Στην "Άλλη όψη" της κυριακάτικης Σημερινής, ο πρώην Δήμαρχος Λευκωσίας Λέλλος Δημητριάδης, μιλάει για τη ζωή του.
Ο θάνατος της μητέρας, ο ρόλος της γυναίκας, τα τριάντα χρόνια στον Δήμο Λευκωσίας και η έμφυτη πλην χρήσιμη «τρέλα» ενός ανθρώπου που δεν αγαπάει τα ψέματα. «Η γυναίκα πιστεύω ότι είναι η πηγή της δημιουργίας και της έμπνευσης, φτάνει ένα χαμόγελο για να φωτίσουν όλα», λέει.
Όπως αναφέρει για τη σχέση που είχε ως δήμαρχος με την Κυβέρνηση, «παντού στον κόσμο, οι καλοί δήμαρχοι έχουν κακές σχέσεις με την κυβέρνηση», ενώ αναφορικά με το συναίσθημα της προσφοράς προς τον κόσμο υπογραμμίζει πως «δεν έχει τιμή το συναίσθημα του να βοηθάς τους αδύναμους και δεν εξαγοράζεται».
Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά:
"Αυτή την περίοδο ετοιμάζω ένα βιβλίο, στο οποίο περιγράφω διάφορες καταστάσεις, σε μια προσπάθεια να αποδείξω ότι κάποια προβλήματα μπορούν να τα λύσουν μόνο τα δημαρχεία και όχι οι κεντρικές κυβερνήσεις. Αυτό συμβαίνει, γιατί παντού οι κυβερνήσεις είναι η πηγή της εξουσίας, έχουν τα χρήματα και θέλουν να λύσουν προβλήματα, χωρίς να τα γνωρίζουν πραγματικά. Αν προσέξετε, παντού στον κόσμο, οι καλοί δήμαρχοι έχουν κακές σχέσεις με την κυβέρνηση.
Η τρέλα πάντα βοηθούσε
Την τρέλα που παρατηρείτε, την είχα πάντα και με βοήθησε να κερδίσω πολλές μάχες, όπως το να περνάει το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσεις για τους Τουρκοκύπριους, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα διανοούνταν. Έτσι κατάφερα να λύσω το πρόβλημα με την αποχέτευση και το master plan της Λευκωσίας. Η Κυβέρνηση από μόνη της δεν προχωρούσε με τίποτα. Υπήρξα αυστηρός δήμαρχος, αλλά και δίκαιος, θέλω να πιστεύω. Ποτέ δεν έκανα κάποια αδικία, εν γνώσει μου, είχα αυτό το αίσθημα δικαίου μέσα μου.
Η Λευκωσία είναι σαν την ερωμένη
Χρησιμοποιώ πολλές μεταφορές που έχουν να κάνουν με τη «γυναίκα». Έχω πει ότι η Λευκωσία είναι σαν την ερωμένη. Σκεφτείτε, ακόμα και η γυναίκα μου, μια μέρα, μου είπε «ακόμα λίγο θα πάρεις και το κρεβάτι σου στο Δημαρχείο Λευκωσίας. Πάρ’ το να ησυχάσουμε!». Αν δείτε τους ανθρώπους που έχασαν τη μητέρα τους κατά τη γέννα και μεγάλωσαν χωρίς αυτή, θα καταλάβετε το γιατί. Ως άνθρωποι, γενικώς, δεν έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη σε κανένα, παρά μόνο στη μητέρα. Για εμάς που μεγαλώσαμε χωρίς μητέρα, το ξέρουμε καλά αυτό. Η «γυναίκα» πιστεύω ότι είναι η πηγή της δημιουργίας και της έμπνευσης, φτάνει ένα χαμόγελο για να φωτίσουν όλα.
Κέρδισα πολλές εκλογικές μάχες, επειδή κέρδισα τις γυναίκες. Θυμάμαι, παλιά τσακώνονταν τα ζευγάρια. Έλεγαν οι άντρες στις γυναίκες τους, «μα τι έχει αυτός και θέλετε να τον ψηφίσετε; Δεν είναι καν όμορφος, τι έχετε πάθει;». Οι γυναίκες, που έχουν πρακτικό νου, απαντούσαν αφοπλιστικά ότι αυτός είναι καλός δήμαρχος".
