Ο Δρ. Χαράλαμπος Έλληνας, πρώην επικεφαλής του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ειδικός σε θέματα υδρογονανθράκων, θέτει κάποια πολύ εύλογα ερωτήματα σε ό,τι αφορά την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – Κύπρου, το Great Sea Interconnector: Πώς μπορεί η βιωσιμότητα ενός καλωδίου, που το κόστος του θα αγγίξει και πιθανότατα θα ξεπεράσει τα 2 δις, να εξαρτάται από τα μερικά εκατομμύρια των Κυπρίων καταναλωτών; Πώς είναι δυνατόν, ένα έργο που έχει εξασφαλίσει 657 εκατομμύρια χορηγία από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να εξαρτάται τόσο πολύ από το χρονικό σημείο στο οποίο θα ξεκινήσει η ανάκτηση; Την ώρα μάλιστα που ο ΑΔΜΗΕ, μειώνοντας το ρίσκο του στο ελάχιστο, έχει εξασφαλίσει αργά ή γρήγορα, την ανάκτηση όλων των εξόδων του έργου. Όπως εύλογο είναι και το ερώτημα που τίθεται από τον Πρόεδρο της ΡΑΕΚ Δρ. Πουλικκά: Πώς είναι δυνατόν ένα ρυθμιζόμενο έργο, να μην είναι βιώσιμο; 

Αυτά τα ερωτήματα, παραμένουν εδώ και μερικές ημέρες αναπάντητα.

Από τότε που η ΡΑΕΚ ορθά αποφάσισε ότι οι Κύπριοι καταναλωτές δεν μπορούν να επωμιστούν το οποιοδήποτε κόστος πριν την ολοκλήρωση του καλωδίου. Από τότε που η ΡΑΕΚ αποφάσισε ότι η όποια χρέωση, θα ξεκινήσει με την εμπορική λειτουργία του καλωδίου. Από τότε που ο ΑΔΜΗΕ ξεκίνησε τον απροκάλυπτο εκβιασμό προκειμένου να εξασφαλίσει αλλαγή της απόφασης μιας ανεξάρτητης ρυθμιστικής αρχής, η οποία έχει κάθε δικαίωμα να αξιολογεί και να αποφασίζει για τα του οίκου της.

Στα πιο πάνω λοιπόν ερωτήματα, υπάρχει μια λογική απάντηση: ο λόγος που ο ΑΔΜΗΕ πιέζει τόσο πολύ προς την κατεύθυνση της έναρξης των χρεώσεων στους Κύπριους καταναλωτές με το που θα ξεκινήσουν οι εργασίες και όχι η λειτουργία του καλωδίου, είναι η αβεβαιότητα γύρω από το έργο. Είναι επειδή ακριβώς δεν γνωρίζει πότε και εάν το καλώδιο θα ολοκληρωθεί.

Το πιθανότερο δε, είναι να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Ένα καλώδιο που οι γνωρίζοντες τις τεχνικές δυσκολίες για τη διέλευση του καλωδίου από την Κρήτη στην Κύπρο, το θεωρούν σχεδόν αδύνατον να υλοποιηθεί. Ένα καλώδιο που θα περνά από μια παρανόμως ανακηρυχθείσα ΑΟΖ ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη με ό,τι συνεπάγεται ως αντίδραση από την απρόβλεπτη ηγεσία της Τουρκίας. Ένα καλώδιο, που παρά τις πιέσεις που ασκούνται, δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την όποια χρηματοδότηση είτε από επενδυτές είτε από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Ποιος είναι λοιπόν ο τρόπος ώστε ο ΑΔΜΗΕ να μην έχει κανένα κόστος, καμία ζημιά και κανένα ρίσκ,  ανεξάρτητα από το εάν το έργο θα ολοκληρωθεί; Να μετακυλήσει φυσικά και το κόστος, και τη ζημιά και κάθε ρίσκο, στην τσέπη του κάθε Κύπριου καταναλωτή ο οποίος πληρώνει ήδη ακριβά το τίμημα για όλα τα λάθη που έγιναν μέχρι σήμερα στα ενεργειακά της χώρας. Να αρχίσει δηλαδή o Κύπριος καταναλωτής, χωρίς κανένα απολύτως όφελος, να πληρώνει όλα τα έξοδα του ΑΔΜΗΕ, για να έχει αυτός τα κέρδη και οι Κύπριοι φορολογούμενοι την ελπίδα ανεξαρτήτως εξέλιξης του έργου.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που προκειμένου να πετύχει αυτό το deal, ο ΑΔΜΗΕ αντί να προσπαθεί να πείσει, απειλεί. Αντί να διαπραγματευτεί, εκδίδει τελεσίγραφα. Αντί να φέρει τεκμηριωμένα μελέτη, φέρνει ιδέες.  

Πλέον η ευθύνη βρίσκεται στα χέρια των εχόντων την εξουσία.

Να αποδείξουν εάν είμαστε ή όχι κανονικό κράτος. Να κόψουν τη φόρα στον ΑΔΜΗΕ που μας συμπεριφέρεται σαν μια επαρχία.

Η ευθύνη είναι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Νίκο Χριστοδουλίδη. Στον Υπουργό Ενέργειας, κ. Γιώργο Παπαναστασίου. Στη ΡΑΕΚ. Στην Επιτροπή Εμπορίου της Βουλής. Στα κόμματα και τους βουλευτές που εκλέγονται για να εκπροσωπούν τους Κύπριους πολίτες και όχι για να υποκύπτουν σε εκβιασμούς, απειλές και τελεσίγραφα εις βάρος των πολιτών της χώρας μας.

Κάθε άλλη απόφαση, ενδέχεται να οδηγήσει την Κύπρο και τον Κύπριο φορολογούμενο στο μεγαλύτερο σκάνδαλο από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε ένα σκάνδαλο για το οποίο θα πληρώνουν τη ζημιά τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας.