Η Βαλερί Τριερβελέρ, μέσα από το βιβλίο της, νέα αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύονται σήμερα, χαρίζει στο αναγνωστικό κοινό διαλόγους-φωτιά με τον Ολάντ την στιγμή που γίνονται τα αποκαλυπτήρια της σχέσης του Προέδρου με την ηθοποιό Ζιλί Γκαγιέ και περιγράφει τις δύσκολες στιγμές που ακολούθησαν, όταν ο Ολάντ της ανακοίνωσε ότι θα χωρίσουν.
«Ανέβηκα γρήγορα την σκάλα που οδηγεί στο ιδιωτικό διαμέρισμα. Ο Φρανσουά ήταν ήδη μέσα στο δωμάτιο (…) Καθόμαστε πάνω στο κρεβάτι. Καθένας στην πλευρά όπου συνηθίζει να κοιμάται. Δεν μπορώ παρά να προφέρω μια μόνο λέξη:
-«Λοιπόν;»
-«Λοιπόν, είναι αλήθεια» απαντά εκείνος (ο Ολάντ)
-«Τι είναι αλήθεια; Κοιμάσαι με αυτή την κοπέλα;»
-«Ναι» παραδέχεται (ο Ολάντ)
Καθόμαστε αρκετά κοντά ο ένας στον άλλο, σε αυτό το μεγάλο κρεβάτι. Δεν συναντώ το βλέμμα του που στρέφεται αλλού. Οι ερωτήσεις βγαίνουν η μια μετά την άλλη:
-Πως έγινε; Γιατί; Από πότε;
-Εδώ και ένα μήνα, απαντά (υποκριτικά).
Παραμένω ψύχραιμη, δεν εκνευρίζομαι, δεν φωνάζω…Τα ψέματά του βγαίνουν στην επιφάνεια, η αλήθεια σιγά-σιγά αποκαλύπτεται. Παραδέχεται ότι ο δεσμός είναι πιο παλιός. Από τον ένα μήνα, περνάμε στους τρεις, τους έξι, τους εννιά και εν τέλει στον ένα χρόνο….».
Η Βαλερί συνεχίζει με την περιγραφή της βαριάς ατμόσφαιρας και της αμηχανίας που επικρατεί μετά την αποκάλυψη:
«Ο Φρανσουά κι εγώ ξαναβρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, καθένας καθισμένος σε έναν διαφορετικό καναπέ…η ατμόσφαιρα είναι βαριά, η απόσταση είναι ήδη αισθητή. Μου μιλά για χωρισμό. Δεν κατανοώ την λογική των πραγμάτων…Η απόφασή του δεν μοιάζει ακόμη αμετάκλητη, αλλά δεν έχω την δύναμη να επιχειρηματολογήσω. Προσπαθεί να φανεί όσο το δυνατόν λιγότερο σκληρός, αλλά είναι τρομερό. Δεν το συνειδητοποιώ πραγματικά, είμαι σαν υπό την επήρεια αναισθησίας…» γράφει η Βαλερί και συνεχίζει;
«Θα κοιμηθούμε, ο καθένας σε ένα διαφορετικό δωμάτιο. Αυτό δεν μας είχε συμβεί ποτέ πριν. Αυτή την φορά, σηματοδοτεί το τέλος. Η νύχτα μου διαταράσσεται από εφιάλτες και παραισθήσεις, υπό την επήρεια των φαρμάκων. Ξυπνώ αναπηδώντας, πεπεισμένη ότι κάποιος είναι στο χώρο. Σκέφτομαι τον Φρανσουά να ανοίγει την αγκαλιά του σε μια άλλη γυναίκα. Ποιος έκανε το πρώτο βήμα; Τι τις έχει πει για μας; Τι έψαχνε σε εκείνη που εγώ δεν μπορώ να του δώσω; Οι εικόνες με πληγώνουν, τις απωθώ, αλλά επανέρχονται, ξανά και ξανά. Με πνίγουν και μένω άφωνη μέσα στους λυγμούς».
Πηγή ethnos.gr
