15 Αυγούστου 1974. Ώρα μεσημβρινή. Τα τουρκικά στρατεύματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο στις 6.20 το απόγευμα, το φρικτό έγκλημα ολοκληρώθηκε... ο χρόνος πάγωσε... οι λεπτοδείκτες στα ρολόγια σταμάτησαν... η σελίδα στο ημερολόγιο δεν γύρισε ποτέ.
42 πέτρινα χρόνια, παγωμένα, όπως και η καρδιά όλων όσων εκδιώχθηκαν.
Η σημερινή εικόνα της Βασιλεύουσας, αλλιώτικη, διαφορετική, σκουριασμένη.
42 χρόνια μετά, το Σίγμα και η διαδικτυακή εφημερίδα ''CITY'' φέρνουν στο φως ένα φωτογραφικό άλμπουμ από την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου, που αποτυπώνει το μέγεθος της καταστροφής και της λεηλασίας.
Εικόνες εγκατάλειψης και ερήμωσης, όπως τις κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός του Γιώργου Κωνσταντίνου.
Στον φράκτη η κόκκινη πινακίδα - σύμβολο κι' αυτή της προσφυγιάς και του ξεριζωμού - απαγορεύει την πρόσβαση στο Βαρώσι.
Ξύλα και σίδερα πρόχειρα στοιβαγμένα και καρφωμένα στο έδαφος, σκίζουν στα δύο όχι μόνο τη χρυσή αμμουδιά, αλλά και τις ψυχές όλων των Κυπρίων.
Τα παραλιακά ξενοδοχεία αν και σιωπηλά, κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο και δηλώνουν με επιβλητικότητα την παρουσία τους.
Διαμερίσματα και εστιατόρια, που κάποτε ήταν καταφύγια ανέμελων στιγμών, σήμερα δεν είναι τίποτα περισσότερο από σαθρούς μπετονένιους σκελετούς... αστικές ταφόπλακες που αντιτάσσονται με νύχια και με δόντια στο πέρασμα του χρόνου.
Στα σοκάκια της πόλης τριγυρίζουν οι θύμησες...
Σπίτια μισογκρεμισμένα... στους τοίχους σφαίρες καρφωμένες μαρτυρούν το βάρβαρο πέρασμα του κατακτητή, που στο διάβα του έσπειρε την καταστροφή και το θρήνο.
Σκουριά και πέτρα παντού... Πόρτες τσακισμένες... παραθυρόφυλλα διάπλατα ανοικτά... και στο εσωτερικό τους καλά φυλαγμένη η ανέμελη καθημερινότητα μιας άλλης εποχής... Πόσοι άνθρωποι άραγε γέλασαν ή έκλαψαν πίσω από τους διάτρητους αυτούς τοίχους; Πόσες οικογένειες έκρυψαν στο εσωτερικό τους τα όνειρα, τις ελπίδες και ολόκληρο το ''είναι'' τους;
Στο κέντρο της περιφραγμένης πόλης οι δρόμοι άδειοι... μοναδικό στοιχείο ζωής η άγρια βλάστηση, που σκεπάζει ακόμη και το τσιμέντο.
Σε μια αυλή ένα ανθισμένο γιασεμί στέκεται ενάντια στις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια.
Λίγο πιο πέρα, στα μπαλκόνια μιας διώροφης κατοικίας, τα φυτεμένα σε γλάστρα λουλούδια μετατράπηκαν σε άγριους θάμνους... 42 χρόνια μεγαλώνουν μόνα...
Βεβηλωμένες εκκλησιές δεσπόζουν σιωπηλές... τα καμπαναριά βουβά εδώ και δεκαετίες... οι μαρμάρινοι σταυροί υποδηλώνουν τη χριστιανικότητα του χώρου... κρανίου τόπος... εικόνες συντέλειας, που σαν μαχαίρι σφαγιάζουν την ύπαρξή μας...
‘’Ήταν ένα οδοιπορικό στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Το βίωμα ήταν αρκετά συγκινητικό’’, ανέφερε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Προστασίας Φυσικής Κληρονομιάς και Βιοποικιλότητας Κύπρου, Γιώργος Κωνσταντίνου. ‘’Μου έκανε εντύπωση, που ακόμα στους τοίχους των σπιτιών υπάρχουν ανθισμένες βουκεμβίλιες, ανθισμένα γιασεμιά. Μεγάλο κρίμα για αυτή την πόλη, που είναι κατεχόμενη και περίκλειστη με συρματοπλέγματα εδώ και 42 χρόνια. Άδικο για τους κατοίκους και για όλο τον κόσμο''.
Αυτή είναι η σημερινή μορφή της Βασιλεύουσας που βίαια μετατράπηκε σε πόλη-φάντασμα... ένα αφημένο στο χρόνο γιασεμί, που αντέχει καρτερικά, περιμένοντας τη φροντίδα του ιδιοκτήτη του, για να ευωδιάσει και πάλι.
