Σε κοιμητήριο στην εντός των τειχών Αμμόχωστο, όπου είναι θαμμένοι Τουρκοκύπριοι του 1974 και του 1964, κηδεύτηκαν σήμερα το πρωί τα οστά έξι αγνοουμένων Τουρκοκύπριων από το Ζύγι, που στις 15 Αυγούστου 1974 μεταφέρθηκαν στο γειτονικό χωριό Τόχνη και εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από Ελληνοκύπριους ενόπλους, μαζί με άλλους 78 Τουρκοκύπριους από την Τόχνη.

Για μια καλύτερη Κύπρο

Στην κηδεία παρέστη πλήθος Τουρκοκυπρίων συγγενών των θυμάτων, αλλά και τριάντα περίπου Ελληνοκύπριοι, προσκεκλημένοι της συγγραφέως και ακτιβίστριας για την ειρηνική συνύπαρξη στο νησί, Λεϊλά Κιράλπ, συζύγου ενός από τους «έξι», του 25χρονου Αχμέτ Μουσταφά.
«Σήμερα νιώθω πολύ λυπημένη και ευτυχισμένη ταυτόχρονα, γιατί τέλειωσε μια θλίψη 40 χρόνων», δήλωσε η Λεϊλά στο Sigmalive. «Ελπίζω στο μέλλον να επικρατήσει ειρήνη στο νησί μας. Δεν θέλω πια να ξαναγίνει πόλεμος. Ελπίζω να ανευρεθούν τα οστά όλων των αγνοουμένων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, ώστε και οι οικογένειές τους να ησυχάσουν. Δούλεψα για την ειρήνη, παρά την ταλαιπωρία μου και θα συνεχίσω να το κάνω. Ευχαριστώ τους φίλους που ήρθαν σήμερα κοντά μας και πιστεύω με αυτή τη φιλία, θα κάνουμε την Κύπρο, μιαν άλλη, καλύτερη Κύπρο».
 

Το βιβλίο της ζωής της

Η Λεϊλά Κιράλπ εξέδωσε το 2009 το βιβλίο «Το άσπρο βρεγμένο μαντήλι που μοιραστήκαμε», που είναι η ιστορία της ζωής της από τότε που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό της Μαρί (πριν την εισβολή αμιγώς τουρκοκυπριακό χωριό), μέχρι την προσφυγοποίησή της στον κατεχόμενο βορρά. Έχει επίκεντρο την ανόθευτη και αγνή φιλία της με την Μαρία Χρυσάνθου, Ελληνοκύπρια πρόσφυγα από την Αμμόχωστο που κατοίκησε στη Λεμεσό και τη γνώρισε λίγο μετά την εισβολή, στο Ζύγι. Η Λεϊλά, που το 1974, στα 18 της χρόνια, ήταν νιόπαντρη και κατοικούσε με τον Αχμέτ στο Ζύγι, έφυγε από το Ζύγι τον Μάιο 1975 αφού μάταια περίμενε τον γυρισμό του άντρα της. Τον Αύγουστο 1975 μετεγκαταστάθηκε στο Βαρώσι, ενώ το 1980 γνώρισε τον Μουσταφά Κιράλπ, δεύτερο σύζυγό της, τον παντρεύτηκε το 1981 και το 1986 απόκτησαν τον 28χρονο σήμερα Σιεφκή, το μοναχοπαίδι τους.
 

Τα 40 δύσκολα χρόνια…

Η Λεϊλά Κιράλπ ήταν και η μοναδική ομιλήτρια στην σημερινή νεκρώσιμη τελετή για τον σύζυγό της και τους άλλους πέντε αγνοούμενους από το Ζύγι. «Ήταν πολύ δύσκολο για μένα να μιλήσω στην τελετή αυτή, αλλά σέβομαι τους αγνοουμένους μας και το θεωρώ καθήκον μου», είπε μεταξύ άλλων. Είναι καθήκον μας προς την ανθρωπότητα, να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να μη ξαναζήσουμε τέτοια γεγονότα στην Κύπρο. Μαζί με τους μάρτυρές μας, ησυχάζουμε κι εμείς, γιατί για πολλά χρόνια δεν ξέραμε πού βρίσκονταν και οι πληγές μας έμειναν ανοικτές για τόσο πολύ καιρό. Τώρα τουλάχιστον ξέρουμε τον τάφο των αγαπημένων μας, ώστε να μπορούμε να τους αφήσουμε τουλάχιστον ένα λουλούδι. Έτσι θα λιγοστέψει κάπως ο πόνος μας, ο κοινός πόνος της Κύπρου για όλους τους αγνοουμένους μας. Είναι εύκολο να λες ότι πέρασαν 40 χρόνια, όμως είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις με αυτό τον τρόπο για 40 χρόνια. Τον πόνο τον γνωρίζουν μόνο αυτοί που τον έζησαν, είτε είναι Ελληνοκύπριοι είτε Τουρκοκύπριοι. Εύχομαι να βρεθούν μια ώρα αρχύτερα όλοι οι αγνοούμενοι της Κύπρου και να παραδοθούν τα οστά τους στην οικογένειά τους».
Η Λεϊλά Κιράλπ ευχαρίστησε ιδιαίτερα τη Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους της Κύπρου για τις έρευνες που κάνει και στις δύο πλευρές, όπως και τη γνωστή δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλούνταγ για τις μακρόχρονες προσπάθειές της για ανεύρεση των αγνοουμένων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
*Να σημειώσουμε ότι μετά την κηδεία, η Λεϊλά Κιράλπ, ο σύζυγος και ο γιος της παρέθεσαν στο σπίτι τους στην Έγκωμη Αμμοχώστου, γεύμα στους Ελληνοκύπριους προσκεκλημένους τους.
 

Προανάγγελμα της αυριανής Κύπρου

Μας είπε ο Τάκης Χατζηδημητρίου, ο Ελληνοκύπριος Πρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής Πολιτιστικής Κληρονομιάς:
«Σήμερα είναι η δεύτερη φορά που παρευρίσκομαι σε κηδεία αγνοουμένων Τουρκοκυπρίων. Παραβρέθηκα σε κηδείες Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων, φίλων αγαπημένων, είδα τον πόνο των ανθρώπων, τον θρήνο και τον οδυρμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που εκφράζουν τον ίδιο πόνο. Αν αισθάνθηκα κάτι διαφορετικό σήμερα, είναι ότι το να αγκαλιάζουμε οι Ελληνοκύπριοι τον πόνο των Τουρκοκυπρίων με αισθήματα αγάπης, αποτελεί ένα προανάγγελμα της αυριανής Κύπρου, μιας Κύπρου που θα κάνουμε τον πόνο των ανθρώπων κοινό και θα εργαστούμε όλοι μαζί για την ειρήνη και την πρόοδο του τόπου μας αδελφωμένοι, αφήνοντας πίσω το τραγικό παρελθόν. Έχει ιδιαίτερη σημασία που βρισκόμαστε σε αυτό εδώ το σπίτι, στο Melandra House, που θέλει να θυμίσει ακριβώς αυτές τις κοινές καταβολές και είναι κι αυτό ένα άνοιγμα στο παρελθόν και στο μέλλον».