Στην "Άλλη όψη" της κυριακάτικης Σημερινής, ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΘΟΚ μιλάει για τη ζωή του.
Οι πρώτες μνήμες από την Αμμόχωστο, ο καλλιτεχνικός συντονισμός των αεροδρομίων και η ζωή ενός ανθρώπου που η Γαλλία τον έχρισε Ιππότη του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Όπως αφηγείται ο ίδιος:
"Η τέχνη και το θέατρο μού άρεσαν πάντα. Στην Αμμόχωστο, όταν ήμουν τεσσάρων χρονών, ο πατέρας μου αγόρασε έναν υπέροχο πίνακα από μια έκθεση ζωγραφικής και τον έφερε στο σπίτι. Τον κοίταζα με τις ώρες.
Στο Ε’ Γυμνάσιο Λεμεσού, είχα δύο πολύ καλές καθηγήτριες, τη Γιαννούλα Παπασάββα στα Φιλολογικά και τη Δώρα Σιάντου στην Τέχνη. Κάναμε πολύ ωραίες θεατρικές παραστάσεις, πρωτοποριακές για την εποχή, όπως το «Χάσαμε τη θεία, στοπ» του Γιώργου Διαλεγμένου και την παράσταση «Λεοκάντια» του Ανούιγ. Εγώ έφτιαχνα τα σκηνικά. Αλλά θα πρέπει να πω ότι ακόμα και όταν σπούδαζα στην Αθήνα, ασχολήθηκα αρκετά σοβαρά τόσο με την τέχνη όσο και με το θέατρο.
Αν οι πόλεις μας εμπεριέχουν την τέχνη; Δυστυχώς, πρέπει να πω ότι σήμερα και ειδικά στην Κύπρο ζούμε σε πολύ «άτεχνες» πόλεις, όπως ακριβώς το είπατε. Κατ' αρχάς ελάχιστα μάς ενδιαφέρει ο δημόσιος χώρος. Η καλαισθησία μας, όποια κι αν είναι αυτή, εξαντλείται στους τέσσερεις τοίχους του σπιτιού μας και δεν πηγαίνει παραπέρα.
Δεν έχουμε διάδραση με τον εξωτερικό χώρο, δεν περπατάμε, πετάμε σκουπίδια παντού. Μας λείπει παντελώς η αστική συνείδηση και κουλτούρα. Ίσως, η νέα γενιά, η οποία βλέπω ότι αναπτύσσεται δυναμικά στον τόπο μας, να μας δώσει μια νέα οπτική. Χρειάζονται συλλογικές δράσεις, συμμετοχικές διαδικασίες και ευαισθητοποίηση".
*Διαβάστε περισσότερα με την Σημερινή.
