Στη δημοσιότητα έδωσε η Washinghton Post το τελευταίο άρθρο  του εξαφανισμένου από τις 2 Οκτωβρίου  Τζαμάλ Κασόγκι. Όπως αναφέρει η αρθρογράφος της εφημερίδας  Karen Attiah, έλαβε το συγκεκριμένο άρθρο την ημέρα που ο Τζαμάλ δηλώθηκε ότι αγνοείται στην Κωνσταντινούπολη αλλά η εφημερίδα δεν προχώρησε στην άμεση  δημοσίευση επειδή, όπως υποστηρίζει,  όλοι ήλπιζαν ότι ο Τζάμαλ θα επέστρεφε. «Αυτό το άρθρο αποδίδει τέλεια την προσήλωση και το πάθος του για ελευθερία στον Αραβικό κόσμο. Την ελευθερία για την οποία προφανώς έδωσε τη ζωή του.  Θα είμαι παντοτινά ευγνώμων που πριν ένα χρόνο επέλεξε την Post να είναι η τελευταία δημοσιογραφική  εστία του και μας έδωσε την ευκαιρία να δουλέψουμε μαζί», αναφέρει η αρθρογράφος χαρακτηριστικά. 
 
Ακολουθεί ολόκληρη η μετάφραση του άρθρου:

Πρόσφατα διάβασα στο  διαδίκτυο  «Ελευθερία στον Κόσμο» του 2018  που δημοσίευσε η Freedom House και έφτασα σε μια σοβαρή συνειδητοποίηση. Υπάρχει μόνο μία χώρα στον αραβικό κόσμο που έχει χαρακτηριστεί ως «ελεύθερη». Αυτό το κράτος είναι η Τυνησία. Η Ιορδανία, το Μαρόκο και το Κουβέιτ έρχονται δεύτερες, με την ταξινόμηση «εν μέρει ελευθρες». Οι υπόλοιπες χώρες του αραβικού κόσμου ταξινομούνται ως «μη ελεύθερες».

Ως αποτέλεσμα, οι Άραβες που ζουν σε αυτές τις χώρες είτε δεν έχουν ενημερωθεί ή έχουν παραπληροφορηθεί. Δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν επαρκώς, πολύ λιγότερο δημόσια, θέματα που επηρεάζουν την  δημόσια σφαίρα και την καθημερινή ζωή τους. Ένα κρατικό αφήγημα κυριαρχεί στη δημόσια ψυχή και ενώ πολλοί δεν το πιστεύουν, μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού πέφτει θύμα αυτής της ψεύτικης αφήγησης. Δυστυχώς, η κατάσταση αυτή είναι απίθανο να αλλάξει.

Ο αραβικός κόσμος γέμισε με ελπίδες την άνοιξη του 2011. Οι δημοσιογράφοι, οι ακαδημαϊκοί και ο γενικός πληθυσμός ήταν γεμάτοι με προσδοκίες μιας λαμπρής και ελεύθερης αραβικής κοινωνίας στις χώρες τους. Ανάμεναν  να απελευθερωθούν από την ηγεμονία των κυβερνήσεών τους και τις συνεχείς παρεμβάσεις και τη λογοκρισία των πληροφοριών. Οι προσδοκίες αυτές διαλύθηκαν γρήγορα. αυτές οι κοινωνίες είτε έπεσαν πίσω στο παλαιό status quo είτε αντιμετώπισαν ακόμη πιο σκληρές συνθήκες από πριν.

Ο αγαπητός μου φίλος, ο εξέχων Σαουδάραβας συγγραφέας Saleh al-Shehi, έγραψε μία από τις πιο διάσημες στήλες που δημοσιεύθηκε ποτέ στον Σαουδάραβικό Τύπο. Δυστυχώς, τώρα εκτίει αδικαιολόγητη πενταετή ποινή φυλάκισης για υποτιθέμενα σχόλια αντίθετα με το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας. Η κατάσχεση από την αιγυπτιακή κυβέρνηση ολόκληρης της έκδοσης της  εφημερίδας al-Masry al Youm, δεν έβγαλε ούτε προκάλεσε αντίδραση από τους συναδέλφους. Αυτές οι ενέργειες δεν έχουν πλέον ως συνέπεια μια αντίδραση από τη διεθνή κοινότητα. Αντ 'αυτού, αυτές οι ενέργειες μπορεί να προκαλέσουν καταδίκη την οποία ακολουθεί αμέσως σιωπή.

Ως αποτέλεσμα, οι αραβικές κυβερνήσεις έχουν παραμείνει ελεύθερες να συνεχίσουν να φιμώνουν τα ΜΜΕ με αυξανόμενο ρυθμό. Υπήρξε μια εποχή που οι δημοσιογράφοι πίστευαν ότι το Διαδίκτυο θα απελευθέρωνε πληροφορίες από τη λογοκρισία και τον έλεγχο που συνδέονται με τα ΜΜΕ. Αλλά αυτές οι κυβερνήσεις, των οποίων η ίδια η ύπαρξη βασίζεται στον έλεγχο των πληροφοριών/ειδήσεων, έχουν μπλοκάρει επιθετικά το Διαδίκτυο. Έχουν επίσης συλλάβει τοπικούς δημοσιογράφους και πιέζουν τους διαφημιζόμενους να βλάψουν τα έσοδα συγκεκριμένων δημοσιεύσεων.

Υπάρχουν μερικές οάσεις που συνεχίζουν να ενσωματώνουν το πνεύμα της Αραβικής Άνοιξης. Η κυβέρνηση του Κατάρ εξακολουθεί να υποστηρίζει τη διεθνή επικαιρότητα, σε αντίθεση με τις προσπάθειες των γειτόνων της να υποστηρίξουν τον έλεγχο των ειδήσεων για να υποστηρίξουν την «παλιά αραβική τάξη». Ακόμη και στην Τυνησία και στο Κουβέιτ, όπου ο τύπος θεωρείται τουλάχιστον "εν μέρει δωρεάν" τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικεντρώνονται σε εγχώρια ζητήματα, αλλά όχι σε θέματα που αντιμετωπίζει ο μεγαλύτερος αραβικός κόσμος. Διστάζουν να παρέχουν μια πλατφόρμα για δημοσιογράφους από τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και την Υεμένη. Ακόμη και ο Λίβανος, το κοσμηματοπωλείο του αραβικού κόσμου, όταν πρόκειται για την ελευθερία του Τύπου, πέφτει θύμα της πόλωσης και της επιρροής της υπέρ της Χεζμπολάχ του Ιράν.

Ο αραβικός κόσμος αντιμετωπίζει τη δική του εκδοχή ενός σιδερένιου παραπετάσματος, που δεν επιβάλλεται από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά από τις εγχώριες δυνάμεις που αγωνίζονται για εξουσία. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το Radio Free Europe, το οποίο μεγάλωσε με την πάροδο των χρόνων σε ένα κρίσιμο θεσμό, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ενθάρρυνση και στη διατήρηση της ελπίδας της ελευθερίας. Οι Άραβες χρειάζονται κάτι παρόμοιο. Το 1967, οι New York Times και το The Post πήραν από κοινού την εφημερίδα International Herald Tribune, η οποία συνέχισε να αποτελεί πλατφόρμα φωνών από όλο τον κόσμο.

Η δημοσίευσή μου, The Post, έχει αναλάβει την πρωτοβουλία να μεταφράσει πολλά από τα κομμάτια μου και να τα δημοσιεύσει στα αραβικά. Γι 'αυτό, είμαι ευγνώμων. Οι Άραβες πρέπει να διαβάσουν στη γλώσσα τους για να κατανοήσουν και να συζητήσουν τις διάφορες πτυχές και την περιπλοκότητα της δημοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Δύση. Εάν ένας Αιγύπτιος διαβάσει ένα άρθρο που αναφέρει το πραγματικό κόστος ενός έργου κατασκευής στην Ουάσινγκτον, τότε αυτός ή αυτή θα είναι σε θέση να κατανοήσει καλύτερα τις συνέπειες παρόμοιων έργων στην κοινότητά του.

Ο αραβικός κόσμος χρειάζεται μια σύγχρονη εκδοχή των παλαιών διακρατικών μέσων ενημέρωσης, ώστε οι πολίτες να μπορούν να ενημερώνονται για τα παγκόσμια γεγονότα. Πιο σημαντικό, πρέπει να παράσχουμε μια πλατφόρμα για τις αραβικές φωνές. Υποφέρουμε από τη φτώχεια, την κακή διαχείριση και την κακή εκπαίδευση. Μέσω της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου διεθνούς φόρουμ, απομονωμένου από την επιρροή των εθνικιστικών κυβερνήσεων που διαδίδουν το μίσος μέσω της προπαγάνδας, οι απλοί άνθρωποι στον αραβικό κόσμο θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τα διαρθρωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες τους.