Στην πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε Sky News Arabic, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν επανέλαβε και διεύρυνε μερικά από τα βασικά πολιτικά και γεωστρατηγικά του μηνύματα για τις τρέχουσες προκλήσεις στην παγκόσμια σκηνή, από τις σχέσεις με την ΕΕ μέχρι τις εντάσεις στην Μέση Ανατολή και την πρόσφατη συζήτηση για πιθανή αμερικανική στρατιωτική δράση στο Ιράν.

Απόρριψη «οθωμανικών» φιλοδοξιών 

Ο Φιντάν ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία δεν αναζητεί «Οθωμανική Αυτοκρατορία» ή νέο ηγεμονικό ρόλο, αλλά επιδιώκει στρατηγικές συνεργασίες μεταξύ κυρίαρχων κρατών για να αντιμετωπίσουν κοινά προβλήματα — οικονομικά, πολιτικά, ασφάλειας και τρομοκρατίας. Η εποχή που περιμένει κανείς έναν «μεγάλο ηγεμόνα» να επιλύσει τα προβλήματα έχει παρέλθει, σύμφωνα με τον ίδιο.



Προειδοποίηση προς ΗΠΑ για Ιράν 

Σχολιάζοντας την πιθανότητα αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράν, ο Φιντάν προειδοποίησε τους Αμερικανούς «φίλους» να αποφεύγουν μια τέτοια κίνηση, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα μετατρέψει την κατάσταση σε «άλλη Βενεζουέλα»,  δηλαδή μια διαρκή κρίση χωρίς λύση. Τόνισε επίσης ότι αν το Ιράν αισθανθεί στενωμένο ή «στριμωγμένο», θα προετοιμαστεί για το χειρότερο, υπονόμευοντας την πιθανότητα διπλωματικής λύσης.

Αντιθέτως, για να είναι οι συνομιλίες αποτελεσματικές, είπε πως πρέπει να γίνουν με τρόπο που να επιτρέπει στο Ιράν να «διατηρήσει το πρόσωπό του» και να μην αισθανθεί ταπεινωμένο , παράγοντα κρίσιμο για την αποτροπή περαιτέρω κλιμακώσεων.



Σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση 

Ο Φιντάν άσκησε σκληρή κριτική προς την ΕΕ, υποστηρίζοντας ότι αν η Τουρκία είχε γίνει μέλος του ευρωπαϊκού μπλοκ, η ίδια η Ένωση θα ήταν πιο ανθεκτική,  και πιθανώς το Brexit δεν θα είχε συμβεί. Αντίθετα, σήμερα η Ευρώπη ψάχνει «κέντρο βαρύτητας» ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, μια κατάσταση που, κατά τον Φιντάν, αποδεικνύει την ενεργειακή και πολιτική αστάθεια της ΕΕ.Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε υπερεθνικός θεσμός, αλλά όχι υπερπολιτισμικός, γεγονός που, κατά την τουρκική πλευρά, έχει εμποδίσει μια πιο ουσιαστική ενοποίηση στρατηγικών επιλογών μεταξύ των κρατών-μελών και της Τουρκίας.