Πέθανε, σε ηλικία 82 ετών ο Λάκης Χαλκιάς, ένας άνθρωπος που θεωρείται από τους σημαντικότερους δημιουργούς της ελληνικής μουσικής.
Ο Λάκης Χαλκιάς αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα σοβαρά προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν.
Η οικογένειά του ανακοίνωσε την απώλειά του και η ημερομηνία και η ώρα της κηδείας θα ανακοινωθούν σύντομα.
Γεννημένος στα Γιάννενα το 1943, ο Λάκης Χαλκιάς μεγάλωσε μέσα στη μουσική παράδοση μιας οικογένειας που το όνομά της έγινε συνώνυμο με το ηπειρώτικο τραγούδι. Γιος του θρυλικού κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά, συνέχισε μια παράδοση που είχε ήδη διαμορφωθεί μέσα από πολλές γενιές μουσικών της οικογένειας Χαλκιά.
Ωστόσο, δεν υπήρξε απλώς ένας συνεχιστής της οικογενειακής του κληρονομιάς. Κατάφερε να συνομιλήσει με το παρελθόν χωρίς να μείνει εγκλωβισμένος σε αυτό, φέρνοντας το δημοτικό τραγούδι πιο κοντά στις νεότερες γενιές και συνεργαζόμενος με κορυφαίους εκπροσώπους του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού.
Ο ίδιος είχε περιγράψει πολλές φορές τη μουσική όχι ως επάγγελμα, αλλά ως κληρονομιά και ευθύνη. Όπως είχε δηλώσει, το πρώτο του μουσικό σχολείο ήταν η δημοτική ποίηση και τα ακούσματα της οικογένειάς του.
«Το δημοτικό τραγούδι ήταν το πρώτο μου σχολείο, δηλαδή η δημοτική ποίηση. Αυτή άκουγα από τους δικούς μου, αυτή έμαθα από τους δικούς μου», είχε αναφέρει, εξηγώντας πως οι ήχοι της Ηπείρου αποτέλεσαν τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκε ολόκληρη η καλλιτεχνική του διαδρομή.
Από μικρή ηλικία βρέθηκε μέσα στον κόσμο της μουσικής. Η μαθητεία του δίπλα στον πατέρα του και η επαφή του με την ηπειρώτικη παράδοση διαμόρφωσαν έναν ερμηνευτή που αντιμετώπιζε κάθε τραγούδι ως μια ιστορία, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στους ανθρώπους που κρύβονταν πίσω από τους στίχους.
Η φωνή του έγινε γνωστή μέσα από τραγούδια που μίλησαν για την ξενιτιά, την αγάπη, την απώλεια, τη λεβεντιά και τον αγώνα. Η δισκογραφική του πορεία ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1960, με τις πρώτες του ηχογραφήσεις σε συνεργασία με σημαντικούς δημιουργούς της εποχής, ενώ στη συνέχεια συμμετείχε σε δεκάδες παραγωγές.
Κατά τη διάρκεια της πορείας του συνεργάστηκε με σπουδαίες προσωπικότητες της ελληνικής μουσικής.
«Η παράδοση δεν είναι μουσείο», είχε υποστηρίξει πολλές φορές, τονίζοντας πως η μουσική πρέπει να μεταδίδεται, να αναπνέει και να βρίσκει νέους τρόπους έκφρασης. Με την ίδια λογική μιλούσε και για τη μαθητεία των νεότερων μουσικών.
«Στις νέες γενιές τις δικές μας πρώτα μας μάθαιναν να σεβόμαστε τη δουλειά που κάναμε, να μαθαίνουμε τα τραγούδια σωστά», είχε δηλώσει, υπογραμμίζοντας τη σημασία της πειθαρχίας στη διατήρηση της αυθεντικότητας της παραδοσιακής μουσικής.
Ανάμεσα στις σημαντικότερες στιγμές της δισκογραφίας του ξεχωρίζει η συμμετοχή του στο έργο του Γιάννη Μαρκόπουλου «Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» (1977), σε ποίηση Διονυσίου Σολωμού, μαζί με τον Νίκο Ξυλούρη και την Ειρήνη Παπά.
Σημαντική θέση κατέχει επίσης η συνεργασία του με τον Χρήστο Λεοντή στην «Καταχνιά», ενώ ιδιαίτερη σημασία είχε για τον ίδιο το έργο «2.500 χρόνια ελληνική μουσική (Από τον Όμηρο μέχρι σήμερα)», το οποίο χαρακτήριζε έργο ζωής και για το οποίο χρειάστηκαν δώδεκα χρόνια μελέτης.
Για τον Λάκη Χαλκιά, το τραγούδι υπήρξε πάντοτε φορέας μνήμης. Η ερμηνεία του συνδέθηκε με τις ιστορίες των απλών ανθρώπων, της ξενιτιάς, της προσμονής και της αναζήτησης μιας καλύτερης ζωής.
Η παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι συνδέθηκε με τη διατήρηση και τη μετάδοση της ηπειρώτικης μουσικής παράδοσης, ενώ η πορεία του ανέδειξε τη δυνατότητα της παράδοσης να παραμένει ζωντανή και να συνομιλεί με κάθε εποχή.
