Τις προσφυγές οκτώ δημόσιων υπαλλήλων εναντίον της νομοθεσίας για την έκτακτη εισφορά του 2011, απέρριψε σήμερα η Ολομελεια του Ανώτατου κατά πλειοψηφία.
Στην απόφασή, η πλειοψηφία της Ολομέλειας έκρινε ότι οι αιτητές, οι οποίοι είχαν και το σχετικό βάρος απόδειξης, «απέτυχαν να μας πείσουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι οι πρόνοιες του Νόμου 112(Ι)/2011 είναι αντισυνταγματικές».
Την απόφαση της πλειοψηφίας, με την οποία συμφωνούν οι Δικαστές Δημήτρης Χατζηχαμπής, Κώστας Παμπαλής, Ανδρέας Πασχαλίδης, Περσεφόνη Παναγή, Δέσπω Μιχαηλίδου, Μιχάλης Χριστοδούλου και Κατερίνα Σταματίου, έδωσε ο Δικαστής Γεώργιος Ερωτοκρίτου.
Ξεχωριστή απόφαση με την οποία καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα, αλλά με διαφορετικό σκεπτικό, ετοίμασε ο Δικαστής Μύρων Νικολάτος.
Την απόφαση της μειοψηφίας, με την οποία συμφωνούν οι Δικαστές Λεωνίδας Παρπαρίνος και Αντώνης Λιάτσος, έδωσε ο Δικαστής Στέλιος Ναθαναήλ.
Οι αιτητές προσέφυγαν εναντίον της νομοθεσίας επικαλούμενοι και αναπτύσσοντας επιχειρήματα ότι αποτελεί παραβίαση της αρχής της ισότητας και του άρθρου 28 του Συντάγματος, παραβίαση του δικαιώματος περιουσίας που προστατεύεται από το άρθρο 23 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης του πολίτη.
Ανέπτυξαν επίσης επιχειρήματα για έλλειψη συνδρομής και τεκμηρίωσης του δημόσιου συμφέροντος, παραβίαση του δικαιώματος του συμβάλλεσθαι ελευθέρως που προστατεύεται από το άρθρο 26 του Συντάγματος και έλλειψη δέουσας έρευνας.
Όσον αφορά στο επιχείρημα παραβίασης της αρχής ισότητας, η απόφαση της Ολομέλειας αναφέρει ότι «δεν έχουμε πεισθεί στο βαθμό που απαιτείται, ότι η επιβολή έκτακτης εισφοράς στους μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο τομέα παραβιάζει την αρχή της ισότητας».
Η πλειοψηφία της Ολομέλειας έκρινε επίσης ότι «η σχετικά μικρή μείωση του μισθού δεν επηρεάζει καθόλου τον πυρήνα του δικαιώματος σε μισθό, το οποίο παραμένει άθικτο και καθόλου δεν αδρανοποιείται ώστε να συνιστά στέρηση εκτός των επιτρεπτών πλαισίων του Άρθρου 23 του Συντάγματος». Επίσης οι δικαστές δεν διαπιστώνουν ότι η αποκοπή της έκτακτης εισφοράς της τάξης του 1,5% - 3,5% μπορεί να θεωρηθεί ουσιώδης μείωση του μισθού ώστε να συνιστά στέρηση του δικαιώματος σε μισθό.
Στο ίδιο αποτέλεσμα απόρριψης των προσφυγών των αιτητών κατέληξε και ο Δικαστής Νικολάτος ακολουθώντας ωστόσο διαφορετικό σκεπτικό. Στην απόφασή του ο Δικαστής αναφέρει ότι το δεν έχει εντοπίσει απόφαση στην οποία οι τρέχοντες ή ακόμη οι μελλοντικοί μισθοί ενός δημοσίου υπαλλήλου να κρίθηκαν ως περιουσιακό ή ιδιοκτησιακό δικαίωμά του, το οποίο να προστατεύεται από το άρθρο 23 του Συντάγματος» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο νόμος δεν καταστρατηγεί το άρθρο 23.
Ο Δικαστής Νικολάτος καταλήγει επίσης στην εκτίμηση ότι «η ισότητα που κατοχυρώνεται με το άρθρο 28, όπως είναι θεμελιωμένο, δεν είναι αριθμητική ισότητα, αλλά είναι η Αριστοτελική ισότητα, η οποία απαγορεύει αυθαίρετες διαφοροποιήσεις μεταξύ ομοίων και αυθαίρετη εξομοίωση των ανομοίων». Όσον αφορά το θέμα της μη επαρκούς αιτιολόγησης στο προοίμιο του νόμου, θεωρεί ότι «αυτό το στοιχείο δεν θα πρέπει να είναι καθοριστικό αναφορικά με τη συνταγματικότητα του νόμου, στην παρούσα υπόθεση».
