Τι ωραία ημέρα και αυτή όπου όλες οι πόλεις που πήραν λείψανα από τον ναό σου –Βενετία, Παρίσι, Λονδίνο, Κοπεγχάγη– θα επανορθώσουν τις κλοπές τους, θα διαμορφώσουν ιερές θεωρίες για να σου επιστρέψουν τα λείψανα που κατέχουν, λέγοντας: “Συγχώρεσέ μας, θεά! ήταν για να τα σώσουμε από τα κακά πνεύματα της νύχτας”, και θα ξαναχτίσουμε τα τείχη σου στους ήχους του αυλού για να ξεπλύνουμε το έγκλημα του αναίσχυντου Λύσανδρου!» (Ernest Renan, Προσευχή πάνω στην Ακρόπολη, εκδ. Ροές 2009).

Πέραν της ιστορικής και πολιτισμικής, το ζήτημα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα ενέχει μια βαθύτερη διάσταση, συνδεδεμένη με τα σύγχρονα ταυτοτικά κινήματα, την ανάγκη των κοινωνιών για προσδιορισμό και την έκφραση εθνικής ιδιαιτερότητας σε ένα παγκοσμιοποιημένο γίγνεσθαι. Ως κομμάτι του πιο επιβλητικού και χαρακτηριστικού μνημείου του ελληνικού (και ίσως του δυτικού κόσμου), τα Μάρμαρα επανέρχονταν κατά καιρούς στην επικαιρότητα. Οι σχετικές προσπάθειες της Μελίνας Μερκούρη σημάδεψαν τις τελευταίες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, ενώ η ίδρυση του νέου μουσείου της Ακρόπολης την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, προσέδωσε επιπλέον επιχειρήματα και κίνητρα.

Διαβάστε περισσότερα στη Σημερίνή