Ήταν 28 Μαΐου 1988, ένα ανοιξιάτικο πρωινό στην Αθηένου, στο φυλάκιο της Οξούς. Ο 18χρονος εθνοφρουρός Χαράλαμπος Χαραλάμπους, μαζί με τον συνάδελφό του Γιάννη Καλλέσιη, εκτελούσαν κανονικά τη βάρδια τους. Τίποτα δεν έδειχνε πως αυτή η μέρα θα γραφόταν με αίμα στη μνήμη του τόπου.

Ξαφνικά, από ένα σπίτι απέναντι, ακούστηκαν φωνές και αναστάτωση. Ένας Τούρκος υπαξιωματικός είχε εισέλθει παράνομα σε σπίτι προκαλώντας τον τρόμο. Οι δύο στρατιώτες, άοπλοι, κινήθηκαν χωρίς δισταγμό προς το σημείο.

Ο εισβολέας, βγαίνοντας από την οικία, σήκωσε το όπλο του και άνοιξε πυρ με τον Πάμπο να δέχεται τις σφαίρες και να πέφτει στο σημείο μπροστά στο φυλάκιο της Οξούς και τον Γιάννη να τραυματίζεται βαριά. Η σκηνή πάγωσε τον τόπο. Ο Πάμπος, ένα λεβεντόπαιδο από την Ξυλοφάγου, πέρασε από την επίγεια ζωή στην αιωνιότητα. Ήταν μόλις 18 χρονών.

Το πρώτο παιδί του Τάσου και της Παναγιώτας, από αγροτική οικογένεια. Μεγάλωσε με αξίες, με αρχές, μαθητής άριστος, απόφοιτος της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακας. Ήταν γνωστός για τη σεμνότητα και την καλοσύνη του. Είχε όνειρα, ελπίδες, μέλλον. Και όμως, εκείνο το πρωινό, όλα τα άφησε πίσω. Για να προστατέψει και να σταθεί αντάξιος του καθήκοντος.

38 χρόνια μετά, η θυσία του δεν ξεχνιέται. Και ούτε πρέπει να ξεχαστεί. Γιατί ο Πάμπος είναι η ζωντανή υπενθύμιση πως ο κίνδυνος από τους Τούρκους δεν ανήκει στο μακρινό παρελθόν. Και απέναντι σ’ αυτόν τον κίνδυνο χρειάζονται ψυχές σαν τη δική του, έτοιμες να σταθούν, άοπλες αν χρειαστεί, μπροστά στην απειλή.

Η ΜΜΑΔ έφτασε στο σημείο, εντόπισε τον Τούρκο υπαξιωματικό και τον εξουδετέρωσε επί τόπου.