Ο προϋπολογισμός της ΕΕ για την περίοδο 2014-2020 συνεχίζει να απασχολεί τη βρετανική κυβέρνηση. Από τους πιο ανήσυχους συνομιλητές, το Λονδίνο συνεχίζει να εξετάζει τρόπους όσο το δυνατόν μεγαλύτερου περιορισμού της αύξησης του προϋπολογισμού, με δεδηλωμένο στόχο του πρωθυπουργού Κάμερον το πάγωμα σε πραγματικούς όρους.

Μέσα στην εβδομάδα ο υπουργός Εργασίας και Συντάξεων Μαρκ Χόμπαν είπε ότι η ΕΕ θα μπορούσε να εξοικονομήσει 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ από το λεγόμενο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο αν δεν προχωρήσει στην αντικατάσταση του τρέχοντος προγράμματος διανομής τροφίμων με ένα νέο ταμείο ενίσχυσης των πιο άπορων πολιτών της Ευρώπης.

Τη φωνή του με αυτή του κ. Χόμπαν ένωσε και ο σκιώδης υφυπουργός Περιβάλλοντος των Εργατικών, Στίβεν Τιμς λέγοντας ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος γιατί μια τέτοια λειτουργία κοινωνικής στήριξης δε θα μπορούσε να παρέχεται από τις εθνικές κυβερνήσεις αντί από τις Βρυξέλλες.
Εν τω μεταξύ, περισσότερα από 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ εξωτερικής βοήθειας που προσέφερε η ΕΕ σε φτωχότερες χώρες το προηγούμενο έτος δεν μπορούν να εντοπιστούν, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό σώμα οικονομικών ελεγκτών. Ο αξιωματούχος του σώματος Κάρελ Πίνξτεν επέκρινε την Κομισιόν για την έλλειψη επαρκών ελέγχων, λέγοντας ότι αν θέλει να έχει την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων πολιτών τότε θα πρέπει να απέχει από αμφισβητούμενες επιλογές και πολιτικές. Πάντως εκπρόσωπος του επιτρόπου Ανάπτυξης Άντρις Πίεμπαλγκς τόνισε ότι το 97,5% των χρημάτων που ξόδεψε η ΕΕ για την ανάπτυξη φτωχών κρατών κατέληξε επιβεβαιωμένα στον προεπιλεγμένο προορισμό.

Περσινή έρευνα του βρετανικού ινστιτούτου Open Europe κατέδειξε ότι τα χρήματα που δαπανά η ΕΕ για την καταπολέμηση της φτώχειας δεν είναι επαρκώς στοχευμένα σε αυτό το σκοπό. Μόνο το 46% της κοινοτικής εξωτερικής βοήθειας είχε φτάσει το 2009 σε χώρες με χαμηλότερα εισοδήματα, σε σύγκριση με το 74% της βρετανικής διμερούς βοήθειας και το 58% των διμερών προγραμμάτων των κυβερνήσεων των χωρών-μελών.

1,4 δισεκατομμύρια ευρώ ή ποσοστό 10% της ευρωπαϊκής βοήθειας περνούσε χωρίς λόγο σε άλλους πολυμερείς διεθνείς δωρητές όπως τα Ηνωμένα Έθνη και η Παγκόσμια Τράπεζα. Τα χρήματα αυτά, σημείωνε η έκθεση, απλώς ανακυκλώνονταν, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και τρεις φορές, πριν φτάσουν στη χώρα για την οποία προορίζονταν, υφιστάμενα στη διαδρομή αχρείαστα κόστη διαχείρισης και μεταφοράς.