Ο υποσπαδίας και πώς μελλοντικά επηρεάζει την ενήλικη ζωή - Οι ατέλειες στην εμφάνιση των γεννητικών οργάνων δεν είναι συνήθως τόσο σημαντικές κατά την παιδική ηλικία, προκαλούν όμως προβλήματα στην ενήλικη ζωή, όταν ο άνδρας θα αρχίσει να δραστηριοποιείται σεξουαλικά

ΟΙ ΥΠΟΣΠΑΔΙΕΣ πρέπει να χειρουργούνται από χειρουργούς παίδων με υψηλού βαθμού εξειδίκευση

Υποσπαδίας είναι μια συγγενής ανωμαλία που εμφανίζεται σε αγόρια, κατά την οποία η ατελής κατασκευή της ουρήθρας έχει ως αποτέλεσμα την εκβολή της στην κάτω πλευρά του πέους αντί στην κορυφή του. Συχνά συνοδεύεται από τη λεγόμενη χορδή, δηλαδή από κάμψη του πέους όταν αυτό βρίσκεται σε στύση. Η ουρήθρα διέρχεται από την κάτω επιφάνεια του πέους και είναι ο σωλήνας μέσω του οποίου αποβάλλονται τα ούρα και το σπέρμα. Το τέλος της ουρήθρας είναι συνήθως στην άκρη της βαλάνου. Σαν υποσπαδία, χαρακτηρίζουμε την κατάσταση στην οποία η ουρήθρα καταλήγει στην κάτω πλευρά του πέους αντί στην κορυφή του πέους. Σχεδόν πάντα δεν δημιουργείται και το κάτω μέρος της ακροποσθίας, με αποτέλεσμα η βάλανος να μην καλύπτεται πλήρως.

Όσο πιο χαμηλά ευρίσκεται η εκβολή της ουρήθρας, τόσο πιο σοβαρός είναι ο υποσπαδίας και τόσο πιο δύσκολη είναι η χειρουργική του διόρθωση. Η εκβολή μπορεί να είναι λίγο κάτω από την κανονική θέση (ήπιος) ή οπουδήποτε αλλού, κατά μήκος του πέους, έως τη βάση του οσχέου (σοβαρός). Επίσης, μπορεί να παρατηρείται στην κάτω πλευρά του πέους σύσφιξη των ιστών, που ονομάζεται χορδή, που δεν αφήνει το πέος να ισιώσει. Η διάγνωση του υποσπαδία προκαλεί φυσικά αγωνία στους γονείς, δεν προκαλεί όμως καμιά δυσκολία στο νεογέννητο και δεν αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή του παιδιού. Η σοβαρότητα της κατάστασης διαφέρει πολύ από αγόρι σε αγόρι.

Αύξηση των περιστατικών

Η συχνότητα του υποσπαδία ήταν 1/300 τελειόμηνα νεογέννητα με κληρονομικότητα περίπου 20%. Παρατηρείται διεθνώς μια αύξηση των περιστατικών, με συχνότητα να προσεγγίζει το 1/80. Μια πιθανή εξήγηση βρίσκεται στην αύξηση της οιστρογονικής μόλυνσης του περιβάλλοντος με φυτοφάρμακα, ζιζανιοκτόνα και τα πλαστικά που μεταβολίζονται στο περιβάλλον σε παρόμοιο μόριο με αυτό των οιστρογόνων, με αποτέλεσμα την ατελή αρρενοποίηση των εμβρύων.

Το πόσο επιβεβλημένη είναι η διόρθωση του υποσπαδία εξαρτάται από τη λειτουργική και αισθητική απόκλιση από το φυσιολογικό. Συχνότερα προβλήματα είναι η διαταραχή στην ακτίνα της ούρησης και η κάμψη του πέους, ενώ το μικρό μήκος της ουρήθρας συχνά ευθύνεται για δημιουργία ουρολοιμώξεων. Ατέλειες στην εμφάνιση των γεννητικών οργάνων δεν είναι συνήθως τόσο σημαντικές κατά την παιδική ηλικία, προκαλούν όμως προβλήματα στην εμφάνιση και την εικόνα του σώματος, ειδικά κατά την εφηβεία και την ενήλικη ζωή, όταν ο άνδρας θα αρχίσει να δραστηριοποιείται σεξουαλικά.

Ουρηθροπλαστική

Η χειρουργική επέμβαση για τη διόρθωση του υποσπαδία, γνωστή ως ουρηθροπλαστική, γίνεται υπό γενική αναισθησία και γύρω στα πρώτα γενέθλια του παιδιού. Υπάρχουν πολλές μέθοδοι αποκατάστασης του υποσπαδία, αλλά σκοπός όλων είναι να διορθωθεί η κάμψη, ώστε να ευθειαστεί το πέος κατά τη στύση και η εκβολή της ουρήθρας να έλθει στην κορυφή του πέους. Σε ό,τι αφορά την ακροποσθία, στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται πλήρης αποκατάσταση με μια εντελώς φυσιολογική μορφή του πέους. Σε περιπτώσεις χαμηλών και σοβαρών υποσπαδιών η ακροποσθία «θυσιάζεται» διότι από τους ιστούς της κατασκευάζεται το κομμάτι της ουρήθρας που λείπει.

Η διάρκεια νοσηλείας του παιδιού εξαρτάται από τη σοβαρότητα του υποσπαδία με 1-5 ημέρες παραμονής. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η διόρθωση μπορεί να γίνει σε μία επέμβαση (ένα στάδιο). Ωστόσο, εάν ο υποσπαδίας είναι πιο σοβαρός, δύο στάδια μπορεί να είναι απαραίτητα. Φυσικά, όπως κάθε χειρουργική επέμβαση, έτσι και για την διόρθωση του υποσπαδία μπορούν να εμφανιστούν επιπλοκές, όπως η δημιουργία συριγγίου και η στένωση του ουρηθρικού στομίου, οι οποίες, όμως, αντιμετωπίζονται επιτυχώς με μια δεύτερη χειρουργική επέμβαση. Μεγάλη σημασία στα ποσοστά επιτυχίας αυτών των επεμβάσεων έχει η αύξουσα σοβαρότητα του υποσπαδία αλλά και η εμπειρία του χειρουργού. Οι υποσπαδίες πρέπει να χειρουργούνται από χειρουργούς παίδων με υψηλού βαθμού εξειδίκευση.

Ο καθορισμός ειδικών θεραπευτικών αρχών

ΤΟΝ περασμένο αιώνα, ο Charles Dickens (1812-1870) έγραψε: «Δεν είναι αρκετό για έναν ιατρό, ο οποίος θεραπεύει επιτυχώς ενήλικες, να αλλάζει λίγο τη θεραπευτική αγωγή μειώνοντας μόνο τη δοσολογία για τη θεραπεία ενός παιδιού. Ορισμένες ασθένειες παρουσιάζονται μόνο σε παιδιά και άλλες μόνο σε ενήλικες. Το παιδί δεν είναι μια μικρογραφία ενήλικα». Στη σκέψη αυτή πρέπει να παρατηρηθεί ότι τα παιδιά είναι το μέλλον της οικογένειας, κατ' επέκτασιν του κράτους και πρέπει να προσφέρουμε σε αυτά την καλύτερη δυνατή θεραπεία. Ασθένειες που αρχίζουν στην παιδική ηλικία πρέπει να διαγιγνώσκονται και να θεραπεύονται, ώστε να αποφευχθούν άμεσα και έμμεσα προβλήματα. Η ειδικότητα της χειρουργικής παίδων δεν μπορεί να προσδιορισθεί απλά ως χειρουργική στο παιδί, αλλά συνεπάγει σύνολο γνώσεων, που αφορούν την εξέλιξη και την ανάπτυξη του παιδιού ώστε να υπολογισθεί ο καθορισμός ειδικών θεραπευτικών αρχών.

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥ
Παιδοχειρουργός,
American Medical Center