Σε συνέχεια του χθεσινού άρθρου για τη σύλληψη της 22χρονης Γερμανίδας φοιτήτριας Sophie Scholl, του 24χρονου αδελφού της Hans και άλλων τεσσάρων αντι-ναζιστών φοιτητών του Πανεπιστημίου του Μονάχου από το χιτλερικό καθεστώς, κοντοστέκομαι στη στημένη δίκη της, στις 22 Φεβρουαρίου 1943 και στην εκτέλεσή της, με αποκεφαλισμό, που έγινε την ίδια μέρα!

Υπενθυμίζω ότι με προκηρύξεις τους, αλλά και με συνθήματα που έγραφαν στους τοίχους κτιρίων του Μονάχου, «Κάτω ο Χίτλερ!», «Χίτλερ δολοφόνε!», «Ελευθερία!», τα μέλη της αντι-χιτλερικής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο», καλούσαν τους φοιτητές και όλο τον γερμανικό λαό σε εξέγερση κατά του ναζιστικού καθεστώτος, ενώ αυτό βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δολοφονικής δράσης του, μέσα και έξω από τη Ναζιστική Γερμανία.

Όπως περιγράφει ο Γερμανός συγγραφέας Richard Hansen στο βιβλίο του «A Noble Treason», «ο ναζιστής δικαστής Roland Freisler αντιμετώπισε τη νεαρή Sophie Scholl, τον αδελφό της Hans και τον συμφοιτητή τους, Christoph Probst, με ένα τρόπο λες και απειλούσαν την ύπαρξη του Τρίτου Ράιχ. Κραύγαζε καταγγελίες εναντίον τους, σαν να ήταν Κατηγορούσα Αρχή και όχι δικαστής. Συμπεριφερόταν σαν ηθοποιός που έπαιζε τον ρόλο του σε ένα απίθανο μελόδραμα και σαν Μέγας Ιεροεξεταστής που καταριόταν τους τρεις αιρετικούς μπροστά του.

»Δεν κλήθηκε να καταθέσει κανένας μάρτυρας, αφού οι κατηγορούμενοι είχαν παραδεχτεί από την πρώτη στιγμή την αντι-ναζιστική τους δράση. Ο Freisler και οι υπόλοιποι κατήγοροι, δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς αυτοί οι τρεις νεαροί Γερμανοί έγιναν "προδότες", ενώ προέρχονταν από καλές γερμανικές οικογένειες, φοίτησαν σε γερμανικά σχολεία και υπήρξαν μέλη της Χιτλερικής Νεολαίας.

»Η Sophie σόκαρε όλους στην αίθουσα του δικαστηρίου όταν είπε απευθυνόμενη στον δικαστή: "Κάποιος, στο κάτω κάτω, έπρεπε να κάνει την αρχή. Αυτά που γράψαμε και είπαμε, τα πιστεύουν και πολλοί άλλοι, αλλά απλώς δεν τολμούν να τα εκφράσουν δυνατά, όπως εμείς. Πάντως, ο πόλεμος είναι χαμένος για τη Γερμανία. Γιατί δεν έχετε το κουράγιο να το αντιμετωπίσετε;".

»Μετά την καταδίκη τους σε θάνατο, μεταφέρθηκαν πίσω στη φυλακή Stadelheim, όπου οι δεσμοφύλακες επέτρεψαν στους γονείς τους να επισκεφθούν τη Sophie και τον Hans. Το αγόρι κοίταξε τη μητέρα και τον πατέρα του με σταθερό βλέμμα και τους ευχαρίστησε ξανά για την αγάπη και την τρυφερότητα που του έδωσαν και τους παρακάλεσε να στείλουν τα χαιρετίσματά του, σε φίλους που κατονόμασε. Στο σημείο αυτό παρολίγο να κλάψει αλλά συγκρατήθηκε και κατάφερε να τους χαμογελάσει…

»Μια δεσμοφύλακας έφερε τη Sophie, που τους μίλησε χαμογελαστή και τους είπε ότι αυτό που έκανε με τους φίλους της, θα φέρει κάτι καλό στην πατρίδα τους. Ένας αξιωματικός της Γκεστάπο, ο Robert Mohr, δήλωσε μετά τον πόλεμο, ότι αμέσως μετά που έφυγαν οι γονείς της και μεταφέρθηκε στο κελί της, η Sophie έκλαψε και του είπε ότι μόλις τους είχε αποχαιρετήσει… Κατάφερε να μην κλάψει, αλλά να χαμογελά μπροστά τους.

Εκείνο το απόγευμα οδηγήθηκαν και οι τρεις στην γκιλοτίνα. Ένας αυτόπτης μάρτυρας περιέγραψε ότι το κορίτσι περπάτησε στον θάνατό του χωρίς να κουνήσει βλέφαρο. Ο επόμενος που αποκεφαλίστηκε ήταν ο Christoph Probst. Τελευταίος ήταν ο Hans, που πριν του βάλουν το κεφάλι κάτω από τη λεπίδα, φώναξε: "Ζήτω η Ελευθερία!".

»Αργότερα εκτελέστηκαν o 25χρονος Alex Schorell, ο επίσης 25χρονος Willi Graf και ο 49χρονος καθηγητής τους Kurt Huber».

Σήμερα όλοι οι Γερμανοί ξέρουν την ιστορία του «Λευκού Ρόδου». Σε μια πλατεία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, δόθηκε το όνομα Hans και Sophie Scholl, ενώ πολλοί δρόμοι, πλατείες και σχολεία, πήραν τα ονόματα των μελών του «Λευκού Ρόδου».

Θεώρησα ότι και εμείς οι Κύπριοι θα ήταν καλό να γνωρίζουμε αυτήν την ιστορία, ώστε την ώρα που αναθεματίζουμε τη σημερινή δημοκρατική Γερμανία επικαλούμενοι το απάνθρωπο τέρας Χίτλερ, να σκεφτόμαστε λίγο και τη Sophie Scholl, τον αδελφό της και την παρέα της.

Ελπίζω ότι αυτή η σκέψη λειτουργεί καταπραϋντικά - ότι ξεθυμαίνει κάπως την προκατάληψη.