Η Άντρη Μάρκου, τότε ένα 10χρονο αγγελούδι και σήμερα μια καταξιωμένη γυναίκα, κατάφερε να κρατήσει μνήμες από την οικογενειακή ζωή.
Συγκινητικός είναι ο τρόπος με τον οποίο αποτύπωνε τις σκέψεις της και ξετύλιγε το νήμα της ζωής του Τάσου Μάρκου, βοηθώντας στο στήσιμο της εκδήλωσης προς τιμήν του πατέρα της, που διοργάνωσε πέρσι ο Πολιτιστικός Σύλλογος "ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ".
"Αισθανόμασταν δέος μπροστά στον πατέρα μας. Μπορεί να ήταν αυστηρός, αλλά στο σπίτι υπήρχε αλληλοσεβασμός, αγάπη, ειλικρίνεια και τρυφερότητα. Σπάνια μας χαλούσε χατίρια, αλλά όλα γίνονταν με μέτρο.
Ο πατέρας μας ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Στο στήθος του, πάντα ο σταυρός και η Παναγιά. Μας μετέδιδε έντονα την πίστη στην πατρίδα, στην οικογένεια και στη θρησκεία. Οι Κυριακές ήταν μεγάλες γιορτές για την οικογένεια μας. Εκκλησία σταθερά το πρωί και μετά επίσημο κυριακάτικο τραπέζι."
«Σπουδαίο να θυσιάζεις τη ζωή σου για την πατρίδα»
"Μεγάλη αγάπη του πατέρα μας ήταν και ο κινηματογράφος. Του άρεσε να πηγαίνουμε να βλέπουμε ιστορικές ταινίες για το 1940. Θυμάμαι ακόμα όταν τον συναντούσα στην Αθήνα, στη Σχολή Πολέμου και ανεβαίναμε στην Ακρόπολη. Εκεί, μας κρατούσε στα γόνατα του και μας έκανε μαθήματα ιστορίας για τους ήρωες του 1821 και του 1940. Μας τόνιζε, πόσο σπουδαίο είναι κάποιος να θυσιάζει τη ζωή του για την πατρίδα. Και ότι ο φανατισμός δεν είναι καλός, διότι τυφλώνει τον άνθρωπο.
Γενικά, στο σπίτι μας ποτέ δεν ακούσαμε βρισιά, ούτε έξαλλη φωνή, εκτός από τις μέρες της πολιτικής έντασης."
Αχ, η Κερύνεια…
"Αξέχαστες θα μας μείνουν οι εκδρομές και τα προσκυνήματα εκτός Λευκωσίας. Ο πατέρας μας, αγαπούσε τη φύση και τα ταξίδια. Συχνές ήταν οι επισκέψεις μας στον Πενταδάκτυλο, στον Απόστολο Ανδρέα, στο Τρόοδος και στον Πρωταρά για μπάνιο.
Ωστόσο, μεγάλη ήταν η αδυναμία που είχε στην Κερύνεια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που πηγαίναμε στα φρούρια του Πενταδακτύλου με σκοπό να απολαύσουμε τη θέα της Κερύνειας. Πως τα φέρνει έτσι η ιστορία; Εκεί, χάθηκε."
"Έχε το νου σου στα παιδιά"
"Η μητέρα μας ήταν μοναδικός άνθρωπος. Μια ήσυχη σιωπηλή δύναμη. Πολύ όμορφη. Πάντα με χαμόγελο. Συμπαραστεκόταν στον πατέρα μας με απίστευτη στωικότητα.
Ήταν πολύ ταιριαστοί. Συμπλήρωνε ο ένας τον άλλο. Στα μάτια μας ήταν ένα πολύ ταιριαστό ζευγάρι. Πόσες φορές τους βλέπαμε να χορεύουν αγκαλιασμένοι και να πειράζει ο ένας τον άλλο. Ο μπαμπάς να θαυμάζει και να κολακεύει τη μαμά πριν τις βραδινές εξόδους. Εικόνες που μόνο σε ταινίες ή παραμύθια θα συναντούσε κανείς, εμείς τις ζούσαμε καθημερινά. Νιώθουμε πολύ τυχεροί που είχαμε τέτοιους γονείς. Είμαστε περήφανοι και για τους δυο."
"Μια μυστική νοσταλγία"
"Δεν τα ωραιοποιήσαμε στο μυαλό μας. Αποτέλεσαν μια πραγματικότητα. Τα λιγοστά χρόνια που ζήσαμε όλοι μαζί ήταν τόσο πλήρης, που λες και ήταν οικογένεια για μια ζωή. Μόνο όμορφα πράγματα έχουμε να θυμόμαστε. Όλα έχουν γίνει τώρα μια γλυκιά γεύση, ένα ζεστό βίωμα, μια μυστική νοσταλγία."
