Η «αποκρυπτογράφηση» της πολιτικής των ΗΠΑ για την Τουρκία και το Ισραήλ

Σε μια «αποκρυπτογράφηση» της πολιτικής των ΗΠΑ προέβη ο Διεθνολόγος Μιχάλης Κοντός στην Πρώτη Εκπομπή του Ράδιο Πρώτο.

Αρχικά, μετά την αναφορά τους στις συμφωνίες του Αβραάμ μεταξύ Ισραήλ και χωρών του Κόλπου με τη στήριξη των ΗΠΑ, ρωτήθηκε κατά πόσον δοκιμάζονται τώρα με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Ο ειδικός σημείωσε ότι «οι συμφωνίες αυτές δεν προέκυψαν εν μια νυκτί. Εδώ και αρκετά χρόνια το Ισραήλ και τα κράτη του αραβικού Κόλπου παρουσιάζουν μια σοβαρή σύγκλιση συμφερόντων, η οποία κατά κύριο λόγο έχει να κάνει με αυτό που αντιλαμβάνονται ως ιρανική απειλή. Είναι η γνωστή λογική, ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Για τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα η μεγαλύτερη απειλή αυτή τη στιγμή είναι το Ιράν. Συνεπώς αυτές οι συμφωνίες είναι ιστορικές και προέκυψαν λόγω σύγκλισης συμφερόντων».

Πρόσθεσε ότι «η εξέλιξη αυτή ουσιαστικά απειλεί να διασαλεύσει αυτή τη σύγκλιση υπό την έννοια ότι το Παλαιστινιακό ζήτημα ήταν πάντοτε ένα αγκάθι στην ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και των χωρών του αραβικού κόσμου. Το γεγονός ότι ανακινείται δημιουργεί μεν προβλήματα αλλά από την άλλη από το 2006 που η Χαμάς έχει αναλάβει τα ηνία της Λωρίδας της Γάζας, τα περισσότερα κράτη του αραβικού κόσμου δεν έχουν ταυτιστεί με τις πρακτικές και τις πολιτικές της. Συνεπώς από τη στιγμή που αυτή η ρήξη εμφανίζεται μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς κατά κύριο λόγο, αυτό τείνει να λειτουργεί ως μια αντισταθμιστική μεταβλητή στην προοπτική διάρρηξης των ομαλών τα τελευταία χρόνια σχέσεων του Ισραήλ με τις χώρες του Κόλπου. Εξού και οι πιο ισορροπημένες αντιδράσεις αυτών των κρατών σε σύγκριση για παράδειγμα με τις αντιδράσεις της Τουρκίας, η οποία έχει ταυτιστεί με τη Χαμάς».

Εξήγησε ότι και η Τουρκία τελευταία αντιλαμβανόμενη τα προβλήματα που της δημιουργεί η απομόνωση τον προηγούμενο χρόνο, είχε προσπαθήσει να επαναφέρει τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Έχει βρεθεί αυτή τη στιγμή σε μια διελκυστίνδα, από τη μια είναι η επιθυμία της να θέλει να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και από την άλλη η εσωτερική πολιτική αλλά και εξωτερική στρατηγική της ανάγκη να υποστηρίξει τους Παλαιστίνιους και τη Χαμάς και διά αυτής να παρουσιαστεί ως προστάτιδα δύναμη του παλαιστινιακού λαού».

Κάτω από το βάρος αυτών των εξελίξεων, εύλογα δημιουργείται το ερώτημα τι μέλλει γενέσθαι με τις σχέσεις ΗΠΑ- Τουρκίας. Ο δρ Κοντός είπε ότι «αρχικά για τον Μπάιντεν δεν είναι ευχάριστο το γεγονός ότι αναγκάζεται να υποστηρίξει το Ισραήλ αυτή τη στιγμή, κραδαίνοντας την απειλή του βέτο στο Συμβουλίου Ασφαλείας. Ο Μπάιντεν θα επιθυμούσε μια πιο ισορροπημένη σχέση με το Ισραήλ παρά μια σχέση εξάρτησης από το Ισραήλ. Το γεγονός όμως ότι τηρεί αυτή τη στάση, δείχνει τη στρατηγική σταθερότητας των ΗΠΑ σε κάποια ζητήματα».

Επιπλέον, είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ στο βαθμό που καλούνται να επιλέξουν μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, σαφώς ευνοείται το πρώτο, διότι σε αντίθεση με την Τουρκία, το Ισραήλ δεν έχει προβεί σε έκδηλα αντιαμερικανικές ενέργειες, ενώ η Τουρκία το έχει πράξει.