Σήμερα, περίπου 46 απροστάτευτα παιδιά τυγχάνουν της στήριξης του Λαϊονικού Ιδρύματος.

Τα παιδιά αποτελούν το παρόν και μέλλον της κοινωνίας κάθε τόπου. Κάποια ευνοούνται στη ζωή τους, κάποια αδικούνται, ενώ ορισμένα μένουν μόνα, απροστάτευτα, στο έλεος της μοίρας… Σήμερα, παιδιά μέχρι 18 χρονών, είτε γιατί στερήθηκαν τους γονείς τους ή λόγω ακατάλληλων οικογενειακών συνθηκών βρίσκονται, βάσει νομοθεσίας, υπό την ευθύνη, προστασία και φροντίδα του Τμήματος Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας.
Το εθελοντικό και μη κερδοσκοπικό Λαϊονικό Ίδρυμα για την Αποκατάσταση του Απροστάτευτου Παιδιού (ΛΙΑΑΠ), που ιδρύθηκε από τη Λέσχη Λάιονς Λευκωσίας το 1987, λειτουργεί με σκοπό να συμπληρώσει το κρατικό έργο, που ολοκληρώνεται με την ενηλικίωση των παιδιών. Το ΛΙΑΑΠ τούς συμπαραστέκεται με δεκάδες τρόπους μέχρι να αποκατασταθούν οικονομικά και επαγγελματικά.
Ο Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως και Διεθνής Σύμβουλος της Διεθνούς Οργάνωσης Λεσχών Λάιονς Γεώργιος (Κόκος) Νικολαΐδης, που υπηρετεί ανιδιοτελώς τη λέσχη από το 1963, αναφέρει στην εφημερίδα μας ότι το Ίδρυμα έχει βοηθήσει μέχρι σήμερα πέραν των 500 παιδιών, από νήπια μέχρι 25 ετών. «Αυτήν τη στιγμή βοηθούμε περίπου 46 παιδιά και είμαστε ανοικτοί για οποιεσδήποτε άλλες περιπτώσεις χειρίζεται το Γραφείο Ευημερίας», σημειώνει, για να προσθέσει: «Πολλά από τα παιδιά που βοηθήσαμε, διαπρέπουν αυτήν τη στιγμή.
Είμαστε σε συνεχή επαφή μαζί τους και αναπτύξαμε μια φιλική σχέση. Όλα αυτά τα χρόνια στον εθελοντισμό έχω αντιληφθεί ότι αυτό που μετρά στο τέλος της ημέρας είναι η θετική σκέψη και οι ανθρώπινες σχέσεις…».

Το εγκατέλειψε στο κατώφλι σπιτιού

Ο κ. Νικολαΐδης διηγείται στη «Σ» τη συγκλονιστική ιστορία ενός απροστάτευτου αγοριού που εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα του στο κατώφλι ενός σπιτιού, και σήμερα διαπρέπει ως διευθυντής μεγάλης υπεράκτιας εταιρείας. Τη φύλαξη του παιδιού ανέλαβε ο ίδιος, μετά από εισήγηση του ιδρύματος.
«Πριν από περίπου 15 χρόνια, λάβαμε ειδοποίηση από το Γραφείο Ευημερίας ότι ένα αγόρι, 14 ετών, από τη Λεμεσό χρειάζεται οικονομική βοήθεια με σκοπό να παρακαθίσει σε αγγλικές εξετάσεις.
Όπως μάθαμε, όταν ήταν βρέφος, βρέθηκε εγκαταλειμμένο στο κατώφλι σπιτιού κάποιου πλουσίου. Η Αστυνομία πολύ σύντομα ανακάλυψε τη μητέρα του, η οποία ήταν ελευθερίων ηθών και δεν ήθελε να το μεγαλώσει. Ως αποτέλεσμα το παιδί τέθηκε υπό την προστασία του Γραφείου Ευημερίας. Μεγαλώνοντας, αποδείχτηκε εξαίρετος μαθητής με αποτέλεσμα να αποφοιτήσει το Λύκειο με άριστα. Τότε το Γραφείο επικοινώνησε για δεύτερη φορά μαζί μας και μας ρώτησε αν μπορούμε να τον βοηθήσουμε να σπουδάσει στην Αμερική. Το Ίδρυμα αποφάσισε να τον βοηθήσει…
Τον ρωτήσαμε πόσα χρήματα χρειάζεται για τη φοίτησή του, αλλά η απάντησή του ήταν κεραυνός εν αιθρία. ‘Τα δίδακτρα είναι 36 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, αλλά εγώ δεν χρειάζομαι χρήματα. Το μόνο που χρειάζομαι από εσάς είναι να μπείτε εγγυητές για να πάρω ένα δάνειο’. Η απάντηση του νεαρού μάς εξέπληξε. Παρά την επιμονή μας δεν δεχόταν με τίποτα τα χρήματα και τελικά έφυγε για την Αμερική. Αναγκαστικά να μπούμε εγγυητές, ενώ κατ’ εντολήν του ιδρύματος ανέλαβα την κηδεμονία του, με σκοπό να ενημερώνομαι για την πορεία του. Όπως έμαθα, φοιτούσε και εργαζόταν, ταυτόχρονα, για έντεκα ολόκληρα χρόνια, χωρίς να επισκεφθεί καθόλου την Κύπρο», διηγείται ο κ. Νικολαΐδης.
Τελικά, μια μέρα ο νεαρός εμφανίστηκε ξαφνικά στο γραφείο του στη Λευκωσία.
«Είχα εκπλαγεί μόλις τον αντίκρισα. Με χαιρέτησε, έριξε δύο διπλώματα πάνω στο γραφείο μου και είπε: ‘Τέλειωσα και ήρθα πίσω’. Το ένα από τα διπλώματα ήταν στο ‘International Marketing’ και το άλλο στο ‘International Finance’. Τον ρώτησα πώς είναι δυνατόν να αποκτάς τέτοια διπλώματα και να επιλέγεις την Κύπρο για να εργαστείς. Αυτός μου απάντησε:
‘Ένιωθα υποχρέωση προς εσάς που με βοηθήσατε. Απέρριψα δεκάδες προτάσεις από την Αμερική και διευθέτησα συνεντεύξεις εδώ στην Κύπρο για δουλειά’».

«Ήθελα κάποιον να νοιάζεται για μένα...»

Ο ΚΟΚΟΣ Νικολαΐδης ρώτησε στη συνέχεια τον νεαρό τον λόγο που δεν είχε δεχθεί να του πληρώσει το ίδρυμα τα δίδακτρα.
«Ήταν μια ερώτηση που με προβλημάτιζε για πολλά χρόνια και η απάντηση που πήρα ήταν συγκλονιστική: ‘Μπορεί να έκανα λάθος που δεν δέχθηκα τα χρήματα. Δεν ξέρω… Υπολόγισα, όμως, ότι αν μου δίνατε τα λεφτά και έφευγα, τότε θα νομίζατε ότι είχατε ξεχρεώσει και θα με ξεχνούσατε. Δεν είχα γνωρίσει γονείς και ήθελα κάποιον που να ενδιαφέρεται για μένα. Να έχω κάπου να ακουμπήσω σε ώρα ανάγκης’.
Είχα δακρύσει από αυτά που άκουσα… Φεύγοντας, μάλιστα, μου είπε ότι θα περάσει από την τράπεζα για να αποπληρώσει τις τελευταίες 180 λίρες που χρωστούσε για το δάνειο. Το αγόρι αυτό είχε καταφέρει να ξοφλήσει όλο αυτό το χρέος. Μετά από λίγα χρόνια τον παντρέψαμε και σήμερα είναι 40 ετών και διευθύνει μιαν από τις μεγαλύτερες υπεράκτιες εταιρείες της Κύπρου. Μπράβο του!».