Την λένε Elena και αυτόν Nico. Είναι μαζί τα τελευταία 23 χρόνια. Για τους περισσότερους από εμάς, ένα καθημερινό ηλικιωμένο ζευγάρι της διπλανής πόρτας. Η διαφορά; Ο Nico δεν ξέρει τι μέρα είναι, τι μήνα έχουμε και ποια χρονιά διανύουμε.
Ο Nico πάσχει από άνοια και η Elena είναι δίπλα του για να του θυμίζει όλα αυτά που δεν θυμάται κι άλλα τόσα που δεν ξέρει.
Το SigmaLive βρέθηκε στην πόλη Μπρούζ του Βελγίου για το ετήσιο συνέδριο της EFID ενός πανευρωπαϊκού συνδέσμου για την άνοια και το Αλτσχάιμερ. Η Elena δεν δίστασε λεπτό όταν της ζητήσαμε να μας πει την ιστορία της, δίπλα από έναν άνθρωπο με άνοια ή αλλιώς Aλτσχάιμερ.
Κρατάει τον Nico συνεχώς δίπλα της. Τις περισσότερες ώρες αυτός είναι καθηλωμένος στο αναπηρικό γιατί δεν μπορεί να είναι όρθιος για πολύ ώρα. Του μιλάει ψυθιριστά στο αυτί γιατί δεν μπορεί τις δυνατές φωνές και τον αφήνει να πιει το κρασί του με άλλους συμμετέχοντες στο συνέδριο, ενόσω αυτή μας εξιστορεί την ζωή τους.
«Θα έρθουμε και στην Κύπρο», λέει αρχικά η Elena. «Όπως πήγαμε και στον Καναδά και στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία… ο Nico πέρασε πάρα πολύ ωραία…». Η Elena και ο Nico πάνε σε διάφορες χώρες και μιλούν για το πώς είναι να ζεις με άνοια.
Διαγνώστηκε με άνοια τον δεύτερο χρόνο που ήμασταν μαζί μας λέει η Elena. Έζησε μαζί του τις πρώτες αντιδράσεις. Ποτέ δεν είναι θετικό το πρώτο συναίσθημα της διάγνωσης. Είναι σαν κεραμίδα στο κεφάλι. Και τώρα τι; Ήταν οι πρώτες αντιδράσεις.
Μια ιστορία ζωής...
Η Elena μεταφέρει τις σκέψεις του Nico. «Δεν μπορώ τις δύσκολες ερωτήσεις. Με ρωτούσε ο γιατρός τι μέρα είναι. Νευρίαζα τόσο πολύ που ήξερε ότι δεν ήξερα και πάλι με ρωτούσε… ήταν μέρος της εξέτασης…»
Οι δυο τους έζησαν μαζί έναν δικαστικό αγώνα που είχε να αντιμετωπίσει ο Nico με τους μετόχους της εταιρείας του. Έχασε αρκετά λεφτά με το που διαγνώστηκε με άνοια, μας επισημαίνει η Elena.
Διαβάζοντας το χαρτί με τις σκέψεις του Nico, η Elena βουρκώνει. Ξέρετε, ο θάνατος είναι ένα πραγματικό γεγονός. Σημασία έχει το πώς θα φθάσεις εκεί… σημειώνει η Elena.
Περπατάμε μαζί σε μια παραδοσιακή περιοχή το Άλμπεργκ λίγο έξω από την Μπρούζ. Η Elena σπρώχνει το αναπηρικό και ο Nico μας διακόπτει δείχνοντάς μας ότι απέναντι έρχονται κάποιοι σύνεδροι τους οποίους πρέπει να χαιρετήσουμε.
Η Elena δεν χρειάζεται βοήθεια για να σπρώξει το αναπηρικό. «Αυτό κάνω κάθε μέρα, δεν με ενοχλεί καθόλου» και εν ριπή οφθαλμού εξαφανίζεται τρέχοντας, θέλοντας να αιφνιδιάσει τον Nico. Αυτός το απολαμβάνει που το αναπηρικό του πάει με αυξημένη ταχύτητα και γελάει σαν μικρό παιδί.
Κλείνοντας την κουβέντα μας, ρωτάμε την Elena να μας πει το μυστικό της... "Δύναμη...δεν θέλει κάτι περισσότερο..."
