Αυτά είναι τα πρώτα βασανιστικά λεπτά του πύρινου εφιάλτη...ο πρόλογος της τραγωδίας που επακολούθησε.Τα πρώτα μαρτυρικά λεπτά, που βίωσαν εκατοντάδες άνθρωποι, που εγκλωβισμένοι απο το φλεγόμενο θεριό, ρίχθηκαν στη θάλασσα της ''Αργυρής Ακτής'' στο Μάτι, προκειμένου να γλυτώσουν.

 

Ο θάνατος βρισκόταν ανάμεσά τους.Τους πίεζε ασφυκτικά, τους απειλούσε κατά πρόσωπο, κι αυτοί προσπαθούσαν όπως-όπως να μαζέψουν τα σμπαραλιασμένα κομμάτια του μυαλού και της ψυχής τους... η επιλογή, μονόδρομος.

 

Οι εικόνες απο το απόγευμα της μοιραίας Δευτέρας σοκάρουν, δίνουν γροθιά στο στομάχι και αποκαλύπτουν την τραγικότητα των στιγμών. 

 

Άνθρωποι κάθε ηλικίας αγκαλιασμένοι στη θάλασσα, σε απόσταση αναπνοής απο τις αδηφάγες φλόγες που έσπερναν την καταστροφή... χωρίς έλεος, χωρίς καμία διάκριση. Μικρά παιδιά σκαρφαλωμένα στην πλάτη της μητέρας τους κοιτούν τον όλεθρο που πλησιάζει.

 

Ζουν την απόλυτη κόλαση. Πυκνός καπνός έχει καλύψει τα πάντα. Η ακτή διακρίνεται μετά δυσκολίας.

 

Με βρεγμένα πανιά και ρούχα καλύπτουν το πρόσωπο και τη μύτη τους... ο καθένας όπως μπορεί επιχειρεί να βοηθήσει και να προστατέψει ό,τι πολυτιμότερο έχει... παιδιά, συγγενείς, γονείς, κατοικίδια... τον ίδιο του τον εαυτό.

 

Το βλέμμα χαμένο και απλανές... η καρδιά παγωμένη... το μυαλό σε πλήρη αποδόμηση... περιμένουν το θαύμα. Οι ριπές του ανέμου ραπίζουν τα σώματα με αποκαΐδια... η οσμή του θανάτου παντού... 

 

Η θάλασσα της κολάσεως... η θάλασσα που στάθηκε, ωστόσο, σωτήρια για πολλούς.

 

Τα ντοκουμέντα που έρχονται στο φως εφιαλτικά, όπως και η κραυγή ενός άνδρα που είδε μαζί με τα παιδιά του τον θάνατο κατάματα. ''...Με λένε Ηλία και μέσα έχω τα παιδιά μου. Είμαι μέλος της Ομάδας Πολιτικής Προστασίας. Τα έχω χώσει μέσα στη μπανιέρα, γεμάτη νερό, πετσέτες και δύο πυροσβεστήρες. Θα καώ... αλλά θα με θυμάστε...'' αναφέρει στο επίμαχο βίντεο.

 

Το δράμα χωρίς τελειωμό... νεκροί, τραυματίες και άγνωστος αριθμός αγνοουμένων. Οι ελπίδες για ανεύρεση επιζώντων στερεύουν ώρα με την ώρα. Η αναζήτηση επικεντρώνεται πλέον στην ανεύρεση σορών. Η πραγματικότητα σκίζει την ψυχή... κάποιοι μπορεί να μην εντοπιστούν ποτέ...

 

Οι έρευνες των Αρχών βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη σε στεριά και θάλασσα.Σκάφη του Λιμενικού, του Πολεμικού Ναυτικού, ιδιωτικά πλεούμενα, ναυαγοσώστες, δύτες - επαγγελματίες και μη - χτενίζουν τα καμένα παράλια της Ανατολικής Αττικής, σε μια προσπάθεια να εξαντλήσουν ακόμη και το τελευταίο ψήγμα ελπίδας.

 

''Έχει πολλά βραχάκια, έχει σπηλαιώσεις και κάτω απο την επιφάνεια και πάνω απο την επιφάνεια στην παραλία, στην ακτή και υπάρχει μια πιθανότητα να υπάρχει κάποιος που έχει σκαλώσει στα βράχια μέσα ή κάτω απ' το νερό ή πάνω...// τουλάχιστον να εξαντλήσουμε όλες τις πιθανότητες ότι δεν υπάρχει κάποιος εδώ που δεν θα τον βρούμε'' αναφέρει σε δηλώσεις του ο Ναυγοσώστης του Ερυθρού Σταυρού, Ευριπίδης Κουβαριανός.

 

Η οδύνη ανείπωτη και στο νεκροτομείο Αθηνών.Συγγενείς των θυμάτων παραλαμβάνουν τις σορούς των δικών τους. 

 

Κάποιοι άλλοι σπεύδουν να παραδώσουν γενετικό υλικό των αγαπημένων τους, συνδράμοντας στο έργο των ταυτοποιήσεων.

 

Οι σκηνές απάνθρωπες... ακόμη πιο δύσκολες για τον γιο της αδικοχαμένης Αγγελικής Γιαννοπούλου, που βρέθηκε μπροστά στο απανθρακωμένο σώμα της μητέρας του, στο ίδιο τους το σπίτι και δεν το αντιλήφθηκε. ''Έμεινε στο σπίτι και τη βρήκαμε 2 μέρες μετά. Οι ειδικοί τη βρήκανε γιατί εμείς που πήγαμε στο σπίτι αρκετές φορές δεν έχουμε την εμπειρία για να ξέρουμε τι έπρεπε να δούμε και ευτυχώς που δεν το είδαμε. Είμαι απο τους τυχερούς ανθρώπους γιατί βρήκα το διαβατήριο για να αναπαυθεί ψυχή της. Εύχομαι να βρουν όλοι αυτά τα χαρτιά για να χαιρετίσουν τους οικείους τους'' σημείωσε.

 

Υπεράνθρωπες είναι και οι προσπάθειες των διασωστών που ερευνούν εκ νέου τα καμένα χαλάσματα... ίσως να υπάρχει κάτι, κάποιος, ίσως,η μοναδική λέξη που κρατάει την ελπίδα ζωντανή, ισως, τέσσερα γράμματα... δύο συλλαβές μακριά απο τον θρήνο.