«Εμείς τα πέντε παιδιά του και τα πέντε εγγόνια του, μαζί με τη μητέρα μας, θα είμαστε δίπλα στον πατέρα μας, ό,τι και να γίνει και του το είπα σήμερα που τον επισκέφθηκα στον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης όπου κρατείται», ανέφερε το μεσημέρι στο Sigmalive η μια από τις τέσσερις κόρες του 56χρονου οδηγού λεωφορείου Λεόντιου Χρίστου από τον Στρόβολο, εναντίον του οποίου εκδόθηκε χθες από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, διάταγμα 3ημερης κράτησης, «για διερευνώμενες υποθέσεις διατάραξης λειτουργίας του αεροδρομίου Λάρνακας και ενοχλητικά τηλεφωνήματα».
Το διάταγμα για τον Χρίστου, που όπως είναι γνωστό, αρνείται ανάμιξή του στην υπόθεση, λήγει μεθαύριο Σάββατο, οπότε αναμένεται να κατηγορηθεί γραπτώς και να αφεθεί ελεύθερος, αν η δικαστής Νάταλι Ταλαρίδου, δεν εγκρίνει πιθανό αίτημα της Αστυνομίας για ανανέωση της κράτησής του.

Τα εξώδικα και η μετανάστευση

Υπενθυμίζουμε ότι ο Χρίστου, σε συνέντευξή του στο Sigmalive στις 5 Μαϊου 2014, κατάγγελλε το κράτος και την πολιτεία εκ μέρους ολόκληρης της πολυμελούς οικογένειάς του, για άδικη «καταδίωξή» του, που προκάλεσε όπως μας είπε, τη δεινή οικονομική του κατάσταση. Μας είχε πληροφορήσει ότι εκκρεμούν εναντίον του 87 εξώδικα από το Δημαρχείο Λάρνακας για παράνομη στάθμευση του τουριστικού λεωφορείου του, παρόλο που το Υπουργείο Συγκοινωνιών, του έδωσε άδεια στάθμευσης στην περιοχή Φοινικούδων.
Μας είχε αναφέρει μεταξύ άλλων, ότι λόγω των οικονομικών δυσχερειών, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στον γάμο του 27χρονου μοναχογιού του, που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει πρόσφατα στην Αυστραλία, ούτε στη γέννηση του εγγονιού του στη μακρινή χώρα. Μας είπε χαρακτηριστικά, ότι «δεν είναι απλώς καταδιωγμένος και βασανισμένος, είναι λιωμένος από το κράτος μας, που για πολλά τώρα χρόνια, δεν αφήνει τον ίδιο και την οικογένειά του να εργαστεί και να ζήσει με αξιοπρέπεια».

«Τον “ταπέλλωσαν” και του έκλεισαν πόρτες»

Τα πιο πάνω διαβεβαίωσε και η κόρη του που μας περίγραψε τα δύσκολα παιδικά χρόνια, τόσο του πατέρα και της μητέρας της, όσο και των πέντε παιδιών τους. «Αυτό που θυμόμαστε από μικρά παιδιά», μας είπε, «είναι τον πατέρα μας και τη μάνα μας να πολεμούν να φέρουν ένα πιάτο φαγητό για μας στο σπίτι. Η μάνα μου, του συμπαραστεκόταν πάντα και συνεχίζει να το κάνει, μέχρι αυτή τη δύσκολη ώρα. Μέχρι σήμερα, οι πόρτες είναι κλειστές για τον πατέρα μου, τον οποίο “ταπέλλωσαν”, όπως και την οικογένειά μας και δεν αναγνωρίζουν, όσα καλά και να κάνει. Αλλά, τι κακό έκανε αυτός ο άνθρωπος; Το ότι ανάγιωσε πέντε παιδιά που δεν έμπλεξαν με ναρκωτικά και δεν είναι κλέφτες και έχουν αξιοπρέπεια και απλώς θέλουν να κερδίζουν με τη δουλειά τους, τη ζωή τους; Με το παραμικρό που θα κάνει, βρίσκεται εκτεθειμένος και ο ίδιος και η οικογένειά μας. Απηύδησε, γιατί έχει παιδιά και εγγόνια και δεν μπορεί να τα βοηθήσει, με όλα αυτά τα εμπόδια που του βάζει μπροστά του το κράτος. Αλλά, αντί η Πολιτεία να τον διευκολύνει ως πολύτεκνο πατέρα, τον “χαστουκίζει” και του κλείνει όλες τις πόρτες που κτυπά. Δεν ήρθε κανείς να μας ρωτήσει τόσα χρόνια για τις στερήσεις που περάσαμε, αλλά είμαστε ως παιδιά του, τυχεροί, γιατί ήταν πάντα ένας στοργικός πατέρας που ποτέ δεν χρησιμοποίησε βία, σωματική ή ψυχολογική εναντίον μας, που μας έδειχνε πάντα την αγάπη του και πολεμούσε να μας μεγαλώσει».