Οικονόμος Κωνσταντίνος Κούκος (1925-2014)

Σ’ αυτούς τους ανεμοδαρμένους καιρούς, που ο λίβας του κακού απειλεί να ερημώσει τα πάντα, έχουμε ανάγκη από στηρίγματα. Δόξα τω Θεώ, παρά τις τόσες αρνητικές εικόνες που δηλητηριάζουν τον λαό μας, εξακολουθούν να υπάρχουν φάροι σωστικοί. Μια τέτοια μορφή φωτεινή υπήρξε ο αείμνηστος π. Κωνσταντίνος Κούκος, τον οποίο η Εκκλησία προέπεμψε στην αιωνιότητα πριν από σαράντα ημέρες. Tα μηνύματα που μας άφησε μεγάλα: η Εκκλησία δεν είναι χώρος υλικού θησαυρισμού, αλλά θυσίας. Ένας παπάς που έχει μέσα του τη φωτιά της Πεντηκοστής είναι πολύ δυνατός.

Ο πολυσέβαστος λευίτης γεννιέται το 1925 στους Αγίους Τριμιθιάς, σε μια οικογένεια με ιερατική παράδοση. Εντάσσεται στην ΟΧΕΝ Λευκωσίας και συνδέεται με ανθρώπους πνευματικούς, όπως ο Χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος Γεννάδιος, ο Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου κ.ά.

Εγγράφεται το 1954 στην Ιερατική Σχολή «Απόστολος Βαρνάβας». Παράλληλα, εργάζεται με ζήλο ως κατηχητής σε διάφορες ενορίες της Λευκωσίας. Το 1955 νυμφεύεται την Ευαγγελία Στυλιανού Σαλαφόρη, δασκάλα από την Κυθρέα και δραστήριο μέλος της χριστιανικής κίνησης. Την ίδια χρονιά χειροτονείται διάκονος και τοποθετείται στην ενορία Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου.

Πολυσχιδής η προσφορά του π. Κωνσταντίνου. Με πολλή συντομία σημειώνουμε τα ακόλουθα: Ιδρύει στην ενορία του Κατηχητικά για όλες τις ηλικίες και Κύκλους μελέτης Αγίας Γραφής. Οργανώνει φιλανθρωπικές αγορές και βοηθά εμπερίστατους συνανθρώπους μας. Λειτουργεί δανειστική Βιβλιοθήκη για πνευματική καλλιέργεια των πιστών.

Το ξεκίνημα του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ τον βρίσκει ήδη μυημένο. Δραστηριοποιείται με διάκριση, αλλά και πνεύμα αυτοθυσίας. Ορκίζει μέλη της Οργάνωσης, μεταφέρει καταζητούμενους, δακτυλογραφεί φυλλάδια και διαταγές του Αρχηγού και της ΑΝΕ.

Το 1960 ανεγείρει το μεγαλοπρεπές για την εποχή Οίκημα των Κατηχητικών. Ο π. Κωνσταντίνος δέχεται τους πάντες, έχοντας πάντα ένα λόγο οικοδομής στα χείλη του. Επισκέπτεται σπίτια, εργοστάσια, σχολεία για αγιασμούς και ομιλίες. Ποτέ δεν δέχεται «τυχερά», αλλά μόνο εισφορές για τα έργα της αγάπης.

Ιδρύει το 1960 την «Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα» Στροβόλου με πλούσια πνευματική και φιλανθρωπική δράση. Το γυναικείο τμήμα θα μετονομαστεί το 1981 σε Χριστιανικό Σύνδεσμο Γυναικών «Ελεούσα».
Οργανώνει Κατασκήνωση Κατηχητικών, που φιλοξενείται από το 1971-1974 στον Αγρό και την Κυπερούντα. Ακόμα εργάζεται ως καθηγητής στα ιδιωτικά σχολεία Παλλαρή και Γρηγορίου (Grammar School). Η αγάπη, η μεταδοτικότητα και οι πρωτότυπες διδακτικές προσεγγίσεις του μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη των μαθητών του.

Το 1965 ο π. Κωνσταντίνος χειροτονείται πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’. Οι ευθύνες του τώρα πολλαπλασιάζονται: συγγράφει κυριακάτικα κηρύγματα και αγιογραφικά βοηθήματα. Λειτουργεί, κηρύττει και εξομολογεί σε στρατόπεδα όλης της Κύπρου. Επισκέπτεται διάφορα χωριά κι ενημερώνει τους πιστούς για τις διάφορες αιρέσεις.

Με δική του πρωτοβουλία ιδρύεται το 1972 η Στέγη Υπερηλίκων «Αγία Μαρίνα» Στροβόλου. Ο π. Κωνσταντίνος διακονεί τους γέροντές του κάθε εβδομάδα, με Θ. Λειτουργίες, εξομολογήσεις, κηρύγματα. Για είκοσι ολόκληρα χρόνια υπηρετεί ως Γραμματέας του ΣΚΕ Στροβόλου.

Ο αείμνηστος ποιμένας βιώνει από κοντά το δράμα του λαού μας το 1974. Επισκέπτεται τακτικά το Νοσοκομείο για ν’ αναγνωρίσει νέους του Στροβόλου που έπεσαν ηρωικά, τους θάβει και μοιράζεται με τους συγγενείς τον αβάστακτο πόνο τους. Ανοίγει το Οίκημα των Κατηχητικών για να συγκεντρωθεί ιματισμός και τρόφιμα για τους πρόσφυγες, ενώ πνευματικά του παιδιά και ενορίτες επισκέπτονται καταυλισμούς στον Στρόβολο ενισχύοντας τους ξεριζωμένους αδελφούς μας.

Πρωτοστατεί στην ανέγερση των ιερών ναών του Αγίου Βασιλείου και της Αγίας Σοφίας Στροβόλου.
Για πολλά χρόνια επισκέπτεται κάθε εβδομάδα τις Κεντρικές Φυλακές, εξομολογεί τους φυλακισμένους και τους λειτουργεί. Επίσης αναλαμβάνει το δύσκολο έργο της κατήχησης και βάπτισης αλλοθρήσκων και αλλόδοξων.

Ο π. Κωνσταντίνος πιστεύει στη δύναμη του γραπτού λόγου. Εκδίδει για περισσότερο από τριάντα χρόνια το περιοδικό «Κυριακάτικα Μηνύματα» (1972-2004), που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Ένα δεύτερο έντυπο είναι το μηνιαίο «Ενοριακό Δελτίο Οικοδομής και Ενημέρωσης» της Χρυσελεούσας (1993- 2012). Το 1968 κυκλοφορεί το βιβλίο «Λύκοι Άρπαγες», με το οποίο ανασκευάζει τις πλάνες των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», ενώ το έργο του «Ο Ορθόδοξος περιοδικός Τύπος της Κύπρου από την εμφάνισή του μέχρι το 1974» είναι μοναδικό στο είδος του.

Το 1992 τιμάται από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομος Α’ και το 2011 από τον Μητροπολίτη Ταμασσού Ησαΐα. Το 2012 η Ιερά Σύνοδος τού απονέμει το παράσημο του Αποστόλου Παύλου, ενώ το 2013 τον τιμά η Εκκλησιαστική Επιτροπή Χρυσελεούσης. Ιδιαίτερη εκτίμηση προς τον π. Κωνσταντίνο τρέφει και η ενορία του Αποστόλου Μάρκου στη Λευκωσία, καθότι ο αείμνηστος ήταν εκείνος που εισηγήθηκε το όνομα του Κύπριου Ευαγγελιστή για τον ναό αυτό.

Πιο μεγάλη, όμως, αναγνώριση βρήκε ο πολύκλαυστος πατέρας από τα εκατοντάδες πνευματικά του παιδιά. Αυτά βρήκαν ανάπαυση κάτω από το πετραχήλι του και κρατούν ακριβά φυλακτά την αφειδώλευτη και θυσιαστική αγάπη του, τη βαθιά του ταπείνωση, τη μεγάλη του διάκριση. Ένα απ’ αυτά, έλεγε: «Αν υπάρχει στη Γη αυτό που λέμε αγιότητα, ο π. Κωνσταντίνος ήταν πολύ κοντά της».