Το υψηλό κόστος που συνεπάγεται η συμφωνία διάσωσης της Κύπρου επισημαίνει η Wall Street Journal, η οποία κάνει λόγο για νέο κλονισμό της εμπιστοσύνης ανάμεσα  στις ισχυρές οικονομίες του ευρωπαϊκού βορρά και τους «αδύναμους κρίκους» του νότου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας, η πικρία που άφησε η κυπριακή κρίση φαίνεται πως είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτή που επικράτησε για την ελληνική κρίση και ενδέχεται να υπονομεύσει τις μελλοντικές προσπάθειες της Ευρωζώνης να επιλύσει τα προβλήματά της.

Η γερμανική γραμμή υπερίσχυσε, ως συνήθως, στις διαπραγματεύσεις, αλλά το κόστος ήταν μεγάλο, καθώς διογκώθηκε η δυσαρέσκεια για τον «εκφοβισμό» ενός μικρού κράτους από τη Γερμανία, όπως ερμήνευσαν πολλοί το σχέδιο διάσωσης της Κύπρου, σημειώνει η WSJ.

«Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις χρησιμοποίησαν την [κυπριακή] κρίση για να επιβάλλουν νέους, πιο «τιμωρητικούς» κανόνες στις χώρες που χρειάζονται έκτακτη βοήθεια.», σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα στον ιστότοπο των New York Times.

Το πακέτο διάσωσης της Κύπρου σηματοδοτεί μία νίκη για τη Γερμανία και τους άλλους «σκληροπυρηνικούς» της Ευρωζώνης που είναι αποφασισμένοι να περάσουν το μήνυμα ότι οι τράπεζες και τα κράτη θα διασώζονται μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα μετανοούν για τη λάθος διαχείριση που έκαναν στο παρελθόν, όπως αυτή ορίζεται από τους σωτήρες τους.

Οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής υποστηρίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα διασφαλιστεί η στήριξη των λαών στην Ευρωζώνη και θα επικρατήσει μεγαλύτερη σύνεση στα κράτη μέλη, αναφέρει η εφημερίδα. Οι επικριτές, ωστόσο, θεωρούν ότι στη διαχείριση της κυπριακής κρίσης δεν υπήρξε κανένας συντονισμός, γεγονός που ανέδειξε τον χαοτικό τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στην Ευρωζώνη.

Ο αναλυτής του BBC, Ρόμπερτ Πίστον, εκτιμά ότι οι Κύπριοι δεν θα εκλάβουν ακριβώς ως διάσωση τη συμφωνία για την Κύπρο. «Το να μην μπορείς να κάνεις ανάληψη όποτε θέλεις αντιπροσωπεύει τον απόλυτο εφιάλτη τόσο των τραπεζών όσο και των ατόμων που ελέγχουν τις μεγαλύτερες δεξαμενές πλούτου του κόσμου», σημειώνει.

Ο αναλυτής επισημαίνει ότι το χειρότερο για την Ευρωζώνη θα είναι να θεωρηθεί η παύση της ελεύθερης διακίνησης τω κεφαλαίων μεταξύ των κρατών ως προηγούμενο. «Σε αυτή την περίπτωση, νευρικοί οι επενδυτές και οι πιστωτές θα αποσύρουν τα χρήματά τους από τις οικονομίες και τα τραπεζικά συστήματα τα οποία θεωρούν ασθενή, όπως στην Ιταλία και την Ισπανία».