Με επιτυχία και χαμόγελα ολοκληρώθηκε το ποδηλατικό ταξίδι της Μαρίνας Θεοδώρου από τη Λευκωσία, της οποίας στόχος ήταν να μαζέψει λεφτά για τα μικρά αγγελούδια που έχουν καρκίνο.

Η Μαρίνα, με μεγαλείο ψυχής ήταν αποφασισμένη να βοηθήσει τα καρκινοπαθή παιδάκια όσο περισσότερο μπορεί, προκειμένου να φανούν τα αθώα χαμόγελά τους. Το ποσό που μάζεψε στον κουμπαρά της, ανέρχεται στις 4000 ευρώ, και σε αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται το χρηματικό ποσό των μηνυμάτων.

Αν και η διαδρομή ήταν δύσκολη με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν, αυτό δε φόβισε την 27χρονη η οποία σκεφτόταν τον ιερό σκοπό της ποδηλασίας, κάτι που της έδινε δύναμη.

Με το τέλος της ποδηλατικής της πορείας με τίτλο «Ποδηλατώ για ένα εύρω, για ένα χαμόγελο», η Μαρίνα ήταν ιδιαίτερα συγκινημένη για την βοήθεια που έλαβε όχι μόνο από τους γονείς της, αλλά και από τη νοσηλευτική ομάδα που την ακολουθούσε.

Το αποκορύφωμα της συγκίνησης, έγινε με την άφιξή της στην Αγία Νάπα όπου κατασκήνωναν παιδιά του συνδέσμου «Ένα όνειρο μια Ευχή».

 

Όπως η ίδια ανέφερε χαρακτηριστικά: «Περίμενα πως και πως αυτή την στιγμή όπου θα αντίκριζα τα μουτράκια αυτών των παιδιών και θα λάμβανα το χαμόγελο τους… Όλη η σωματική κούραση που είχα ισοπεδωνόταν μπροστά στην εικόνα αυτή με τα παιδιά δίπλα μου να μου μοιράζουν χαμόγελα και τους γονείς τους να με ευχαριστούν».

Συγκίνηση προκαλεί το γεγονός οτι από το υστέρημα τους οι πολίτες συνέβαλαν στην προσπάθεια.

Το περιστατικό που θα μείνει αξέχαστο στη Μαρίνα, ήταν όταν μια κοπέλα την προσπέρασε με το αυτοκίνητο της και αφού σταμάτησε, έτρεχε με 10 ευρώ στο χέρι για να της τα δώσει.

Με την καρδιά στο χέρι, η 27χρονη ποδηλάτρια δέχτηκε δεκάδες τηλεφωνήματα από άγνωστο κόσμο, μόνο και μόνο για να την συγχαρούν.

 

Όπως η ίδια αναφέρει χαρακτηριστικά: «Γενικά ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι για μένα. Ήταν μια προσωπική πρόκληση γιατί τα 16 χρόνια που ασχολούμαι με την ποδηλασία δεν έτυχε να ξανακάνω τέτοια μεγάλη απόσταση και πόσο μάλλον για τέτοιο ευλογημένο σκοπό. Ξέρω ότι είχα την βοήθεια του Θεού μαζί μου καθώς επίσης την βοήθεια των γονιών μου Θεόδωρου και Αντρούλας και του εκπροσώπου του σωματείου μου κ. Αντρέα Κούτσιου που τους ευχαριστώ ιδιαίτερα».

Κατά τη διάρκεια της ποδηλατικής πορείας, υπήρχε έντονα στη σκέψη της Μαρίνας πως κάθε ανήφορο που συναντούσε το παρομοίαζε με την πραγματική ζωή και κάποια δυσκολία η οποία μετά συνοδεύεται από κατήφορο, δηλαδή την αισιοδοξία.