Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η αναζήτηση του αγνοούμενου αδελφού της παραμένει για τη Μαρία Καραφυλλίδου-Ιωάννου ένας καθημερινός αγώνας. Η συγγραφέας, μέσα από την επανέκδοση του βιβλίου «Αναζητώντας τα Ίχνη – Όψεις του θέματος των αγνοουμένων, Κύπρος 1974-2024», καταγράφει τη δική της πολύχρονη προσπάθεια να διαλευκάνει την τύχη του αδελφού της, Χρίστου Καραφυλλίδη, εφέδρου λοχία της 33ης Μοίρας Καταδρομών, ο οποίος χάθηκε κατά την τουρκική εισβολή.

Σε συνέντευξή της στη «Μακεδονία της Κυριακής», η συγγραφέας αναφέρει ότι ο αδελφός της πολέμησε σε κρίσιμα μέτωπα της Κερύνειας, τραυματίστηκε και, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει, επέζησε των μαχών και αιχμαλωτίστηκε από τις τουρκικές δυνάμεις. Όπως υποστηρίζει, το όνομά του περιλαμβάνεται στους καταλόγους του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, ωστόσο η τύχη του δεν διαλευκάνθηκε ποτέ.

Η ίδια περιγράφει ότι επί μισό αιώνα απευθύνθηκε σε κυπριακές υπηρεσίες, τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τον ΟΗΕ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, χωρίς να λάβει οριστικές απαντήσεις. Παράλληλα, ασκεί κριτική στον τρόπο διαχείρισης του ζητήματος των αγνοουμένων από κρατικούς και διεθνείς φορείς, υποστηρίζοντας ότι η έρευνα περιορίστηκε κυρίως στην αναζήτηση λειψάνων και όχι στη διερεύνηση των συνθηκών εξαφάνισης ή αιχμαλωσίας.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στον όρο «αγνοούμενοι», τον οποίο θεωρεί ανεπαρκή για να αποδώσει το εύρος της τραγωδίας. Όπως σημειώνει, ο όρος περιλαμβάνει στρατιωτικούς και αμάχους, δηλωμένους και αδήλωτους αιχμαλώτους, ενώ υποστηρίζει ότι χωρίς πλήρη διερεύνηση των γεγονότων δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική δικαίωση για τις οικογένειες.

Η συγγραφέας προειδοποιεί ακόμη ότι, με τον σημερινό ρυθμό εργασιών και όσο η Τουρκία δεν επιτρέπει πρόσβαση σε μεγάλο μέρος των κατεχόμενων περιοχών, η πλήρης διακρίβωση της τύχης όλων των αγνοουμένων ενδέχεται να απαιτήσει πολλές ακόμη δεκαετίες. Για τον λόγο αυτό εισηγείται τη δημιουργία Ιστορικού Αρχείου Αγνοουμένων, Δηλωμένων και Αδηλώτων Αιχμαλώτων Πολέμου και Πεσόντων του 1974, ώστε να συγκεντρωθούν όλα τα διαθέσιμα τεκμήρια και οι μαρτυρίες.

Μιλώντας για το ανθρώπινο κόστος της τραγωδίας, η Μαρία Καραφυλλίδου-Ιωάννου περιγράφει τη ζωή των συγγενών των αγνοουμένων ως μια «παρατεταμένη αγωνία», σημειώνοντας ότι για δεκαετίες έζησαν χωρίς ουσιαστική ψυχολογική και θεσμική στήριξη. Παράλληλα, εκφράζει την άποψη ότι η ελληνική και κυπριακή κοινωνία δεν έχουν ακόμη κατανοήσει πλήρως το μέγεθος της ιστορικής αυτής πληγής, καθώς –όπως λέει– «χωρίς πληροφόρηση δεν λειτουργεί ούτε η μνήμη ούτε η κρίση».

Κλείνοντας, υποστηρίζει ότι το ζήτημα των αγνοουμένων δεν αποτελεί μόνο ανθρωπιστικό θέμα, αλλά και ζήτημα διεθνούς δικαίου και ιστορικής δικαιοσύνης, επιμένοντας πως η αποκάλυψη της αλήθειας παραμένει αναγκαία τόσο για τις οικογένειες όσο και για τη συλλογική μνήμη του κυπριακού ελληνισμού.