Η εμπειρία του αγώνα Φενερμπαχτσέ - ΑΕΛ και το ταξίδι, μέσα από τα μάτια ενός αθλητικού συντάκτη

Υπάρχει ένα πείραμα που κάνουν οι ψυχολόγοι στους… πελάτες τους. Τους δείχνουν μία εικόνα και τους ζητούν να πουν την πρώτη λέξη που τους έρχεται στο μυαλό. «Μία ομπρέλα»… η λέξη είναι μάλλον «βροχή». Η λέξη που πάντα έβγαινε αβίαστα από το στόμα μου όταν άκουγα τη λέξη «Κωνσταντινούπολη», ήταν η «πνευματικότητα». Φύλαξα λοιπόν αυτήν τη λέξη καλά στη βαλίτσα μου και ξεκίνησα το ταξίδι για το αεροδρόμιο της Πάφου.

Από εκεί αναχωρούσε η αποστολή της ΑΕΛ για την Κωνσταντινούπολη, μέσω Ρόδου. Περίμενα τη στιγμή να ξετυλίξω τη λέξη «πνευματικότητα» όταν θα βρισκόμουν στην Αγιά Σοφιά, στο Πέρα, στον Βόσπορο, στο Φανάρι. Το ταξίδι, αρκετά πρωινό, μάλλον περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, αφού οι ποδοσφαιριστές ξύπνησαν πολύ πρωί για να φύγουν από τη Λεμεσό. Διακόπτοντας έτσι την ξεκούρασή τους. Δεν έχω ακούσει ξανά ομάδα που να φεύγει τόσο πρωί για έναν τόσο κοντινό προορισμό και θεωρώ ότι αυτό δεν τη βοήθησε καθόλου. Άλλωστε, τα παράπονα που έχουν κάνει διαχρονικά οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ για το θέμα αυτό, δεν είναι τυχαία.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή ήταν η απόφαση της ομάδας και εμείς δεν είχαμε τίποτα άλλο να κάνουμε από το να τη σεβαστούμε.

Το ταξίδι ήταν μια χαρά. Στάση για λίγα λεπτά στο αεροδρόμιο «Διαγόρας» της Ρόδου και έπειτα απογείωση με τελικό προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Σε μία ώρα, είχα ήδη συναντήσει τα πυκνά σύννεφα πάνω από τη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας. Βροχή, χαμηλότερη θερμοκρασία από την Κύπρο.

«Θέλω να τους κερδίσετε»

Στην έξοδο από το αεροδρόμιο, μας περιμένουν πολλά ΜΜΕ. Δηλώσεις, φωτογραφίες, αλλά και ένας… οπαδός της Γαλατασαράι, που σε… άπταιστα Ελληνικά λέει: «Είμαι οπαδός της Γαλατά και αύριο θέλω να τους κερδίσετε». «Πού έμαθες Ελληνικά;», τον ρωτάω. «Στο Ελληνικό Προξενείο», απαντάει. Δεν μάθαμε ποτέ αν ήταν πράγματι ένας οπαδός της Γαλατά ή κάποιος άλλος που έτρεξε στο αεροδρόμιο για να υποδεχθεί την αποστολή μιας κυπριακής ομάδας. Στο τέλος, πάντως, ρώτησε: «Πόσες κυπριακές σημαίες θα έχετε αύριο στο γήπεδο;»…

Δεν ξέρω αν θα ρωτούσε κάτι τέτοιο ποτέ, ένας οπαδός…

Η πρώτη ψυχρολουσία…

Δεν με είχε προειδοποιήσει κανένας για την τροχαία κίνηση της Κωνσταντινούπολης. Έχοντας ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη των 15+ εκατομμυρίων κατοίκων και στο Πεκίνο των 19+ εκατομμυρίων, δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα υπήρχε κάτι… χειρότερο. Αυτό το χειρότερο, λοιπόν, έχει όνομα, «Κωνσταντινούπολη»! Οι τελευταίες μετρήσεις λένε πως στην Πόλη ζουν 18 εκατομμύρια άνθρωποι. Χμ… οι οποίοι διακινούνται ολημερίς από την ασιατική πλευρά της πόλης στην ευρωπαϊκή, μέσω των δύο γεφυρών που υπάρχουν. Από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης στο ξενοδοχείο που βρίσκεται στην περιοχή Ταξίμ… σημειώστε 1,5 ώρα. Ατέλειωτες ουρές αυτοκινήτων. Χιλόμετρα με κόκκινα φωτάκια! Η πρώτη ψυχρολουσία…

Προπόνηση και συνέντευξη Τύπου

Φτάσαμε στο ξενοδοχείο γύρω στη 1 το μεσημέρι. Δεν είχαμε πολλά περιθώρια και μιλάω για εμάς τους αθλητικούς συντάκτες, αφού στις 6 το απόγευμα θα έπρεπε να διασχίσουμε ξανά τη μεγάλη γέφυρα με προορισμό το «Σουκρού Σαράτσογλου». Στην ασιατική πλευρά το γήπεδο, κτίστηκε το 1908 και ανακαινίστηκε δύο φορές για να φιλοξενήσει το 2009 τον τελευταίο τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, πριν αυτό γίνει Γιουρόπα Λιγκ.

Ξεκινήσαμε στις 16:30… πληρώσαμε 120 ευρώ ταξί (!) αλλά δεν φτάσαμε ποτέ στις 18:00! Είχε ακόμα μεγαλύτερη κίνηση απ’ όσο υπολόγιζε ο οδηγός! Φτάσαμε με καθυστέρηση στη συνέντευξη Τύπου. Οι Ελλαδίτες συνάδελφοι που κάλυπταν τον αγώνα Φενέρ - ΠΑΟΚ πριν από κάποια χρόνια, δεν πρόλαβαν καν τη συνέντευξη Τύπου. Εμείς φτάσαμε με 20 λεπτά καθυστέρηση, το ίδιο και η ομάδα της ΑΕΛ (!) και καταφέραμε να κάνουμε τις ερωτήσεις μας, να δούμε το πρώτο 15λεπτο της προπόνησης και να αναχωρήσουμε για το ξενοδοχείο. E-mail στην εφημερίδα για τις δηλώσεις του Ζόρζε Κόστα και επιστροφή.

Λίγο καλύτερα τα πράγματα στην επιστροφή. Δωμάτιο, ένα μπάνιο και συνάντηση με τους συναδέλφους για φαΐ. Βρέχει καταρρακτωδώς! Με τα χίλια ζόρια βρίσκουμε καταφύγιο στο μαγαζί ενός Έλληνα της Πόλης που πουλά μπαχαρικά, γλυκά, ακόμα και φραπέ! Φάγαμε λίγο πιο πέρα και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Η επόμενη μέρα θα ήταν πολύ σημαντική…

Μία πόλη με ξένους κατοίκους

Θα σχολιάσω την τεράστια ταλαιπωρία των οπαδών της ΑΕΛ το πρωί της Πέμπτης. Ήθελαν να δουν τα αξιοθέατα της Πόλης, αλλά τους έστησαν κανονικά και με τον νόμο. Και αναγκάστηκαν με ταξί να επισκεφθούν την Αγιά Σοφιά, με τον χρόνο να πιέζει ασφυκτικά. Απαράδεκτα πράγματα…

Στις 5 θα ήταν η αναχώρηση για το γήπεδο και ακόμα και γι’ αυτό κανείς δεν ήταν έτοιμος να μας διαβεβαιώσει ότι θα υπήρχε λεωφορείο για το «Σουκρού Σαράτσογλου». Κλείνω την παρένθεση.

Πήραμε ταξί. «Αγιά Σοφιά» είπα στον οδηγό και σε 20 λεπτά ήμασταν εκεί. Δεν υπήρχε χρόνος για να μπούμε να τη δούμε. Μόνο απ’ έξω. Το Μπλε Τζαμί, χιλιάδες τουρίστες, κάστανα στη φωτιά, στρατιώτες με το δάκτυλο στη σκανδάλη, σουβενίρ. Ήθελα πολύ η λέξη «πνευματικότητα» να βγει από τα χείλη μου αντικρίζοντας τον μεγαλοπρεπή ναό. Δυστυχώς δεν ένιωσα ποτέ έτσι. Η Πόλη ιδρύθηκε, αναπτύχθηκε, αποτέλεσε την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Η ρυμοτομία της, τα σοκάκια της, τα σπίτια και τα κτίριά της, στην παλιά πόλη, ανήκουν σε άλλους πολιτισμούς. Δεν το λέω με καμία εθνικιστική διάθεση. Όμως στην Κωνσταντινούπολη, όταν βρεθείς εκεί, στην Αγιά Σοφιά, το νιώθεις πολύ έντονα. Αυτό το κομφούζιο που είναι σήμερα η Πόλη, με 18 εκατομμύρια κατοίκους, με την απίστευτη κίνηση στους δρόμους, με τα εκατομμύρια αυτοκίνητα, με τις «αισθητικές» παρεμβάσεις της τούρκικη κουλτούρας, είναι ξένα για όσα πίστευα ότι θα είναι η Κωνσταντινούπολη.

Μία πανέμορφη πόλη, αμφιθεατρικά κτισμένη στις δύο όχθες του Βοσπόρου, ενώνοντας την Ασία με την Ευρώπη. Χιλιοτραγουδισμένη, πνευματική, με τεράστια κουλτούρα και κτίρια υψηλής αισθητικής, είναι σήμερα κακοποιημένη και ως ιδέα και ως πράξη. Ίσως, γι’ αυτή μου την άποψη, να έχει παίξει τον δικό του ρόλο ότι ο παππούς μου γεννήθηκε στην Πόλη, στο Φανάρι το 1923, και η ομάδα που από παιδί υποστηρίζω, είναι μία ομάδα από την Πόλη…

Όλα καλά

Οφείλουμε να το πούμε. Οι οπαδοί της ΑΕΛ, εμείς οι αθλητικοί συντάκτες αλλά και η ομάδα της ΑΕΛ τύχαμε πολύ καλής φιλοξενίας. Υπάρχει, φυσικά, η εξαίρεση της ανάρτησης 3-4 σημαιών του ψευδοκράτους στις κερκίδες του «Σουκρού Σαράτσογλου». Έχοντας βρεθεί στην Τραπεζούντα για την κάλυψη του αγώνα Τράμπζονσπορ - ΑΠΟΕΛ, οι 3-4 σημαίες δεν συγκρίνονται με τις 20.000 του «Αβνί Ακέρ» και φυσικά των όσων απαράδεκτων ακολούθησαν και εκείνο το παιχνίδι, αλλά περισσότερο το Τράμπζονσπορ - Ανόρθωση.