Στην Άλλη όψη της κυριακάτικης Σημερινής, η πρώην Υπουργός Εξωτερικών Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή αφηγείται κομμάτια της ζωής της.

Ο έρωτας, η ποίηση, οι υπουργικές θητείες και οι βλέψεις για την Προεδρία της Δημοκρατίας από μια γυναίκα, που όλη της η ζωή ήταν μια μετακίνηση από χώρα σε χώρα. «Με ρωτάτε πώς θα μπορούσα να περιγράψω τον εαυτό μου με τρεις λέξεις. Λοιπόν: οργανωτικότητα, πειθαρχία και στοχοπροσήλωση», λέει.

«Με τα πολιτικά δεν ενεπλάκην παρά στην Ελλάδα, επί χούντας. Από το 1967 μέχρι το 1974 σπούδασα Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα. Εκείνη την εποχή, δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι, παρά με τον δικό μας τρόπο: πηγαίναμε στις μπουάτ με τον σύζυγό μου και ακούγαμε τον Κώστα Χατζή με τα επαναστατικά του τραγούδια.

Επίσης έχουμε συλληφθεί από τη χούντα. Ήμασταν νιόπαντροι σε ένα πάρκο και με είχε αγκαλιάσει. Ήρθε λοιπόν ένας αστυνομικός και μας είπε με πολύ έντονο τρόπο ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται δημόσια, παίρνοντάς μας στο αστυνομικό τμήμα. Θα έλεγα ότι υπήρξαμε “ερωτικοί κρατούμενοι”.

Ξέρετε, αυτά τα πράγματα στην ηλικία που συνέβησαν ήταν πολύ τραυματικά, συν το γεγονός ότι ερχόμασταν από την Κύπρο, όπου τα πράγματα ήταν πολύ πιο φιλελεύθερα. Στην Αθήνα της χούντας, το να με αγκαλιάσει ο σύζυγός μου ήταν προσβολή του ήθους.

Κοινή πορεία ζωής

Με το σύζυγό μου έχουμε μια κοινή πορεία ζωής. Γνωριστήκαμε όταν εγώ ήμουν στην πέμπτη γυμνασίου. Τότε τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε αρρένων και θηλέων. Οι μόνες ευκαιρίες που είχαμε να συναντηθούμε με τα αγόρια, ήταν σε κάποιες γιορτές. Σε μιαν από αυτές, στη χριστουγεννιάτικη νομίζω, εγώ ήμουν στο μικρόφωνο γιατί έλεγα τους μποναμάδες που είχα γράψει. Η αίθουσα ήταν γεμάτη, είχε πολλούς μαθητές.

Ξαφνικά, τα μάτια μου προσηλώνονται πάνω στα γαλανά μάτια του Γιώργου. Ήταν όμορφος, ψηλός και καστανόξανθος. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έκανα αυτό το πράγμα. Αυτό ήταν, από τότε είμαστε μαζί, παρά το ότι δεν είχαμε αρχικά πολλές ευκαιρίες να συναντηθούμε, ήταν άλλοι καιροί.

Υποψήφια το 2018;
 
Το περίμενα ότι θα με ρωτούσατε για το αν θα είμαι υποψήφια στις Προεδρικές του 2018. Θα σας απαντήσω με όλη μου την ειλικρίνεια. Δεν επιδίωξα κανένα πόστο από αυτά στα οποία υπηρέτησα, ούτε το ότι υπήρξα η πρώτη γυναίκα πρέσβης στις ΗΠΑ, παρά το ότι υπήρχαν δεκαπέντε πρέσβεις πάνω από εμένα στην ιεραρχία, ούτε το ότι υπήρξα η πρώτη γυναίκα Υπουργός Εξωτερικών επί δύο θητείες.
 
Το χαρακτηριστικό μου είναι ότι επικεντρώνομαι πάνω στα θέματα που θεωρώ προτεραιότητα. Για εμένα, όλη αυτή η περίοδος που περνούμε είναι η δική μου προτεραιότητα και ειλικρινά δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο. Επίσης, δεν ανήκα ποτέ και δεν ανήκω σε οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα γιατί για εμένα το «κόμμα» μου είναι η Κύπρος και το πρόβλημά της, δεν θέλω να μπω σε οποιαδήποτε καλούπια για να μπορώ να κινούμαι ελεύθερα και να αποφασίζω ελεύθερα.
 
Έχετε δίκιο όμως ότι η Προεδρία της Δημοκρατίας είναι κάτι που, σε αντίθεση με τα παραπάνω, θα πρέπει να επιδιώξω πολύ, αν θέλω να την επιτύχω. Απλώς δεν είναι στον ορίζοντά μου αυτήν τη στιγμή. Εξάλλου, αν έχουμε λύση του Κυπριακού, η επόμενη ημέρα θα είναι εντελώς διαφορετική, στην οποία αν θέλει κάποιος να βοηθήσει θα υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να συμβάλουμε από το ένα ή το άλλο πόστο. Θα είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος, αν αποφασιστεί η λύση, καθώς από το 1963 δεν έχουμε συνεργαστεί ποτέ με τους Τουρκοκύπριους ως επίσημο κράτος».
 
*Διαβάστε περισσότερα με την κυριακάτικη Σημερινή.