Στην Άλλη όψη της κυριακάτικης Σημερινής ο Ζαχαρίας Κουλίας μιλάει για τη ζωή του.
Η αγάπη για τη χαμένη πατρίδα, η αγάπη για τον Ελληνισμό, το επάγγελμα του δικηγόρου και οι αναμνήσεις ενός ανθρώπου που πάνω απ’ όλα θέλει να είναι «σωστός κύριος». «Καθένας θα πρέπει να σέβεται τον απέναντι, να γνωρίζει τα δικαιώματά του και να τα υπερασπίζεται. Έτσι ήταν γαλουχημένος ο Ελληνισμός», λέει. Σχετικά με το θέμα της θρησκείας, εκφράζει την άποψη ότι «αν αφαιρέσουμε το θρησκευτικό κομμάτι και μείνουμε στο ανθρωπιστικό, ο Χριστός ήταν ένας σπουδαίος κύριος».
Όπως λέει και ο ίδιος:
«Αν θέλετε να ξέρετε, δεν υπήρξα άριστος ως μαθητής, ήμουν περίπου μαθητής του 15. Φυσικά, πάντα τύχαινε να είμαι ο πρόεδρος της τάξης, όχι λόγω των επιδόσεών μου στα μαθήματα, αλλά επειδή ήμουν ο πιο… φασαριόζος. Είχα τα αφτιά μου ορθάνοιχτα, κυρίως όταν κάναμε Αρχαία και Νέα Ελληνικά. Πήρα πολλά διδάγματα από εκεί, μαθαίναμε πολλούς στίχους απ’ έξω τότε, και τους μαθαίναμε καλά.
Εκείνοι που έφτιαχναν το πρόγραμμα των μαθημάτων εκείνη την εποχή δεν είχαν μόνο στόχο να μάθεις πέντε πράγματα, αλλά να μορφωθείς. Ξέρετε πού μετρά η παιδεία; Κάθε κύριος και κάθε κυρία θα πρέπει να σέβεται τον απέναντι, να γνωρίζει τα δικαιώματά του και να τα υπερασπίζεται. Έτσι ήταν γαλουχημένος ο Ελληνισμός».
Για το πώς έγινε δικηγόρος αναφέρει:
«Δεν εκτιμώ και πολύ το επάγγελμα του δικηγόρου. Βρέθηκα σε αυτό, διότι άλλος το επέλεξε για εμένα. Πώς μπήκα στο επάγγελμα; Τότε στην Ελλάδα, οι Κύπριοι φοιτητές δεν περνούσαν εισαγωγικές εξετάσεις. Ο μεγαλύτερος αδερφός μου σπούδαζε ήδη ιατρική στην Αθήνα και όταν του έστειλα τα χαρτιά να με γράψει στη Γεωπονική Αθηνών, που βρίσκεται στο Βοτανικό, εκείνος έκρινε ότι το καταλληλότερο για εμένα θα ήταν να μπω στη Νομική, χωρίς να μου το πει. Όταν λοιπόν πήγα να εγγραφώ, με πήρε στα κτήρια της Νομικής στη Σόλωνος. Εγώ ξαφνιάστηκα, πού ήταν ο αγρός της Γεωπονικής με τα δέντρα; Μου λέει "εσύ κουμπάρε, για εδώ κάμνεις"».
Διαβάστε περισσότερα με την εφημερίδα Σημερινή που κυκλοφορεί.
