Σημείο αναφοράς για την καθιέρωση της λιτότητας ως μηχανισμός αντιμετώπισης της κρίσης αποτελεί η ελληνική κρίση, κατά τον ίδιο. Ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος διαμηνύει πως «αρχή του κακού» στάθηκε η αρχική λαθεμένη ερμηνεία της οικονομικής κρίσης στην χώρα που ενεργοποίησε τις υφεσιακές πολιτικές και σε άλλες χώρες.

Μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι αν και θα μπορούσε να ειπωθεί πως οι οικονομικές αποτυχίες των τελευταίων ετών υποδεικνύουν ότι οι οικονομολόγοι δεν διέθεταν τις κατάλληλες απαντήσεις, η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη, καθώς πολλοί ήταν εκείνοι, που γνώριζαν, αλλά δεν εισακούστηκαν από τους πολιτικούς.

Αναλύοντας τα γεγονότα, ο νομπελίστας οικονομολόγος θεωρεί ότι η οικονομική κρίση, μέσω διαφόρων διαύλων, οδήγησε σε μία απότομη πτώση των ιδιωτικών δαπανών, η οποία με τη σειρά της επέφερε μείωση των εσόδων και άνοδο της ανεργίας.

Στο σημείο αυτό, σημειώνει, αν και οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να τονώσουν τις οικονομίες τους, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο, κυρίως κατά το 2010, όταν η κρίση στην Ελλάδα ερμηνεύθηκε, λανθασμένα, ως σημάδι ότι και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις θα έπρεπε να μειώσουν άμεσα τις δαπάνες και τα ελλείμματά τους. «Από τη στιγμή εκείνη, η λιτότητα άρχισε ατυχώς να εφαρμόζεται ευρέως ως το κύριο μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης», τονίζει ο κ. Πολ Κρούγκμαν.