Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση εργοδοτών κατά απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, επικυρώνοντας ότι φέρουν την αποκλειστική ευθύνη για εργατικό ατύχημα που σημειώθηκε το 2009 και είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό υπαλλήλου τους κατά τη μεταφορά εμπορευμάτων σε αποθηκευτικό χώρο.

Η υπόθεση αφορούσε εργαζόμενο, ο οποίος απασχολείτο ως οδηγός-διανομέας, φορτωτής και εκφορτωτής σε επιχείρηση εμπορίας εξαρτημάτων στην Πάφο. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2009, έπειτα από οδηγίες των εργοδοτών του, συμμετείχε στη μεταφορά σφραγισμένων κιβωτίων από το ισόγειο στο υπόγειο της επιχείρησης. Κατά την κάθοδό του από εσωτερική μεταλλική σκάλα, κρατώντας ένα κιβώτιο και με τα δύο χέρια, έχασε την ισορροπία του για άγνωστη αιτία, έπεσε στα σκαλοπάτια και τραυματίστηκε.

Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε επιδικάσει στον εργαζόμενο €7.312,84 ως ειδικές αποζημιώσεις και €15.000 ως γενικές αποζημιώσεις, κρίνοντας ότι οι εργοδότες ευθύνονταν αποκλειστικά για το ατύχημα. Οι εργοδότες προσέβαλαν την απόφαση με εννέα λόγους έφεσης, υποστηρίζοντας ότι είτε ο εργαζόμενος έφερε την αποκλειστική ευθύνη είτε έπρεπε να του καταλογιστεί συντρέχουσα αμέλεια σε ποσοστό 50%. Δεν αμφισβήτησαν, ωστόσο, το ύψος των αποζημιώσεων.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου ήταν ορθή τόσο ως προς τα πραγματικά περιστατικά όσο και ως προς την εφαρμογή του δικαίου. Τόνισε ότι η υποχρέωση του εργοδότη δεν περιορίζεται στην παροχή γενικών οδηγιών, αλλά περιλαμβάνει τη δημιουργία ασφαλούς συστήματος εργασίας, την οργάνωση της εργασίας, την επίβλεψη και τη λήψη όλων των εύλογων μέτρων για την αποτροπή προβλέψιμων κινδύνων.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, ο κίνδυνος πτώσης κατά τη συνεχή μεταφορά κιβωτίων μέσω εσωτερικής σκάλας, ενώ ο εργαζόμενος είχε και τα δύο χέρια απασχολημένα, ήταν απολύτως προβλέψιμος. Η ακριβής αιτία της απώλειας ισορροπίας κρίθηκε άνευ σημασίας, αφού εκείνο που όφειλαν να έχουν διασφαλίσει οι εργοδότες ήταν η ύπαρξη κατάλληλων μέτρων προστασίας απέναντι σε έναν εμφανή και προβλέψιμο κίνδυνο.

Το Ανώτατο επισήμανε ότι θα μπορούσαν να είχαν ληφθεί οργανωτικά και τεχνικά μέτρα, όπως η χρήση ανελκυστήρα ή άλλου μηχανικού μέσου μεταφοράς, η διαφορετική οργάνωση της μεταφοράς των κιβωτίων ή η συνοδεία δεύτερου εργαζομένου, ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος ατυχήματος. Παράλληλα, συμφώνησε με την κρίση ότι οι εργοδότες παρέβησαν τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από τη νομοθεσία για την ασφάλεια και υγεία στην εργασία και τους κανονισμούς για τη χειρονακτική διακίνηση φορτίων.

Απορρίφθηκε επίσης ο ισχυρισμός περί συντρέχουσας αμέλειας του εργαζομένου. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο υπάλληλος εκτελούσε τις οδηγίες του προϊσταμένου του, δεν υπήρχε μαρτυρία ότι ενήργησε απρόσεκτα ή αδιαφόρησε για την ασφάλειά του και δεν μπορούσε, κρατώντας το κιβώτιο και με τα δύο χέρια, να χρησιμοποιήσει την κουπαστή όταν έχασε την ισορροπία του. Επιπλέον, υπογράμμισε ότι ο εργαζόμενος δεν μπορούσε αυθαίρετα να αλλάξει τον τρόπο εκτέλεσης της εργασίας που του είχε ανατεθεί.

Καταλήγοντας, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε σφάλμα που να δικαιολογεί παρέμβαση στην πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε την έφεση στο σύνολό της, επιδικάζοντας έξοδα ύψους €2.000 πλέον ΦΠΑ, όπου αυτός επιβάλλεται, σε βάρος των εργοδοτών.

Διαβάστε επίσης: Τραγωδία Ζακάκι: Δίνει κατάθεση η 46χρονη επιζήσασα