Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυπριακής οικονομίας, μεσοπρόθεσμα, είναι ότι έχει «κολλήσει» στα γρανάζια της πολιτικής γραφειοκρατίας, των θεσμών και νομοθεσιών, που δεν υποβοηθούν στην ανάκαμψη, επεσήμανε σε αποκλειστική του συνέντευξη στο Sigmalive, o Νομπελίστας οικονομολόγος και Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Οικονομίας, Χριστόφορος Πισσαρίδης. Το άμεσο μεγάλο πρόβλημα είναι τα μη εξυπηρετούμενα, σημείωσε, ωστόσο, βρισκόμαστε, όπως είπε, "στο σωστό δρόμο και πάμε προς το στόχο", σε σχέση με τις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Yποστήριξε παράλληλα τη θέση ότι η ευθύνη του κράτους (της προηγούμενης διακυβέρνησης) εντοπίζεται στο γεγονός ότι ξόδεψε τα χρήματα σε κοινωνικές παροχές και δεν είχε αρκετά χρήματα για να καλύψει στη συνέχεια το κενό που δημιουργήθηκε από τα λάθη του τραπεζικού τομέα. «Ο λόγος που αναφέρομαι σε ευθύνη του κράτους είναι διότι υπήρχαν αρκετά χρήματα το 2008», είπε. «Ήταν ζήτημα ημερών να πτωχεύσει η χώρα, αν δεν πηγαίναμε να ζητιανέψουμε τον Μάρτιο του 2013», τόνισε χαρακτηριστικά.

Εξέφρασε δε την άποψη ότι η Κύπρος μάλλον δεν θα χρειαστεί δεύτερο και τρίτο μνημόνιο, όπως η Ελλάδα.

«Ανήθικες» χαρακτήρισε τις πρακτικές των κυπριακών τραπεζών, ερωτηθείς αν υπάρχει κάποιος κώδικας δεοντολογίας στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Επιπλέον, αναφέρθηκε σε έλλειψη εποπτείας του τραπεζικού τομέα και κακοδιαχείριση.

Σημείωσε ότι όλοι συμμετείχαμε λίγο –πολύ στο πάρτι που οδήγησε στην κατάρρευση της οικονομίας και πρόσθεσε ότι αυτό το πάρτι το έτρεφαν οι τράπεζες, οι οποίες έδιδαν δάνεια χωρίς επαρκείς εξασφαλίσεις. Η τιμωρία, συνέχισε, «κοινωνικοποιείται και ουσιαστικά εξαρτάται από την κοινωνία το πώς θα τιμωρήσει τους ενόχους αλλά αυτό είναι πολιτικό και δικαστικό θέμα».

Έκανε λόγο για «αρρώστια», του καπιταλισμού, αναφερόμενος στην ανισότητα «και δεν υπάρχει», όπως είπε, «θεραπεία, προς το παρόν, για αυτή την ανισότητα». Συμπλήρωσε ότι «μπορούμε να πούμε ότι είναι ο καρκίνος του καπιταλισμού. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η παραχώρηση κοινωνικών παροχών. Όλοι μοιραζόμαστε την κρίση μέσω των φόρων, για να βοηθηθούν οι άνεργοι».

Σε σχέση με την ανεργία στην Κύπρο, ο κ. Πισσαρίδης εκτιμά ότι τα σημερινά ποσοστά ανεργίας της τάξεως του 20%, είναι φοβερά υψηλά.

Τάχθηκε παράλληλα υπέρ της υιοθέτησης Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, εφιστώντας όμως την προσοχή διότι, όπως είπε, το ελάχιστο εισόδημα πρέπει οπωσδήποτε να είναι πιο ψηλό από το εισόδημα που δίνεται ως κοινωνική παροχή ώστε να υπάρχει κίνητρο για τον πολίτη να εργαστεί.

"Debt forgive" ή τρίτο πακέτο βοήθειας στην Ελλάδα

Σε μια στιγμή που εντείνεται η συζήτηση για απομείωση του ελληνικού χρέους και αποφάσεις αναμένονται επί του θέματος το ερχόμενο φθινόπωρο, ο κ. Πισσαρίδης τάχθηκε υπέρ ενός νέου εθνικού κουρέματος της Ελλάδας, τονίζοντας ότι πρέπει να δοθεί Debt forgive, δηλαδή να της συγχωρέσουν τα χρέη της. Αν δεν γίνει αυτό, η Ελλάδα θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο στήριξης, είπε.

Κληθείς να σχολιάσει τις επικρίσεις ότι η Ελλάδα ζει με γερμανικά χρήματα, ο κ. Πισσαρίδης κάλεσε τη Γερμανία να μην ξεχνά ότι. η ίδια, το 1950 διατηρήθηκε στη ζωή χάρη αμερικανικών χρημάτων.

Ερωτηθείς αν η Ευρωζώνη πρέπει να αρχίσει να «κόβει» χρήμα, απάντησε ότι  «αυτό το πιστεύω. Πρέπει να φοβάται τον αποπληθωρισμό η Ευρωζώνη και όχι τον πληθωρισμό. Αυτός είναι ο φόβος μου για την Ευρώπη στην παρούσα φάση».

Διαβάστε πιο κάτω αυτούσιο το μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξης- (όλη τη συνέντευξη στο βίντεο)

Καταρχήν, σε πιο ακριβώς σημείο βρισκόμαστε σήμερα, ένα χρόνο μετά τα δραματικά γεγονότα που μας οδήγησαν εδώ, δεδομένης της παρουσίας της τρόικας στο νησί, των θετικών αξιολογήσεων και αναβαθμίσεων από ξένους οίκους;

Βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο με βάση τη συμφωνία που είχαμε κάνει πριν ένα χρόνο. Το κακό βέβαια ήταν το κούρεμα καταθέσεων το οποίο δεν θα επαναληφθεί. Έχει περάσει το κακό και ξεκινήσαμε μια πορεία διάρθρωσης της κυπριακής οικονομίας, κυρίως μια εξυγίανση του τραπεζικού τομέα και σιγά-σιγά πάμε προς το στόχο. Έχουν γίνει πολλά στον τραπεζικό τομέα κυρίως και στις κατασκευές όμως χρειάζεται να γίνουν πολλά ακόμα και για αυτό δεν μπορούμε ακόμα να βγούμε από το μνημόνιο και να πάμε στις αγορές για την κάλυψη των αναγκών του τόπου, κυρίως για τις ανάγκες του δημοσίου.

Δεν νομίζω να χρειαστούμε 2ο και τρίτο μνημόνιο, όπως η Ελλάδα.

Η Κύπρος βρίσκεται  σε ένα σημείο όπου δανείζεται για να ξοφλήσει δανεικά. Θα τα καταφέρει να αποπληρώσει τα δανεικά για τα οποία δανείζετε  για να αποπληρώσει και στη συνέχεια πώς θα αποπληρώσει τα τελευταία δανεικά; Πώς  θα γίνει αυτό; Με νέα δανεικά; Σας ερωτώ ουσιαστικά να μας εξηγήσετε το πλάνο που παρουσιάζει πρακτικά και εξελικτικά τη διαδικασία εξυγίανσης  και εξόδου από την κρίση.

Η Κύπρος, όπως, όλες οι χώρες του κόσμους με πολύ λίγες εξαιρέσεις, θα έχει πάντα χρέος. Το χρέος πρέπει να είναι γύρω στο 60% του ΑΕΠ. Στην Κύρπο το χρέος τώρα είναι κάπου στο 110%, μπορεί να ανέβει ακόμη λίγο. Δεν νομίζω να τα καταφέρουμε να πέσουμε στο 60% και πιστεύω πως δεν χρειάζεται καν να αφήσουμε το χρέος να πέσει στο 60% διότι η οικονομία αναπτύσσεται. Αυτό που είπατε θα γίνεται. Θα δανειζόμαστε για να αποπληρώνουμε το προηγούμενο χρέος που ωριμάζει. Θα κάνουμε νέο δανεισμό. Αυτό που θα αλλάξει με τις μεταρρυθμίσεις και με το πρόγραμμα που ακολουθούμε τώρα είναι ότι θα μπορούμε να βγαίνουμε σαν μια ανεξάρτητη μονάδα στις διεθνείς αγορές και να δανειζόμαστε με λογικά επιτόκια για να αποπληρώνουμε τα προηγούμενα. Τώρα δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό και για αυτό δανειζόμαστε από την τρόικα η οποία μας δανείζει με πολύ ευνοϊκούς όρους, με πολύ πιο χαμηλό επιτόκιο, αλλά έχει απαιτήσεις.
    
Η επιτυχία του προγράμματος στήριξης με στόχο την έξοδο από την ύφεση στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ικανότητα των πολιτών να συνεισφέρουν. Διανύουμε όμως μια περίοδο βαθειάς ύφεσης αυξανόμενης ανεργίας, μηδενικής ανάπτυξης και παράλληλα παρουσιάζεται αύξηση των πολιτών που έχουν ανάγκη την κοινωνική παρέμβαση του κράτους. Πώς θα επέλθει κάθαρση με αυτά τα δεδομένα;

Αυτή είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε τόσο εμείς όσο και άλλες χώρες που προσπαθούν να βγουν από την κρίση. Η οικονομική δραστηριότητα βρίσκεται σε ύφεση. Το εισόδημα του τόπου, το ΑΕΠ πέφτει. Έχει πέσει στην Κύπρο κάπου 5% έως τώρα. Αν όλοι μας είχαμε μια πτώση εισοδημάτων της τάξεως του 5%, ούτε που καταλαβαίναμε ότι βρισκόμαστε σε κρίση. Αλλά δυστυχώς μια μικρή μειονότητα του πληθυσμού και κυρίως οι άνεργοι επωμίζονται αυτό το βάρος της πτώσης και για αυτό χρειάζονται κοινωνική υποστήριξη. Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς για το οποίο δεν υπάρχει λύση ή τουλάχιστον δεν την έχει ανακαλύψει κανένας. Έχω ασχοληθεί πάρα πολύ με το θέμα της ανεργίας τα τελευταία 30-40 χρόνια. Η προσπάθεια όλη ήταν να καταλάβουμε γιατί να συμβαίνει αυτό στις σημερινές ελεύθερες κοινωνίες. Δηλαδή αυτή η ανισότητα. Έχουμε προχωρήσει λίγο, πολύ μικρά πρώτα βήματα. Έχουμε καταλήξει ότι είναι αναπόφευκτο όταν υπάρχει ύφεση να ανεβαίνει η ανεργία. Θεωρούμε τα σημερινά ποσοστά ανεργίας 20% της Κύπρου , φοβερά υψηλά και προκαλούν κοινωνικά προβλήματα. Δυστυχώς δεν ξέρουμε πώς να το αλλάξουμε αυτό.

Για τη συγκεκριμένη «αρρώστια», η οποία είναι μέρος της ευρύτερης «αρρώστιας» του καπιταλισμού που είναι η ανισότητα, δεν υπάρχει θεραπεία προς το παρόν. Μπορούμε να πούμε ότι είναι ο καρκίνος του καπιταλισμού. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι οι κοινωνικές παροχές. Όλοι μοιραζόμαστε την κρίση μέσω των φόρων, για να βοηθηθούν οι άνεργοι.

Το πρόβλημα του χρέους είναι εντελώς διαφορετικό. Το χρέος κάνει καλό στον καπιταλισμό με την προϋπόθεση ότι υπάρχει ανάπτυξη.

Είναι όπως τα νοικοκυριά. Γιατί δανείζεται κάποιος για να αγοράσει σπίτι; Επειδή γνωρίζει ότι στο μέλλον θα έχει ψηλά εισοδήματα και θα καταφέρει να  αποπληρώσει το δάνειο. Αν περίμενε να γίνει 60 χρονών να το αγοράσει, θα είχε στην τράπεζα καταθέσεις αρκετές για να το κάνει. Αλλά αν ζήσεις μέχρι τα 60 χωρίς σπίτι, τι να το κάνεις μετά.

Ναι, αλλά αν στο μεταξύ γίνει το κραχ, όπως έγινε και δεν ήταν βεβαίως στα σχέδια σου;

Έγινε το κραχ διότι δεν υπήρχε καλή διαχείριση. Όπως ένα νοικοκυριό που δανειζόταν περισσότερα από όσα έπρεπε. Τώρα θα μου πείτε, γιατί οι τράπεζες έδιναν αυτά τα δανεικά. Για αυτό ένα πολύ μεγάλο μέρος του λάθους βαραίνει το τραπεζικό σύστημα και στον τρόπο λειτουργίας του.

Θεωρείτε ότι συμμετείχαμε όλοι σε αυτό το «πάρτι»

Όλοι συμμετείχαμε λίγο -πολύ και το πάρτι το έτρεφαν οι τραπεζίτες με το να δίνουν δάνεια χωρίς ασφάλεια, εξασφαλίσεις.

Στο τραπεζικό σύστημα παγκόσμια υπάρχει κάποιος κώδικας ηθικής για αυτό που έκαναν οι κυπριακές τράπεζες;

Ναι, και θεωρείται ανήθικο.

Τιμωρία υπάρχει;

Τιμωρία είναι αυτό που ζούμε σήμερα. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Η τιμωρία ουσιαστικά κοινωνικοποιείται…

Ναι, κοινωνικοποιείται και ουσιαστικά εξαρτάται από την κοινωνία πώς θα τιμωρήσει τους ενόχους αλλά αυτό είναι πολιτικό και δικαστικό θέμα.

Σε μεγαλύτερο βαθμό για την καταστροφή ευθύνονται τα δημοσιονομικά ή τα τραπεζικά, παρόλο που θεωρείται πλέον ότι είναι ένα σύμπλεγμα ευθυνών;

Κατ’ ακρίβεια ευθύνονται και τα δύο. Πρώτα -πρώτα το τραπεζικό σύστημα πρέπει να επιτηρείται καλά και δεν υπήρχε σωστή επιτήρηση στην Κύπρο. Αν αφήσεις τους τραπεζίτες μόνους τους φυσικά θα κάνουν κάτι για να αυξήσουν τα κέρδη τους, τα εισοδήματα τους με όποιο ρίσκο και στη συνέχεια αυτό το ρίσκο θα μας χτυπήσει στην περίπτωση που υπάρξει μια κρίση, όπως και έγινε. Άρα, πρώτα- πρώτα ευθύνεται η Αρχή Επιτήρησης των Τραπεζών. Ακόμη όμως και σε χώρες με καλή επιτήρηση, υπήρξαν προβλήματα με τις τράπεζες και ο μόνος που μπορούσε να τις στηρίξει, αυτός που θα έπρεπε να είχε τα λεφτά για να τις στηρίξει είναι το κράτος. Η Αγγλία για παράδειγμα εθνικοποίησε τις τράπεζες που έπεσαν.

Η ευθύνη του κυπριακού δημοσίου είναι ότι το 2008 υπήρχαν πολλά λεφτά, πλεόνασμα και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα λεφτά για να υποστηρίξει το τραπεζικό σύστημα όμως τα ξόδεψε με πολύ γρήγορο ρυθμό, κυρίως δίνοντας κοινωνικές παροχές. Όταν άρχισε η κρίση παρέμειναν πολύ λίγα χρήματα, τα οποία δόθηκαν για τη στήριξη της Λαϊκής Τράπεζας και που, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν αρκετά και δεν έμειναν για την Τράπεζα Κύπρου και αναγκαστήκαμε να αποταθούμε στην τρόικα.

Άρα, ουσιαστικά, η ευθύνη του κράτους είναι ότι δεν είχε αρκετά χρήματα για να καλύψει τα λάθη του τραπεζικού τομέα;

Ακριβώς αυτό. Και ο λόγος που αναφέρομαι σε ευθύνη είναι διότι υπήρχαν αρκετά χρήματα το 2008. Αφού είδε το κράτος ότι δεν είχε λεφτά ως το 2010-2011, δεν ήθελε να αποταθεί στην τρόικα και φθάσαμε στο απροχώρητο το 2013. Ήταν ζήτημα ημερών να πτωχεύσει η χώρα, αν δεν πηγαίναμε να ζητιανέψουμε.

Σχετικά  με το πολυδιαφημιζόμενο  και πολλά υποσχόμενο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ) , η εισαγωγή του οποίου αποτελεί μνημονιακή δέσμευση της Κύπρου . Θέμα το οποίο συζητούν σήμερα η Υπ. Εργασίας με την τρόικα.  Συμφωνείτε καταρχήν με αυτή την πολιτική;

Συμφωνώ ότι το κράτος πρέπει να εγγυηθεί ένα ελάχιστο εισόδημα. Αυτό που θα έλεγα και είναι βασικό και το έχω πει και στην ίδια την Υπουργό Εργασίας, είναι ότι το ελάχιστο εισόδημα πρέπει οπωσδήποτε να είναι πιο ψηλό από το εισόδημα που δίνεται ως κοινωνική παροχή ώστε να υπάρχει κίνητρο για τον πολίτη να εργαστεί.

Υπάρχει εκτίμηση για το όριο στην καταβολή του ΕΕΕ στην Κύπρο; Στην Ελλάδα το όριο ορίστηκε γύρω στα 4,800 ευρώ ετησίως.

Το ΕΕΕ καθορίζεται με βάση το μέσο όρο εισοδήματος. Το Ελάχιστο καθορίζεται περίπου το 45% του μέσου όρου.

Παραμονεύει όμως ένας κίνδυνος διότι ο μέσος όρος μισθών στην Κύπρο είναι ψηλός λόγω του ότι κάποιοι είναι υψηλόμισθοι.

Ναι, όμως με βάση έρευνες που έχουμε κάνει έχουμε ανακαλύψει ότι όταν το ελάχιστο κυμαίνεται μεταξύ 45-50% του μέσου όρου, βοηθά την αγορά εργασία παρά να της κάμει κακό διότι δίνει κίνητρα στον εργαζόμενο για να ψάξει για δουλειά (πιο αναλυτικά η εξήγηση στο βίντεο).

Το μεγάλο ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων φαίνεται ότι αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κύπρου. Συμφωνείτε;

Είναι το μεγαλύτερο άμεσο πρόβλημα. Μεσοπρόθεσμα, το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυπριακής κοινωνίας  και οικονομίας είναι ότι έχει κολλήσει σε θεσμούς, νομοθεσίες, που δεν βοηθούν στη ανάκαμψη και στη γρήγορη ανάπτυξη. Είναι μια κοινωνία η οποία δεν έχει εκσυγχρονιστεί και θα πρέπει να το κάνει αν περιμένουμε να δούμε μια πραγματική ανάπτυξη για να πέσουν και τα χρέη μας, να αυξήσουμε τα εισοδήματα του κόσμου, να πέσει η ανεργία. Αυτό ίσως να είναι πιο δύσκολο μεσοπρόθεσμα, στην επόμενη πενταετία. Τα μη εξυπηρετούμενα είναι μεγάλος κίνδυνος όμως δυστυχώς το θέμα έχει πολιτικοποιηθεί.

Πιο πρακτικά τι πρέπει να γίνει σε θέμα χειρισμών;

Δύσκολα μπορεί να πει κάποιος τι πρέπει να γίνει. Συνιστώ εκσυγχρονισμό κάνοντας αρχή από το τραπεζικό σύστημα. Αν ήμουν τραπεζίτης θα είχα μεγάλο παράπονο αν μου έλεγαν ότι δεν μπορώ να αγγίξω τις εγγυήσεις τις οποίες έπαιρνα από τον πελάτη για να δίνω δάνεια, διότι δημιουργώ κοινωνικό πρόβλημα. Τότε δημιουργείται άλλο πρόβλημα, στον τραπεζικό τομέα.

Η οποία τράπεζα όμως με τη στάση της προηγουμένως ευνοούσε αυτή την εξέλιξη...

Ακριβώς. Μπρος και μπρος και πίσω ρεύμα. Πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή.

Πώς αντικρίζετε τη δημιουργία κυπριακού χρηματοδοτικού Οργανισμού, με στόχο τη διευκόλυνση της δανειοδότησης μικρομεσαίων επιχειρήσεων;

Πολύ ευνοϊκά διότι εκεί είναι το μέλλον της κυπριακής οικονομίας. Αν γίνει καλή δουλειά με τις δανειοδοτήσεις τότε θα έλθουν και ιδιώτες

.Σε σχέση με τον υπό συζήτηση διαχωρισμό της Τράπεζας Κύπρου, ο CEO δήλωσε σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξη του στο Sigmalive, ότι διακρίνει «εμμονές» και δαιμονοποίηση του θέματος, από πλευράς του κόσμου. Εσείς πώς βλέπετε μια τέτοια ενέργεια;

Ναι, έχει δαιμονοποιηθεί και πιστεύω ότι πρέπει να αντικρίζεται ως διοικητικό θέμα της τράπεζας. Δεν είναι αναγκαίο επακόλουθο να επιβαρυνθεί το κοινό από το διαχωρισμό μιας τράπεζας.

Υπάρχει ενδεχόμενο ενός νέου εθνικού κουρέματος στην Ελλάδα;

Δεν ξέρω, αλλά θα το υποστήριζα διότι είναι πάρα πολλή και θα επιβαρύνει το φορολογούμενο για πολλά χρόνια. Θα έλεγα ότι πρέπει να δοθεί debt forgive στην Ελλάδα, δηλαδή να της συγχωρέσουν τα χρέη της οι μεγάλοι δανειστές, κάτι που έγινε στη Λατινική Αμερική με μεγάλη επιτυχία.

Δεν θα επιβαρυνθεί όμως εκ νέου η Κύπρος ή άλλες χώρες άμεσα συνδεδεμένες με την Ελλάδα;

Εμείς πάθαμε το κακό από την Ελλάδα, δεν νομίζω να έχουμε προοπτικές για νέο κακό. Είναι οι κυβερνήσεις που έχουν δανείσει την Ελλάδα, όχι μόνο οι τράπεζες και όταν λέμε debt forgive, εννοούμε οι μεγάλες χώρες που δάνεισαν την Ελλάδα, όπως Γερμανία –Γαλλία να συγχωρέσουν τη φορολογία της Ελλάδας υπό τον όρο ότι στο μέλλον θα συμπεριφέρεται σωστά.

Είστε υπέρ της παραχώρησης τρίτου πακέτου βοήθειας στην Ελλάδα; Και τι θα σημαίνει αυτό;

Αν δεν γίνει το λεγόμενο Debt forgive, φαίνεται πως θα το χρειαστεί. Αλλά  το ότι έχει βγει στις αγορές είναι μεγάλη επιτυχία. Οι αγορές δείχνουν κάποια εμπιστοσύνη προς την Ελλάδα η οποία δεν υπήρχε πριν 2 χρόνια. Ένα τρίτο πακέτο είναι επιθυμητό, εάν δεν συγχωρεθούν τα χρέη της Ελλάδας διότι η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο.

Συμμερίζεστε ή απορρίπτετε τη θέση που εκφράζεται συχνά -πυκνά ότι η Ελλάδα ζούσε πάνω στις πλάτες της Γερμανίας και ζούσε ουσιαστικά με γερμανικά χρήματα;

Δεν θα έλεγα με γερμανικά χρήματα. Όταν μιλά η Γερμανία, είναι λες και μιλά ο χρηματοδότης της Ευρώπης, αλλά δεν είναι έτσι. ,μια χώρα είναι στο κάτω-κάτω. Η Ελλάδα ξόδευε περισσότερα από όσα είχε.

Πριν από κάποιες μέρες, ο επικεφαλής της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Γκύντερ Κριχμπάουμ είχε δηλώσει ότι  «η τρόικα εξωραΐζει την ελληνική τραγωδία. Στην πραγματικότητα αυξάνεται το χρέος και ο ελληνικός προϋπολογισμός διατηρείται εν ζωή χάρη σε γερμανικά χρήματα. Αποκλείεται να μπορέσει η Ελλάδα να ξεπληρώσει ποτέ το χρέος της».

Η Γερμανία όμως διατηρήθηκε στη ζωή χάρη αμερικανικών χρημάτων το 1950, ας μην το ξεχνάμε αυτό λόγω των τεράστιων προβλημάτων που είχε τότε και της καταστροφής της οικονομίας της. Και η οικονομία της Ελλάδας έχει καταστραφεί τώρα και αν πορευτεί με γερμανικά ή ξένα κεφάλαια μέχρι να αναστηλώσει την οικονομία της, κακό δεν θα κάνει, αντιθέτως θα κάνει πολύ καλό στην Ευρώπη δεν πειράζει.

Θεωρείτε ότι η ΕΕ πρέπει να αρχίσει να κόβει χρήμα και να μην φοβάται τον πληθωρισμό;

Αυτό το πιστεύω. Πρέπει να φοβάται τον αποπληθωρισμό η Ευρωζώνη και όχι τον πληθωρισμό. Αυτός είναι ο φόβος μου για την Ευρώπη στην παρούσα φάση.

Follow me on Twitter AthanasiouTh