Η μοίρα των ανθρώπων είναι απρόβλεπτη. Κάποιες φορές περιπλέκει τα νήματα της ζωής, γίνεται αιτία των πιο αναπάντεχων περιστάσεων. Τέτοια απρόσμενα περιστατικά στο επίγειο ταξίδι της ζωής βίωσαν χιλιάδες Έλληνες το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα με επίκεντρο τη Μικρά Ασία. Μια τέτοια οικογένεια που συνταράχτηκε συθέμελα απ΄ την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 ήταν και αυτή του βρακοφόρου Νικόλα Καλογερόπουλου που διατηρούσε βιομηχανία κατασκευής σαπουνιών στην πόλη Μύλασα. Στη δίνη πάνω ο μοναχογιός Γεώργιος μπήκε στο καράβι που τράβηξε για την Αθήνα.

Η υπόλοιπη οικογένεια, οι γονείς και η κόρη τους, βρέθηκαν στον Αϊ-Νικόλα της Λεμεσού. Ο καημός όμως έτρωγε τα σωθικά όλων τους. Άραγε θα αντάμωναν ξανά και πότε; Στο διάστημα που ακολούθησε, η μητέρα, Ευανθία ονόματι, ασκούσε το επάγγελμα της πρακτικής μαμμής ξεγεννώντας τις εγκύους της πόλης, ο πατέρας μοχθούσε για τον επιούσιο ασκώντας διάφορες εργασίες. Και όταν βρίσκονταν σε δυσκολία οικονομική, εκποιούσαν τις ράβδους χρυσού που είχαν φέρει μαζί τους για να ζήσουν. Στην Αθήνα ο Γιώργης ολομόναχος βαδίζει τον δικό του Γολγοθά. Με δεδομένη, όμως, την επιμέλεια και τον ζήλο του, αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τον χρόνο του. Μαθαίνει άριστα την κοπτική-ραπτική, αξιοποιεί το μουσικό ταλέντο του αποκτώντας γνώση της ευρωπαϊκής και βυζαντινής μουσικής. Πέρασε καιρός πολλής αγωνίας, έως ότου ο Γιώργης, μέσω των εφημερίδων της εποχής, ανακαλύψει τους γονείς και την αδελφή του, Τριανταφυλλιά.

Η κάθοδός του στη Λεμεσό έδωσε ανάσα σ΄ όλους τους. Ο Γιώργης αρχίζει από τότε να μοχθεί για να δημιουργήσει ό,τι έχασε η οικογένειά του. Γη, χρήμα, κοινωνικότητα. Το σπίτι του στην οδό Πηνελόπης 30, κάτω από την εκκλησιά του Αϊ-Νικόλα, γίνεται το ορμητήριό του. Θαρραλέος καθώς είναι, ανοίγει επιχείρηση στο πρώην κατάστημα Κακαθύμη, στην οδό Αγίου Ανδρέου. Στην αρχή πουλάει λουξ, στη συνέχεια εμπορεύεται ποδήλατα. Παράλληλα περιέρχεται τις γειτονιές της πόλης, επισκέπτεται την ύπαιθρο και παίρνει μέτρα για κουστούμια αντρικά που ράβει με γούστο και φινέτσα, που γρήγορα αναγνωρίζεται από ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης. Τις Κυριακές ψέλνει με την εξαίσια φωνή του σε διάφορες εκκλησιές και υμνεί τον Θεό για τα χαρίσματα που του έδωσε, με ύφος κατανυκτικό και μέλος πατριαρχικά βυζαντινό.

Με το πείσμα της θέλησης του Μικρασιάτη, με την επιμέλεια και τον ζήλο του γίνεται σιγά-σιγά υπολογίσιμος οικονομικός παράγοντας. Αγοράζει ακίνητα όταν οι σύγχρονοί του ακόμη απορούν για τις επιλογές του. Με το χρήμα του αποκτά αξιόλογη σε έκταση περιουσία σε αρκετές περιοχές της Λεμεσού και των προαστίων της. Παρά τον πλούτο του είναι λιτός και απέριττος, ζει συνειδητά σε εγκράτεια, αρκείται στα λίγα. Δεν επιθυμεί να αποκτήσει οικογένεια, νιώθει όμως τη μεγάλη ανάγκη να ανακουφίσει κυρίως τα μικρά παιδιά της πόλης που απέμειναν πεντάρφανα.

Και όταν γέρος πια και ανήμπορος διαβλέπει το τέλος, με νηφάλιο νου καταθέτει όλα του τα κεφάλαια στη διάθεση παιδιών στερημένων από τους γονείς τους, λόγω θανάτου τους, ή ακόμη και παιδιών τών οποίων οι μητέρες είναι εργαζόμενες και χρειάζεται κάποιος χώρος για την καθημερινή τους επίβλεψη. Έτσι, με συμβόλαιο που συντάσσει, μετά από συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄, αποφασίζει να αφήσει τα όσα κατέχει για ίδρυση ορφανοτροφείου και δημιουργία βρεφονηπιοκομικού σταθμού. Δεν ξεχνάει βέβαια και την αδελφή του, Τριανταφυλλιά, που έχει απομείνει και αυτή μόνη.

Το Σάββατο, 13 Ιουλίου του 1973, ένα σχεδόν χρόνο πριν από την τραγωδία που θα σημάδευε τον τόπο, ο Γιώργης, ο πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, έκλεισε τα μάτια του σώματός του για πάντα. Στην κηδεία του, στον ναό της Οσίας Ξένης των Παλαιοημερολογιτών, η εξόδιος ακολουθία διανθιζόταν με εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής, κατόπιν επιθυμίας δικής του.

Απ΄ εκεί πάνω όπου οι άγιοι άγγελοι οδήγησαν την ψυχή του, μπορεί ακόμη να ρίχνει το βλέμμα του στη γη, να βλέπει τα έργα που δημιούργησε ο μόχθος πέντε δεκαετιών συνεχούς εργασίας του και δικαιολογημένα να ευφραίνεται. Χώρους για παιδιά, στάδιο για κοινή ωφέλεια, έργα ευποιίας στη συνοικία Μέσα Γειτονιάς, δικαίως αναγνωρισθείς μέγας ευεργέτης της.

Υ.Γ. Θερμές οφειλόμενες ευχαριστίες στον σεβαστό κ. Αθανάσιο Αθανασίου για τις βιογραφικές πληροφορίες.

ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Διευθυντής στο Γυμνάσιο Καλογερόπουλου