Ζωντανές είναι οι μνήμες μου από τα παιδικά μου χρόνια, που πήγαινα με τον αξέχαστο πατέρα μου την 21η Νοεμβρίου στην πανήγυρι στον Αγρό και πουλούσαμε υφάσματα. Πώς μπορώ να ξεχάσω την εμπορική ζωοπανήγυρι, που άρχιζε από την Πέρα γειτονιά του Συρίμη και απλωνόταν μέχρι το νοσοκομείο του Αγρού.

Η πανήγυρις ήταν τριήμερη, η μεγαλύτερη στην Κύπρο από το 1945 μέχρι το 1967. Έρχονταν απ' όλη την Κύπρο για να προσκυνήσουν την Ελεούσα Αγρού και να πουλήσουν τα εμπορεύματά τους. Υφάσματα υφαντά, σκεπάσματα, κυπριακά σεντόνια της βούφας, αλατζιές, απόχτιν, χοιρομέρι και όλων των ειδών ξηρούς καρπούς και σουτζιούκκον. Επίσης, να αγοράσουν και να πωλήσουν ζώα: γαϊδούρια, αίγες, αρνιά, τράγους, χοίρους, δαμάλια κ.ά., αφού ο μουκτάρης τους έδινε τη σχετική άδεια.

Πώς δεν θυμάμαι τα φαγοπότια και τη φιλοξενία που είχαν οι επισκέπτες στο πανηγύρι. Τους γραφικούς: Στούππα τον Σιεητάνη, πάνω σ’ ένα άλογο ντυμένο γύριζε το πανηγύρι, έπαιζε ένα τύμπανο και τραγουδούσε, τους αλησμόνητους Σωφρόνη Μίο, τον Κάττον και τον Αριστόδημο Καδκιαβλή, που έπαιζαν βιολί και τραγουδούσαν, τον Ταραμά που ντελάλιζε τις αγοραπωλησίες των ζώων κ.ά.

Ακόμη και μέχρι σήμερα συνεχίζω να έρχομαι στο πανηγύρι για να πωλήσω τα εμπορεύματά μου, δουλειά που χάραξε ο αείμνηστος πατέρας μου.

Αυτά όλα μένουν άσβεστα στη μνήμη μου, αλλά λυπούμαι που δεν μπορώ να τα ξαναζήσω.