Ακόμα συζητείται η μεγάλη επιτυχία της χώρας μας να αυξήσει από τέσσερις σε πέντε τους εκπροσώπους μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από τη μεθεπόμενη περίοδο. Αυτή η εξέλιξη ήταν αποτέλεσμα των εντυπωσιακών επιτυχιών που είχαν στην τελευταία πενταετία εκπρόσωποί μας και είναι γνωστό πόσους βαθμούς προσέφεραν η κάθε ομάδα ξεχωριστά. Κι ενώ η επιτυχία αυτή, που αποτελούσε για όλους μας όνειρο ποδοσφαιρικής ζωής, έγινε πραγματικότητα, στα υπόλοιπα ζωτικής σημασίας θέματα που έχουν σχέση με τον γενικότερο ποδοσφαιρικό χώρο εξακολουθούμε να παραμένουμε εκ των ουραγών της Ευρώπης.
Αναφέρομαι και στο οικονομικό κομμάτι, όπου η γενική κατάσταση χειροτερεύει τρίμηνο με τρίμηνο, στο γηπεδικό, όπου στο έτος 2012 ένα ουσιαστικά γήπεδο πληροί τις προδιαγραφές για να φιλοξενήσει αγώνες των ομίλων, στη νοοτροπία του αδικημένου που έχουν οι πλείστες των ομάδων μας και ακόμη στο πώς κτίζονται αλλά και κατεδαφίζονται ομάδες μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Έχουμε, στο κεφάλαιο διαιτησίας, και αναφέρομαι στους μεγάλους της παρέας, την απαίτηση να μας αντιμετωπίζουν στα ίσα στην Ευρώπη και αυτό γίνεται συνήθως, και πιστεύω σωστά γίνεται. Όταν όμως γυρίσουμε στις εγχώριες διοργανώσεις, ξεχνάμε τις απαιτήσεις που έχουμε στην Ευρώπη και αναμένουμε σεβασμό από τους διαιτητές, δηλαδή ουσιαστικά ζητούμε καθαρά την εύνοιά τους. Βλέπετε, στην Κύπρο είμαστε οι μεγάλοι της παρέας και δεν ανεχόμαστε τους κυρίους με τα μαύρα να μας βάζουν στην ίδια μοίρα με τους λοιπούς…
Όταν όμως παίζουμε στο Μεάτσα, στο Μπερναμπέου, στο Ολύμπικο, και σε άλλα μεγάλα γήπεδα της Ευρώπης και κόντρα σε μεγαθήρια, απαιτούμε διαιτησία πενήντα-πενήντα. Είναι κάποιες απόψεις που έχουμε, που και αντιφατικές είναι και φανερώνουν ότι ειδικά οι διαχρονικά μεγάλοι του ταλαιπωρημένου νησιού τα θέλουν όλα για πάρτη τους. Αυτή η νοοτροπία έχει περάσει εδώ και χρόνια στον απλό οπαδό, ο οποίος έχει τις ίδιες απαιτήσεις και αλίμονο σ' αυτούς που θα τολμήσουν να δουν την ομάδα του με τον ίδιο φακό που βλέπουν τους άλλους.
Για να επανέλθω όμως στο οικονομικό κομμάτι, θα πρέπει να θυμίσω την προειδοποίηση του καθ' ύλην αρμόδιου στο κεφάλαιο κριτηρίων. Ανέφερε, λοιπόν, ο Νικ Νικολάου ότι όπως οδεύουν τα πράγματα, δεν αποκλείεται από τη μεθεπόμενη χρονιά, για την οποία πανηγυρίζουμε προκαταβολικά για την αύξηση των εκπροσώπων μας, ομάδα ή ομάδες μας να μην μπορέσουν να συμμετάσχουν στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, λόγω της οικονομικής τους κατάστασης. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και πρέπει από χθες να είχε απασχολήσει τις διοικήσεις των υποψηφίων για έξοδο στην Ευρώπη.
Θα ήταν άλλη μια μαχαιριά και ένα τεράστιο πισωγύρισμα για το ποδόσφαιρο της Κύπρου μια τέτοια εξέλιξη. Κάποιοι, ακόμη και τώρα, θεωρούν ότι ο Νικ Νικολάου κινδυνολογεί. Είναι οι ίδιοι που αγρόν ηγόρασαν όταν προ τετραετίας εγίνετο για πρώτη φορά λόγος για τον ερχομό των κριτηρίων και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν.
Γι' αυτό και υπάρχει ορατός κίνδυνος, η περηφάνια για τις επιτυχίες στα γήπεδα να μετατραπεί σε μιζέρια για τους χειρισμούς εκτός γηπέδων…
Καλή Κυριακή.
