Θα καρτερούμε για μια λύση απελευθέρωσης και επανένωσης για την πατρίδα μας, μια λύση που θα δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν σε όλους τους νόμιμους κατοίκους της Κύπρου να ζήσουν μαζί αρμονικά σε μια ενιαία και αδιαίρετη πατρίδα, ανέφερε απόψε η Πρόεδρος της Βουλής Αννίτα Δημητρίου.

Σε χαιρετισμό της στην παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου Πανίκου Πέτσα με τίτλο «Η σφαίρα που μου χαρίστηκε» που πραγματοποιήθηκε απόψε στο Πολιτιστικό Κέντρο «Παύλος Λιασίδης» στη Λάρνακα, η κ. Δημητρίου είπε πως 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή «οι ήρωες μας υπενθυμίζουν  τις ευθύνες μας, υποδεικνύουν τις παραλείψεις, τα λάθη, το καθήκον, το δικό μας καθήκον προς τη σκλαβωμένη πατρίδα. Πενήντα δύο χρόνια μετά είναι πολλά και έχουμε μια Τουρκία η οποία συνεχίζει να παρανομεί, να διαλαλεί προκλητικά για λύση δύο κρατών, για δύο κυρίαρχα κράτη, μηδενική στήριξη στο συμφωνημένο πλαίσιο, να μην θέλει να συνεργαστεί, να επιχειρεί καθημερινά καινούργια τετελεσμένα, να προκαλεί» είπε.

 Ξέρουμε συνέχισε η κα. Δημητρίου ότι «όσο περνάνε τα χρόνια είναι ακόμα πιο επικίνδυνο, ξέρουμε ότι ο  στόχος της Τουρκίας είναι η νομιμοποίηση των  τετελεσμένων της στρατιωτικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, η νομιμοποίηση ενός εγκλήματος. Αλλά είναι επίσης γνωστό πως όσα χρόνια και να περάσουν ούτε οι Λυσιώτες, ούτε οι Κερυνιώτες, ούτε οι Βαρωσιώτες, ούτε κανείς από εμάς θα ξεχάσει ποτέ ή θα χαλαλίσει την πατρίδα μας στον κατακτητή» σημείωσε.

Η Πρόεδρος της Βουλής ανέφερε επίσης πως «η θέση μας, και σ’ αυτό είμαστε όλοι μαζί, όλα αυτά τα χρόνια, είναι αναλλοίωτη και καρτερούμε και θα καρτερούμε για μια λύση απελευθέρωσης και επανένωσης για την πατρίδα μας, μια λύση που θα δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν σε όλους τους νόμιμους κατοίκους της Κύπρου να ζήσουν μαζί αρμονικά σε μια ενιαία και αδιαίρετη πατρίδα. Μια λύση που επιτέλους θα λυτρώσει αυτό τον τόπο και όλους εμάς μαζί» είπε.

Οφείλουμε συνέχισε «να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα για λύση αλλά και την προοπτική, την πραγματική προοπτική και αυτό το οφείλουμε στις επόμενες γενιές του τόπου, καθώς και σε αυτούς που πάλεψαν για τη λευτεριά και είτε έμειναν είτε έφυγαν χωρίς να δουν δικαίωση» είπε.

Αναφερόμενη στο βιβλίο του Πανίκου Πέτσα η Πρόεδρος της Βουλής είπε πως «είναι η κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου, ο οποίος πέτυχε να μετουσιώσει με αξιοθαύμαστο τρόπο το συλλογικό τραύμα ολάκερου του κυπριακού λαού σε αφήγηση και κάθαρση για το συγγραφέα που μοιράζεται την αλήθεια του και την αλήθεια συναγωνιστών του, το ιστορικό βίωμα τους και το καταθέτει «στεφάνι και μνημόσυνο» προς την τιμή των ηρώων μας που θυσίασαν τα νιάτα τους για την ελευθερία της πατρίδας μας, αντικρίζοντας με περίσσιο θάρρος και αξιοσύνη τον εχθρό».

Πρόσθεσε ότι «ο συγγραφέας περιγράφει με αμεσότητα και ευθύτητα την κόλαση του πολέμου, αλλά ταυτόχρονα ζωγραφίζει με ελληνικά χρώματα τη νοσταλγία των ημερών πριν την καταστροφή. Μας ταξιδεύει σε μια Κύπρο αλλιώτικη, μα και τόσο γνώριμη συνάμα, που είναι σα να βυθιζόμαστε στη παρήγορη αγκαλιά της μάνας και τη γλυκιά θαλπωρή των παιδικών και εφηβικών αναμνήσεων».

Ανέφερε ακόμα ότι «η συγκλονιστική αφήγηση των τραγικών ημερών του παράνομου πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, μαχαίρι στη ψυχή κάθε Κύπριου και κάθε Κύπριας. Η σφαίρα, δεν χαρίστηκε μόνο στον Πανίκο, χαρίστηκε σε όλες και όλους όσοι ζούμε σήμερα» είπε και πρόσθεσε πως «ζούμε στη δροσερή σκιά του δέντρου της ελευθερίας, το οποίο ποτίστηκε με το αίμα των νέων που έπεσαν στις μάχες του Πενταδάκτυλου, χρωστάμε τις ζωές μας σε αυτούς τους αετούς που πέταξαν από την αετοφωλιά ανεπιστρεπτί».

Και γι΄αυτό, συνέχισε «μας βαραίνει χρέος ιερό. Η μνήμη τους είναι για εμάς ισόβιο καθήκον, αλλά και ζωντανή δοκιμασία για το ποιοι είμαστε και πως θέλουμε να πορευτούμε σε αυτή τη ζωή που μας χαρίστηκε. Γιατί αυτό ακριβώς μας δίδαξαν όσοι θυσιάστηκαν για τούτο τον τόπο» σημείωσε

Από την πλευρά του ο Δήμαρχος Λύσης Αντρέας Καουρής είπε πως «αυτή την ώρα αποδίδουμε την οφειλόμενη τιμή στους νέους εκείνους που έπεσαν παλληκαρήσια πολεμώντας προδομένοι μέσα στην αγκαλιά του Πανίκου Πέτσα, που με το ένα χέρι κρατούσε το αήττητο του μπρέντ και με το άλλο χέρι να προσπαθεί να βοηθήσει και να κρατήσει στη ζωή συναγωνιστές του, μερικοί από τους οποίους δεν τα κατάφεραν και πέθαναν στην αγκαλιά του».

Πρόσθεσε ότι «ο Πανίκος πολέμησε στην αετοφωλιά στον Αγιο Ιλαρίωνα και για 52 ολόκληρα χρόνια, μέσα στην ταπεινότητα του, αρνήθηκε να αναφέρει όλα αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα που έζησε. Ωστόσο σήμερα ο Πανίκος Πέτσας αποκαλύπτει όχι μόνο το μέγεθος της προσφοράς εκείνων των παλληκαριών που πολλοί ξεψύχησαν στις κορυφές του Πενταδακτύλου, αλλά και το μέγεθος της προδοσίας που οδήγησε στην κατάληψη της μισής σχεδόν Κύπρου» σημείωσε.

Εξάλλου ο συγγραφέας του βιβλίου Πανίκος Πέτσας ανέφερε ότι το βιβλίο που έγραψε είναι «κάτι πολύ βαρύτερο, πικρές αναμνήσεις, οι οποίες για χρόνια έμεναν σιωπηλές, θαμμένες βαθιά μέσα μου, όπως μένουν θαμμένοι οι ήχοι του πολέμου όταν τελειώσει ή τουλάχιστον όταν νομίζουμε πως τελείωσε».

Πρόσθεσε πως «η «σφαίρα» του τίτλου δεν είναι μόνο μεταλλική, είναι  η στιγμή που σταματά τον χρόνο, είναι το δευτερόλεπτο που ο άνθρωπος κοιτά τον θάνατο κατάματα και, αντί να λυγίσει, θυμάται γιατί αξίζει να ζει. Αυτή τη σφαίρα δεν την «απέφυγα» απλώς, αλλά την κουβάλησα μέσα μου, χρόνια ολόκληρα, μέχρι να τη μετατρέψω σε λόγο».

Στις μάχες που έλαβα μέρος, συνέχισε «δεν ένιωσα ήρωας, ένιωσα άνθρωπος που φοβάται, που κρυώνει, που πεινά, που σκέφτεται το σπίτι του, τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του, τους φίλους του. Άνθρωπος που κοιτάζει τον διπλανό του και αναρωτιέται αν θα είναι ζωντανός το επόμενο λεπτό» είπε.

Κάποιοι ανέφερε ο κ. Πέτσας «δεν ήταν και αυτοί είναι που κουβαλώ περισσότερο. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε για εκείνους, για τα πρόσωπα που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, για τις φωνές που έμειναν στη μέση, για τα όνειρα που σταμάτησαν πριν γίνουν αναμνήσεις» είπε και σημείωσε πως «κάθε σελίδα είναι ένας τρόπος να τους κρατώ παρόντες. Όχι σαν αριθμούς ή ονόματα σε μνημεία, αλλά όπως τους γνώρισα νέους, ζωντανούς, φοβισμένους και γενναίους μέσα στον φόβο τους».

Στον χαιρετισμό του ο Πανίκος Πέτσας σημείωσε ακόμα πως «αν σήμερα μιλώ δημόσια γι’ αυτά, είπε ο συγγραφέας του βιβλίου «είναι γιατί πιστεύω πως η προσωπική μνήμη, όταν μοιράζεται, γίνεται συλλογική ευθύνη. Και ίσως, μέσα από αυτή την εξομολόγηση, η σφαίρα που μου χαρίστηκε να αποκτήσει νόημα, όχι σαν θαύμα, αλλά σαν υπενθύμιση ότι η ζωή οφείλει να λέγεται αληθινά» κατέληξε.

Πηγή: ΚΥΠΕ