όρος μου ήταν 9,29/10. Είχαμε βλέπετε 63 μαθήματα και όταν έπαιρνες κάπου 9 ή 8, αυτό έριχνε τη βαθμολογία.
Είμαι στην Ελεγκτική Υπηρεσία ήδη τρία χρόνια, ενώ για άλλα 16 εργαζόμουν στο Υπουργείο Συγκοινωνιών, στον εσωτερικό έλεγχο. Μπήκα ως απλός λειτουργός ελέγχου και προήχθηκα μέχρι και τη θέση του διευθυντή το 2010.
Ρωτάτε αν στις θέσεις που έχω υπηρετήσει απαιτείται να έχει κανείς αυτοέλεγχο. Πρέπει, ειδικά όταν είσαι ελεγκτής, θα πρέπει να έχεις κάποιες αρχές που θα πρέπει να τηρείς, όπως ακεραιότητα, αντικειμενικότητα και επαγγελματισμό. Όπως φυσικά και γνώσεις, αφού δεν μπορείς να ελέγχεις κάτι το οποίο δεν κατέχεις. Επίσης θα πρέπει να διακατέχεσαι από επαγγελματικό σκεπτικισμό και να προσεγγίζεις τον ελεγχόμενο χωρίς να θεωρείς δεδομένο εκείνο που σου λέει, ειδάλλως δεν ασκείς έλεγχο. Επιπλέον θα πρέπει να είσαι δίκαιος και αποφασιστικός.
Πρέπει να σας πω ότι υπάρχουν άτομα που απλώς δεν τους ταιριάζει το κοστούμι του ελεγκτή, δεν είναι κακό. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι στον χαρακτήρα μου. Γι’ αυτό και λάτρευα αυτό που έκανα στο Υπουργείο Συγκοινωνιών, όπως και τη σημερινή μου θέση.
Μέσα στο μυαλό μου, η θέση του Γενικού Ελεγκτή ήταν κάτι που θα μπορούσε κάποια στιγμή να προκύψει. Ήταν μέσα στα ενδεχόμενα. Είχα φτάσει σε ένα σημείο όπου ο χρόνος είχε ωριμάσει για κάτι τέτοιο.
Αν το περίμενα; Όχι, ξαφνιάστηκα και ήταν μεγάλη έκπληξη για εμένα, διότι αφενός δεν ήξερα ότι υπήρχε θέμα για αντικατάσταση της τότε Γενικής Ελέγκτριας. Ήταν πολύ ευχάριστο και τιμητικό για εμένα. Ποιανού ιδέα ήταν; Δεν γνωρίζω, αλλά έχω ακούσει ότι στενοί συνεργάτες του Προέδρου είχαν εκφραστεί με καλά λόγια υπέρ μου.
Θετικά για εμένα είχε μιλήσει και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος υπήρξε υπουργός μου, αλλά και ο αείμνηστος Τάσος Μητσόπουλος, τον οποίο πρέπει να πω πως πάντα θυμάμαι με αγάπη.
Αν είμαι πάντα τόσο ήρεμος; Ναι, είναι λίγες οι φορές στη ζωή μου που έχω ξεσπάσει και όταν το κάνω, συνήθως συμβαίνει γιατί θεωρώ ότι μπορεί να πρέπει να δείξω πιο σκληρός. Από τότε που ήρθα στην Ελεγκτική Υπηρεσία, μόνο μια φορά μου έχει συμβεί, μόνο με ένα άτομο ανέβασα τους τόνους, διότι διαφορετικά θα έδινα την εντύπωση της αδυναμίας. Σε γενικές γραμμές, δεν χάνω την ψυχραιμία μου.
*Διαβάστε περισσότερα με την εφημερίδα «Η Σημερινή» που κυκλοφορεί.
