Οι αγκαλιές, τα αγγίγματα και τα φιλιά δεν αποτελούν αποκλειστικά ανθρώπινες συμπεριφορές, καθώς παρόμοιες μορφές σωματικής επαφής παρατηρούνται και στους μεγάλους πιθήκους. Σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου του Ντάραμ, οι συμπεριφορές αυτές συμβάλλουν στην ενίσχυση των κοινωνικών δεσμών και στη μείωση της έντασης πριν από πιθανές συγκρούσεις.

Οι ερευνητές μελέτησαν χιμπατζήδες και μπονόμπο, δύο από τα πιο κοντινά συγγενικά είδη του ανθρώπου, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν πριν από καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν ανταγωνισμό, όπως η διεκδίκηση τροφής. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα ζώα χρησιμοποιούν τη σωματική επαφή ως μέσο καθησυχασμού, ενδυνάμωσης της εμπιστοσύνης και διατήρησης της κοινωνικής συνοχής.

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εύρημα ήταν ότι ακόμη και οι χιμπατζήδες, οι οποίοι συχνά θεωρούνται πιο επιθετικοί, εκδήλωναν συμπεριφορές στενής επαφής, όπως το άγγιγμα ή η τοποθέτηση των δαχτύλων στο στόμα ενός άλλου ατόμου. Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι πριν από αγχωτικές στιγμές οι πίθηκοι πλησίαζαν ο ένας τον άλλον, αγκαλιάζονταν και αντάλλασσαν χειρονομίες που λειτουργούσαν καθησυχαστικά.

Η καθηγήτρια Ζάνα Κλέι χαρακτήρισε αυτές τις συμπεριφορές ως ένα είδος «καλέσματος συσπείρωσης», παρόμοιο με τον τρόπο που τα μέλη μιας ομάδας ενώνονται πριν από μια σημαντική πρόκληση. Όπως ανέφερε, η συμπεριφορά αυτή δείχνει περισσότερο το αίσθημα του «εμείς» παρά του «εγώ».

Για τη διεξαγωγή της μελέτης, οι επιστήμονες παρακολούθησαν ομάδες χιμπατζήδων και μπονόμπο σε καταφύγια της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και της Ζάμπιας. Οι συνθήκες του πειράματος σχεδιάστηκαν ώστε να προσεγγίζουν καταστάσεις αναζήτησης τροφής στη φύση, χρησιμοποιώντας φιστίκια ως κίνητρο. Κατά τα πέντε λεπτά πριν από την παροχή της τροφής, καταγράφηκαν πολλές περιπτώσεις αγκαλιάς, αγγίγματος και άλλων μορφών κοινωνικής επαφής.

Τα ευρήματα έδειξαν ότι τα ζώα που είχαν περισσότερη σωματική επαφή μεταξύ τους παρουσίαζαν μεγαλύτερη πιθανότητα να μοιραστούν την τροφή και να συνυπάρξουν ειρηνικά. Οι πιο συνεργατικές ομάδες εμφάνιζαν συχνότερα συμπεριφορές καθησυχασμού, ακόμη και σε μορφή «αλυσίδων επαφής», όπου πολλά άτομα αγκάλιαζαν διαδοχικά το ένα το άλλο.

Η σύγκριση ανάμεσα στους χιμπατζήδες και τους μπονόμπο προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την εξέλιξη της κοινωνικής συμπεριφοράς και για τον τρόπο με τον οποίο οι πρόγονοι του ανθρώπου διαχειρίζονταν την ένταση, τον ανταγωνισμό και τη συνεργασία.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η σωματική επαφή αποτελεί μία από τις αρχαιότερες μορφές επικοινωνίας και πιθανότατα υπήρχε πολύ πριν από την ανάπτυξη της γλώσσας. Η ανάγκη για άγγιγμα και δημιουργία δεσμών μπορεί να χρονολογείται πάνω από επτά εκατομμύρια χρόνια, πριν ακόμη οι άνθρωποι, οι χιμπατζήδες και οι μπονόμπο ακολουθήσουν διαφορετικές εξελικτικές πορείες.

Έτσι, πολλές ανθρώπινες εκδηλώσεις υποστήριξης, όπως μια αγκαλιά πριν από μια δύσκολη στιγμή ή ένας ομαδικός χαιρετισμός πριν από έναν αγώνα, ίσως αποτελούν συνέχεια ενός αρχαίου κοινωνικού μηχανισμού που βοηθά τα μέλη μιας ομάδας να παραμένουν ενωμένα.

Πηγή: newsbeast.gr